"DBC en Privacy"

24 mei 2011

'Wij psychiaters kunnen onze patiŽnten alleen behandelen als zij ons toegang tot hun innerlijk leven geven. In een behandeling komen persoonlijke belevenissen, wensen, innerlijke conflicten en ook schaamtevolle aangelegenheden ter sprake. De garantie van discretie is daarbij onmisbaar’. Dit is de kern van de boodschap van sommige psychiaters die ten strijde trekken tegen de DBC’s. De DBC wordt door hen beschouwd als een middel om het beroepsgeheim, de zwijgplicht, de medische privacy en de professionele autonomie van medisch specialisten en in het bijzonder van de psychiater te ondergraven. Sommige psychiaters weigeren ten principale de diagnose te vermelden op de rekening naar de zorgverzekeraar om zo -niet- doende de privacy van de patiŽnt te behouden, maar dat helpt hen niet nu gebleken is dat door de gedetailleerdheid en specificiteit van DBC’s en het te declareren bedrag de diagnose alsnog te achterhalen is.

De zorg voor de privacy van de patiŽnt oogt sympathiek maar de vraag is of de psychiaters een terechte strijd strijden. Het is namelijk onduidelijk waarom het opgeven van een psychiatrische diagnose de privacy van een patiŽnt meer schaadt dan het opgeven van een somatische diagnose als prostaatcarcinoom, levercirrose of AIDS. Bij mijn weten zijn er geen somatisch medisch specialisten die zich verzetten tegen de DBC. De impliciete redenering van de psychiaters is dat het opgeven van de diagnose schizofrenie of depressie iets zegt over de persoonlijke belevenissen, wensen, innerlijke conflicten en ook schaamtevolle aangelegenheden. Dat is natuurlijk niet het geval. Ik heb ook nog niet gehoord dat in de DIS de schaamtevolle perverse fantasieŽn van een patiŽnt vermeld dienen te worden of die nu een psychiatrische stoornis heeft of een seksueel overdraagbare aandoening. Wat de negatieve consequenties zijn van het vermelden van die diagnose anders dan dat zij privacygevoelig zijn, is niet duidelijk. Komen de patiŽnten van wie de diagnose -met een kennelijk negatieve connotatie- bij de zorgverzekeraar bekend is niet meer aan het werk? Worden zij voor andere verzekeringen geweigerd? Worden zij gediscrimineerd en uit de samenleving gestoten? We weten het niet, maar hťt bewijs dat het voor psychiatrische patiŽnten slecht is dat hun diagnose bekend is bij de zorgverzekeraar, zou zijn dat registratie van persoonsgegevens een essentieel element was van de Jodenvervolging ten tijde van Nazi-Duitsland. Dat lijkt me een demagogische en slechte manier van bewijsvoering. De DBC zit sommige specialisten hoog, maar de meeste specialisten vinden juist dat de DBC veel duidelijkheid en inzicht heeft verschaft in wat zij doen. Mijn stelling is dat het krampachtig niet vermelden van een diagnose de patiŽnten juist schaadt en hun empowerment en herstel in de weg staat.

Niemand kan tegen een systeem zijn om verantwoording af te leggen over wat we in de gezondheidszorg doen. De samenleving heeft recht op die verantwoording van publieke middelen. En het is van belang dat goed te doen, omdat ik denk dat bij het uitblijven van het afleggen van die verantwoording de bezuinigingen die onze sector treffen alleen nog maar zullen toenemen, en dat komt de patiŽnten niet ten goed. Er staat onze sector nog wel wat te doen als het om openheid en verantwoording afleggen gaat. Daar zijn we niet goed in, maar verantwoording afleggen op een transparante manier is een onderdeel van een goede professionele attitude en moet. Het mooie is: iedereen wordt daar beter van, de patiŽnt en zijn dokter.

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Staat de patiŽnt wel centraal?

Enige tijd geleden sprak ik een vrijgevestigd klinisch psychologe over haar ervaringen binnen de geestelijke gezondheidszorg. Zij vertelde over een depressieve patiŽnte die zij wilde verwijzen naar de crisisdienst van de regionale GGZ-instelling. Zij vertelde dat zij deze patiŽnte niet kon/mocht doorverwijzen, dat de huisarts dat moest doen, maar dat die op vakantie was en zijn waarnemer de patiŽnte eerst wilde zien voordat hij zou kunnen doorverwijzen, dat deze waarnemer deze patiŽnte niet wilde doorverwijzen, omdat hij het met de diagnose niet eens was, dat de psychologe de patiŽnte toen presenteerde aan een bevriende psychiater, die patiŽnte vervolgens terstond verwees naar de crisisdienst, die de patiŽnte tijdelijk in behandeling nam, en om het af te sluiten niet met de klinisch psychologe, de behandelaar overlegde maar met de bevriende psychiater, die de patiŽnte na ťťn gesprek had doorverwezen, en haar nauwelijks kende.
Meer

Reageer |  reacties

Millennials missen een ontwikkeld backoffice

De Facebookgeneratie ofwel de millennials (geboren tussen 1980 en 2000) overbevolken onze GGZ. In tien jaar tijds nam bij deze generatie het slikken van antidepressiva met 40% toe. 72.000 zitten er vanwege arbeidsongeschiktheid thuis; in grote meerderheid gaat het om psychische themaís. In de GGZ trakteren wij ze op een etikettenepidemie: dyslexie, ADHD, ADD, hoogbegaafdheid, PTSS, autisme, Asperger, NLD, dyscalculie, borderline.
Meer

Reageer |  reacties

Voorkůmen is beter dan genezen

Denkt u eens na over het volgende rijtje: een jurist, een kantoorbeambte cq boekhouder, een rechtsgeleerde, een leraar, een voormalig metaalarbeider en vakbondsbestuurder, een arts, een jurist, een scheikundige, een voormalig secretaresse, een politicoloog en jurist, een TV-producer, een arts, een econoom, een historicus annex internationale betrekkingen-expert, een socioloog en een politicoloog. Weet u al waar ik op doel? Dat is de achtergrond van de ministers die de afgelopen 40 jaren Volksgezondheid in hun portefeuille hebben gehad.
Meer

Reageer |  reacties

Nascholingstrajecten