Vermoord door het systeem

1 november 2016

In de film ‘I, Daniel Blake’ van Ken Loach (komt op 24 november in de bioscoop) worstelt de 59-jarige timmerman Daniel Blake met de bureaucratie in Engeland. Hij heeft 40 jaar gewerkt als timmerman, maar mag van zijn cardioloog niet werken na een ernstig hartinfarct. Hij probeert voor het eerst in zijn leven gebruik te maken van een ziektewetuitkering van de staat, maar behaalt niet het vereiste aantal punten om daarvoor in aanmerking te komen en is aangewezen op een werkeloosheidsuitkering, die hij echter ook niet krijgt omdat hij niet voldoet aan de eis te kunnen bewijzen dat hij 36 uur in de week heeft gesolliciteerd naar werk dat hij van de cardioloog niet mag verrichten. Op nuchtere (maar toch emotionerende en schrijnende) wijze laat Loach zien wat armoede doet met een mens en wat bureaucratie doet met de menselijke waardigheid en met het recht op zelfbeschikking van die arme mens. Blake zit gevangen in een meedogenloos en wantrouwend systeem waaraan hij uiteindelijk sterft door een hartinfarct dat hij krijgt vlak voordat zijn beroepszaak dient. Bij zijn begrafenis vertelt zijn enige vriendin, dat Blake is overleden door het systeem. 

In ons systeem worden patiŽnten niet behandeld omdat zij niet verzekerd zijn, of kondigen ziekenhuizen een patiŽntenstop aan omdat de ‘productie’ het plafond van de zorgverzekeraar heeft bereikt, is het geld voor de jeugdzorg op en heeft Almere de hulp aan kwetsbare jongeren gestaakt (Medisch contact 27 oktober 2016), of wordt niet al het beschikbare geld (1.2 miljard euro's) door de gemeentes aan de zorg uitgegeven uit angst voor toekomstige bezuinigingen (bericht op teletekst van 31 oktober). 

In de afgelopen jaren is de bureaucratie in ons land hand over hand tot Kafkaiaanse proporties toegenomen, en worden vele honderden miljoenen euro’s verspild aan het in toom houden van de gezondheidszorg, die door de overheid kennelijk tot op het bot wordt gewantrouwd. Voor dat geld kunnen heel wat productieplafonds verhoogd worden en patiŽnten behandeld. Vreemd genoeg reageert de overheid niet op de steeds sterker wordende wanhopige signalen van patiŽnten en gezondheidswerkers en wordt bovendien de tucht van het huidige systeem van marktwerking en de ellendige gevolgen daarvan door de bewindspersonen steeds bewierookt. 

De overheid reageert wel op incidenten. Zo is recent het ‘aanjaagteam verwarde personen’ geÔnstalleerd als reactie op de moord op Els Borst door een ‘verwarde’ persoon. Er werd al jaren door mensen die er verstand van hebben voor gewaarschuwd dat het aantal ‘verwarde’ personen op straat zou toenemen, maar zoals met vele andere verschijnselen werden deze waarschuwingen genegeerd of sterker nog na mysterieus onderzoek naar het land der fabelen verwezen. Het is goed dat er aandacht wordt besteed aan mensen die in erbarmelijke omstandigheden op straat ronddolen - ook al is nog niet helemaal duidelijk wat de definitie van een verwarde persoon is -, maar het is droevig dat er pas aandacht voor is na een ernstig incident. Dat had eerder gekund als de signalen serieus waren genomen.

De gezondheidszorg van Nederland staat op zeer hoog niveau (en is het duurste van Europa). Toch is er nog veel te verbeteren. Het is te hopen dat er niet nog meer doden hoeven te vallen om de overheid tot daden te bewegen. Laat de overheid beginnen met het nu echt terugdringen van de bureaucratie en er bovendien op vertrouwen dat iedere euro die aan de gezondheidszorg wordt uitgegeven een daalder waard is. 


U kunt Wouter van Ewijk op twitter volgen via @Ewijk_Wouter

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Waar oneindigheid ontstaat

Het was iets in die fonkelende ogen van je. Iets waardoor ik het meteen wist. Jij was degene met wie ik oud wilde worden. Al snel werd ik verliefd op elk klein detail van je. Op je houterige geur, op de kuiltjes in je wangen als je lachte. Op onze gesprekken, tot midden in de nacht. Je vertelde me hoe je baalde van al het onrecht in de wereld, dat je een nie... Meer

Reageer |  reacties

Verzuip maar in die soep!

Hij vertelde hoe hij naar zijn auto had lopen zoeken. Hij wist zeker dat hij hem hier had geparkeerd. Hij liep een rondje door de parkeergarage, en toen nog een, allengs ongeruster. Hij was al zeker twintig minuten aan het zoeken Ė het parkeerkaartje was allang niet meer geldig Ė toen hij de hulp inriep van de parkeerwachter. De jongen straalde de rust uit v... Meer

Reageer |  reacties

Schurende steentjes

Hij zit er weer. Ik zie alleen zijn achterhoofd met grijs, dik haar. Elke dag rond het middaguur zit hij in z'n eentje op het bankje dat uitkijkt over de vijver die middenin het industrieterrein ligt. Ik bekijk hem vanachter licht getint glas, zeshoog in een kantorencomplex. Ik wiebel op mijn hakken. Hij zit daar om zijn dag te breken en ik ren de hele dag m... Meer

Reageer |  reacties