Verstikkend

24 maart 2016

Jaren geleden was er een reclamefilmpje te zien waarin iemand in een plastic zak zat en aan het stikken was. Het was een beklemmend beeld. Het moest ons waarschuwen voor het naderende milieu onheil. Als het zo zou doorgaan met de uitstoot van CO2 zou het snel afgelopen zijn. We zijn er nog maar sindsdien is de gemiddelde temperatuur al meer dan een graad gestegen, verdwijnt het ijs aan de noordpool, stijgt de zeespiegel en zijn we stap voor stap op weg naar onze ondergang. 

Milieugoeroe Maurits Groen (nomen is in dit geval geen omen) waarschuwt al jaren dat het de verkeerde kant op gaat. Hij is ervan overtuigd dat de vluchtelingenstroom waar de Europese wereld onder zucht (en de vluchtelingen zelf het meest) het gevolg is van de verdroging van de landen in Afrika en het Midden-Oosten en de onvermijdelijke trek naar groenere landen waar wel te eten en te drinken is, en waar misschien wel een toekomst op te bouwen is. Het rare is dat die persisterende waarschuwingen van Groen niets uitmaken. Het gaat gewoon door wat voor verdragen er ook worden gesloten. Er zijn altijd landen die zich nergens iets van aantrekken. Kort en goed we zullen over niet al te lange tijd stikken. Nog een graadje erbij en het is gebeurd. 

Voor de mensen die in de zorg werken zal dat echter al eerder gaan plaatsvinden. Het klimaat waarin zij werken is dermate verstikkend dat er bijna niet meer te werken is. Het grootste deel van de inspanningen die de werkers in de gezondheidszorg (en in de GGZ in het bijzonder) leveren gaat op aan de bureaucratie die de bedoeling heeft de zorg effectiever en efficiŽnter te maken (dat wordt hen tenminste voorgehouden). Niemand kan erop tegen zijn dat er goed met gemeenschapsgeld wordt omgegaan en dat er verantwoording wordt afgelegd, maar het is uit de hand gelopen. Terwijl de urine langs de kuiten loopt van de moeder van staatssecretaris van Rijn, duizenden patiŽnten hun vertrouwde thuishulp moeten gaan missen, het aantal incidenten met verwarde mensen op straat sterkt toeneemt, verspelen wij miljarden euro’s aan overbodige restrictieve en controlerende maatregelen die uitsluitend ten gunste komen van gemeenteambtenaren, accountants, banken en advocaten. Ik gun al die mensen een leuke baan, maar we kunnen dat geld beter uitgeven aan goede zorg voor de mensen ( en zeker voor de nieuwkomers). Daar worden de mensen beter van en de samenleving aangenamer en veiliger. Politici zijn gewend de misstanden verbaal weg te masseren (behalve in verkiezingstijd waarin zij met loze beloftes stemmen hopen te werven), maar zij weten (want zij kunnen het zien en horen) dat het niet de goede kant op gaat. 

Ik roep de (gemeentelijke) overheid en zorgverzekeraars op zich aan te sluiten bij een beweging zoals De nieuwe GGZ en in overleg met alle mensen die betrokken zijn bij die GGZ een toekomstbestendige, duurzame visie te ontwikkelen op wat er echt nodig is en het beleid niet zoals nu op wantrouwen maar op vertrouwen te baseren. Dat zal iedereen lucht geven. 

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Geef mij tijd

Het is september en de vrijwilligers van het Koningin Wilhelmina Fonds voor de kankerbestrijding (KWF) komen langs met de collectebus. Het kan niemand ontgaan zijn. Radio- en televisiespotjes dringen zich aan je op. En waar je maar kijkt maken spandoeken en affiches ons erop attent. GEEF MIJ TIJD. Daarbij wordt meestal ook een portret getoond van iemand met kanker. Ik had zelf ook op zoín foto gekund, maar ik heb nu al vijftien jaar die op hol geslagen cellen en vind eigenlijk dat me sinds de diagnose al verrassend veel tijd is gegund. Daar klaag ik dus niet over. Langzaam aan beweeg ik me naar het moment dat de kanker me de baas is, maar zo ver is het nog niet. Wel heeft de behandeling van de kanker mijn leven danig ontwricht. Niet alleen dat van mij. Mijn vrouw moest op haar vijftigste ook wennen aan een heel andere man in huis. Elke keer dat ik langs een KWF affiche kom denk ik: GEEF MIJ KWALITEITTIJD.
Meer

Reageer |  reacties

Een zondebok aanwijzen helpt niet

In het boek ĎVeiligheid in de ggz. Leren van incidenten en calamiteitení dat psychiater Alette Kleinsman en calamiteitenonderzoeker Nico Kaptein onlangs publiceerden, komen drie lessen steeds weer terug. Een: het helpt niet om Ė in het geval van een ernstig incident of calamiteit Ė een zondebok te zoeken, want fouten worden gemaakt als sluitstuk van een proces waaraan allerlei professionals een bijdrage leveren. Twee: zorg voor een open cultuur waarin iedereen zich vrij voelt om elkaar aan te spreken. En drie: zorg ervoor dat iedereen zich verantwoordelijk voelt voor veiligheid.
Meer

Reageer |  reacties

Duizend bloemen, een paar teveel

Hoogleraar Jim van Os sprak recent in NRC Handelsblad zijn zorg uit over de achteruitgang van de psychiatrie in Nederland. Het toenemend aantal gevallen van euthanasie bij mensen met ernstige psychische aandoeningen is daar volgens hem een symptoom van. De verwaarlozing kost mensenlevens. Hij bepleit een focus op persoonlijk herstel. Marian Draaisma van zorginstelling Pluryn klaagde in dezelfde week in het AD over een verschuiving van werkzaamheden van de jeugdpsychiatrie naar de jeugdzorg. Dit verklaart volgens haar waarom het aantal suÔcides bij de betrokken jongeren nog nooit zo hoog is geweest. Ook hier gaat het om vragen over leven en dood. De oplossing ligt hier in de handen van gemeenten. En GGZ-instelling Emergis in Zeeland dreigde eind augustus met een behandelstop voor de rest van dit jaar. De zorgverzekeraar heeft te weinig zorg ingekocht.
Meer

Reageer |  reacties

Nascholingstrajecten