prof. dr. R. (Roel) Verheul

Roel Verheul is voorzitter Raad van Bestuur van de Viersprong, landelijk instituut voor persoonlijkheidsproblematiek. Hij studeerde Psychologie aan de Rijksuniversiteit Leiden en promoveerde in 1997 aan de Universiteit van Amsterdam. Vanaf 2002 is hij werkzaam bij de Viersprong, eerst als projectmanager academisering en later als manager van het Viersprong Institute for Studies on Personality Disorders (VISPD). In 2007 werd hij voorzitter van de Raad van Bestuur. Sinds 2003 is hij tevens als bijzonder hoogleraar Persoonlijkheidsstoornissen verbonden aan de Universiteit van Amsterdam.

Roel Verheul vervult diverse nevenfuncties, zoals bestuurslid van GGZ Nederland en lid van de Gezondheidsraad (commissie Hoogspecialistische zorg). In het verleden is hij o.a. voorzitter geweest van de Werkgroep Multidisciplinaire Richtlijn Persoonlijkheidsstoornissen, lid Raad van Toezicht Kenniscentrum Persoonlijkheidsstoornissen, lid van de DSM-5 werkgroep persoonlijkheid en persoonlijkheidsstoornissen en bestuurslid van de stichting Topklinische GGZ.
Met regelmaat schrijft hij blogs op de website van Zorgvisie. Zijn wetenschappelijke publicaties zijn te vinden op http://www.deviersprong.nl/nieuws/publicaties.html

 

Opinie door Roel Verheul:

Laten we de DSM-5 koesteren!

13 februari 2013

Psychologen en psychiaters maken zich frequent schuldig aan DSM bashing.
Lees meer >>

Reageer |  reacties


  

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Waar oneindigheid ontstaat

Het was iets in die fonkelende ogen van je. Iets waardoor ik het meteen wist. Jij was degene met wie ik oud wilde worden. Al snel werd ik verliefd op elk klein detail van je. Op je houterige geur, op de kuiltjes in je wangen als je lachte. Op onze gesprekken, tot midden in de nacht. Je vertelde me hoe je baalde van al het onrecht in de wereld, dat je een nie... Meer

Reageer |  reacties

Verzuip maar in die soep!

Hij vertelde hoe hij naar zijn auto had lopen zoeken. Hij wist zeker dat hij hem hier had geparkeerd. Hij liep een rondje door de parkeergarage, en toen nog een, allengs ongeruster. Hij was al zeker twintig minuten aan het zoeken – het parkeerkaartje was allang niet meer geldig – toen hij de hulp inriep van de parkeerwachter. De jongen straalde de rust uit v... Meer

Reageer |  reacties

Schurende steentjes

Hij zit er weer. Ik zie alleen zijn achterhoofd met grijs, dik haar. Elke dag rond het middaguur zit hij in z'n eentje op het bankje dat uitkijkt over de vijver die middenin het industrieterrein ligt. Ik bekijk hem vanachter licht getint glas, zeshoog in een kantorencomplex. Ik wiebel op mijn hakken. Hij zit daar om zijn dag te breken en ik ren de hele dag m... Meer

Reageer |  reacties