Wantrouwen in de zorg.
Het komt allemaal door
Trump en Batman

19 april 2018

Don’t trust anyone, ever! Presidentszoon Donald Trump Junior vertelde onlangs openhartig over de vroege lessen van zijn vader die de tip vervolgde met: dear son, do you trust me?

Yes of course I trust you, you’re my Dad! De 4-jarige Junior keek op met verwachtingsvolle ogen om vervolgens afgeserveerd te worden met: Wrong answer boy, what did I just tell you? You’re a loser!

En, geloof me, dit is geen bijzondere anekdote want zo ís het in de Verenigde Staten. Vertrouwen bestaat niet. Check, check, double-check. Is er van jongs af aan ingeramd. Daarom zijn McDonald’s en Starbucks ook zo populair. En alle andere grote ketens. Geen onzekerheden, geen verassingen, je weet wat je krijgt. Niks Negen Straatjes met unieke boetiekjes, een Walmart op iedere hoek! En op zich is dat prima. Laat ze.

Alleen, wat moeten wij ermee? Wat verklaart toch die pathetische behoefte om alles te willen imiteren uit het –al lang niet meer- beloofde land? Nog steeds?

Neem JCI Hospital Accreditation, de internationale divisie van de Joint Commission voor ziekenhuis accreditatie. Amerikanen willen overal ter wereld een ziekenhuis ingedragen kunnen worden dat voorzien is van een vertrouwd kwaliteitsstempel op de voorgevel. En ze vertrouwen niemand om dat stempel toe te kennen. Natuurlijk niet, check, check, double check. De kern van Amerikaans kwaliteitsdenken is dat alles gedekt moet zijn. Iedere maar dan ook iedere mogelijke ongewenste uitkomst of complicatie moet van tevoren zijn beschreven en de respons vastgelegd. Puur uit defensieve overwegingen.

En daarom hangt datzelfde JCI nu ook als een donderwolk boven menig ambitieus Nederlands ziekenhuis. En we laten het gewoon gebeuren, want niemand wil een loser zijn. Ook al stelt Nivel, dat sinds jaren de Nederlandse gezondheidszorg doormeet, het vertrouwen in huisartsen en specialisten consistent op 90%. Hoezo wantrouwen. Onze verbeten Amerikaanse inspecteurs, daarentegen, die al meerdere malen zijn overgevlogen om vast een kijkje te nemen, hebben al gedreigd: als jullie niet snel de backgroundchecks van nieuw medisch personeel aan een gespecialiseerde externe partij hebben overlegd die alle diploma’s ‘aan de bron’ gaat verifiëren, dan komen we niet eens meer terug! Oei! Zou écht 9% van de diploma’s vervalst zijn wereldwijd, zoals wordt geclaimd? Nah. Niet bij ons toch? En dit is maar één van de duizenden meetbare elementen en daarvoor opgestelde protocollen die door de mangel moeten. Zijn we nét klaar met NIAZ, ons eigen Nederlandse accreditatie-instituut voor de zorg, waren we heel even trots, is het niet goed genoeg. Nee, we moeten internationaal. UMCU en AMC hebben het immers al! We willen de Gold Seal of Approval, het hoogst haalbare ideaal, de heilige graal voor iedere ziekenhuisdirectie.

Toegegeven, er is echt wel bewijs dat accreditatie programma’s hebben geleid tot verbetering van kwaliteit en patiëntveiligheid. En natuurlijk moeten we transparant zijn en kritisch op wat we doen. Maar met de verzekeraars, onze eigen beroepsverenigingen, de inspectie, de patiëntverenigingen op onze nek, NIAZ en nu ook nog JCI, gaan we te ver. De gezondheidszorg is niet voor niets twee keer zo duur in de VS. De Denen, laten we dáár eens naar gaan luisteren, zijn er als eerste in geslaagd de voortdenderende trein van registratie- en regeldruk aan banden te leggen met als resultaat: meer handen en hoofden aan het bed.

We moeten niet meer alsmaar die oceaan over blijven staren als het gaat om het verbeteren van de zorg.

“Does not allow for actual flying” stond destijds in New York op de Halloween Batman cape van onze jongste. Hij mocht eens neerstorten. Eigenlijk wel een goed voorbeeld. Wij, als nuchtere Nederlanders, zouden niet op het idee komen om de fabrikant van het pakje aansprakelijk te stellen. Maar het leger van schaamteloos adverterende en frivool er op los procederende letsel-advocaten in de VS ruikt overal bloed. Pech of stommiteit bestaat niet. There’s always someone to blame. Vertrouw niemand! Die arme Joint Commission kan er eigenlijk niets aan doen, ze moeten wel daar. Check, check en nog eens check.

Maar hier is het anders want vertrouwen bestaat nog. Dus geen JCI in onze achtertuin. Please!

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Als e-health meerwaarde
heeft, zijn we er als eerste bij

Iemand die zelf verslaafd is geweest, is eigenlijk de enige die een verslaafde begrijpt', zegt Dick Trubendorffer. Hij was zelf verslaafd aan alcohol, partydrugs, werken en seks. Na een mislukte behandeling in Nederland herstelde hij in Amerika. In Nederland zette hij daarna Trubendorffer ‘Hulp bij Verslaving' op. De zorg is ambulant, E-health en beeldtelefo... Meer

Van bajes naar zorginstelling,
van cipier naar groepsleider

‘Eens kijken of het me lukt', dacht hoofd behandeling Peter van der Sanden, toen hij in 2011 in jeugdzorginstelling Almata in Ossendrecht ging werken. De ‘bajes voor jongeren' moest worden omgevormd van een justitiële instelling naar een gesloten jeugdzorginstelling. Cipiers werden groepsleiders. Het lukte. Met Van der Sanden als grote inspirator. Juni 2019 ... Meer

Waarom e-health tóch succesvol wordt

Ik kan me goed voorstellen dat gelouterde zorgbestuurders als Wouter van Ewijk niet geloven in e-health (Discura, 25 januari jl.). Je gaat doorgaans niet naar de dokter voor je plezier. Je vermoedt iets ernstigs in je unieke lijf. En wilt daarbij de arts wel in de ogen kijken. Je wilt gezién worden. Je zoekt, wellicht impliciet, de vertrouwensband. En dat is... Meer

Reageer |  reacties