Pas op bij "professionele autonomie"!

26 januari 2012

Is er in deze tijd nog wel plaats voor professionele autonomie?
Aan de diverse pogingen om de naam of de inhoud van het begrip te veranderen zou je denken van niet. Wat zou ik nou zelf graag willen als ik bij de dokter kwam en het was echt goed mis met me? In ieder geval niet dat eerst overlegd moet worden met de raad van bestuur van het ziekenhuis of met de verzekeraar, of dat de NZa honorariumtabellen en de lijsten met dure geneesmiddelen eerst geraadpleegd moeten worden om te bepalen of ik wel de noodzakelijke behandeling kan krijgen.

Wat wil ik dan wel? Graag had ik een dokter die precies weet wat hij moet doen, dus een state of the art behandeling, en die afstemt op mijn persoonlijke situatie. Daarvoor moet die dokter wat mij betreft in een maatschap of vakgroep werken, waarbinnen men de relevante ontwikkelingen volgt, men elkaar scherp houdt en goed bewaakt dat iedereen doet waar hij goed in is en blijft doen waar hij goed in is. Omdat je niet alleen maar ziek bent tijdens kantooruren zag ik ook nog graag dat de groep de continuÔteit van mijn zorg op een verantwoorde wijze weet te waarborgen.

Prima dus die professionele autonomie. Niks mis mee. Het resultaat is dat ik de juiste therapie krijg, op de goede manier uitgevoerd, door mensen die hun vak verstaan. Alles wat hiervan afwijkt heeft niets te maken met professionele autonomie. Wie zich daaraan schuldig maakt kan zich dus ook niet beroepen op professionele autonomie. Want daar zit hem natuurlijk de crux. Dokters die het goed doen beroepen zich zelden op hun professionele autonomie. Die zijn gewoon trots op hun werk.

Als de professionele autonomie van stal wordt gehaald dan is dat echter meestal omdat er iets fout is gegaan. Er moet iets verhuld worden. Iemand gaat de fout in binnen een maatschap, maar we kunnen er niets van vinden want; professionele autonomie! Dubbel fout dus.

Er zijn dus eigenlijk twee soorten professionele autonomie. De eerste merk je heel subtiel wanneer je als patiŽnt een prima behandeling hebt gehad. Als er al wat misging dan is dat in alle openheid besproken. Dit draagt nagenoeg altijd bij aan nog meer tevredenheid. Deze professionele autonomie moet je als bestuurder koesteren. De tweede soort dringt zich onaangenaam aan je op als er problemen zijn. Veel gedoe en veel tam tam. Als bestuurder kun je er maar beter gelijk stevig in gaan zitten. PatiŽnten hebben daar recht op.

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Twee manieren om scherper te
worden in het forensische werk

Met de liquidatie van advocaat Derk Wiersum raakte Nederland even helemaal in shock. In Rusland en vele andere landen buiten Europa worden advocaten al langer vermoord maar voor ons was dit nieuw. Nu wordt pijnlijk duidelijk dat de rechtstaat in Nederland niet alleen de brave burger beschermt maar ook de niets ontziende crimineel die er zelf in de onderwerel... Meer

Reageer |  reacties

Gevaar schuilt in een klein hoekje

Het begrip "scherpte" is ingevoerd door het Ministerie van Justitie en Veiligheid naar aanleiding van incidenten, die leidde tot maatschappelijke onrust, krantenkoppen, Kamervragen en Ministeriële regelaanpassingen als gevolg daarvan. Dit media-politieke proces, ook wel de Medialogica genoemd, heeft menig Minister in verlegenheid gebracht en het Ministerie h... Meer

Reageer |  reacties

Forensische scherpte verbeteren
door neurotechnologie?

Na een hartinfarct kan een hartfilmpje, echo of ander technisch onderzoek helpen om het risico in te schatten op een nieuw hartinfarct. De forensische psychiatrie beschikt nog niet over dit soort technische hulpmiddelen om bij een patiënt de kans op recidive in te schatten. Toch kan volgens hoogleraar prof. dr. Gerben Meynen ook binnen de forensische psychia... Meer

Reageer |  reacties