Spoedeisende psychiatrie terug naar het ziekenhuis? Helemaal zo gek nog niet.

27 juli 2015

Om nu weer te beginnen over de enorme verandergolf die het psychiatrisch (maan)landschap ontwricht is te voor de hand liggend (en te vermoeiend). Deze column valt hopelijk in de categorie ‘nieuws waar je als psychiater blij van wordt’.
In een tijd waarin je als psychiater een papieren hoofdbehandelaar bent, opdrachten uitvoert voor je manager en verwarde patiŽnten op straat moet verwijzen naar de POH-GGZ, werd ik vrolijk van een heel mooi initiatief uit het Rijnstate ziekenhuis in Arnhem. Daar willen ze de spoedeisende psychiatrie weer naar het ziekenhuis halen.

Wat zijn ze van plan?
Momenteel onderzoeken ze of binnen enkele jaren, in een intensieve samenwerking met politie, GGD, GGZ en ambulance, crisispatiŽnten in de regio Arnhem beoordeeld en behandeld kunnen gaan worden op de Spoedeisende Psychiatrische Unit Rijnstate (SPUR). Juist door deze patiŽnten op de spoedeisende hulp (SEH) van het ziekenhuis te beoordelen en te behandelen willen ze snelle, efficiŽnte, doelgerichte en kwalitatief hoogwaardige zorg bieden aan patiŽnten en de regie over de behandeling weer in handen van de psychiater leggen. Bovendien zou zo’n centrale crisispost goedkoper zijn dan de huidige dure crisisdiensten van de GGZ.

Ik kan me er wel in vinden. Ik hoor regelmatig van somatische collega’s dat crisisdiensten uit de GGZ erg lang op zich laten wachten als er een patiŽnt beoordeeld dient te worden op een SEH. En dan wordt de beoordeling regelmatig ook nog verricht door een verpleegkundige die nauwelijks is geschoold om ingewikkelde ziektebeelden te beoordelen en bijvoorbeeld suÔcidale gedrag te interpreteren. Dit voorkom je door deze behandeling direct in handen te leggen van de (ziekenhuis)psychiater. 

Ik kan me voorstellen dat GGZ-organisaties niet zitten te springen om hun winstgevende crisisdienst af te staan aan het algemene ziekenhuis. En misschien biedt het wel een oplossing voor problemen waartegen de GGZ-organisaties aanlopen: de meeste GGZ-organisaties zitten immers in een enorme bezuinigingsstorm waardoor de ene helft van het personeel is ontslagen en de andere helft van de weeromstuit overspannen thuis zit. De vraag is of ze de crisisdiensten Łberhaupt nog wel kunnen bemannen.

De psychiatrie ( en de psychiater ) zullen er beter van worden door de behandeling van patiŽnten in de spoedeisende psychiatrie zo te organiseren. Het (kunstmatige) onderscheid tussen soma en psyche staat regelmatig een goede behandeling in de weg. In deze tweedeling staan aan de ene kant de ziekenhuispsychiaters en aan de andere kant de psychiaters die werken bij GGZ-organisaties. 

De ziekenhuispsychiaters staan aan de somatische kant en zij claimen dat patiŽnten patiŽnten zijn die door een echte dokter behandeld moeten worden. Door die wat eenzijdige blik neigen zij nog wel eens te vergeten dat sommige patiŽnten geen patiŽnt maar cliŽnt willen zijn en niet vinden dat zij ziek zijn (hoe ellendig het soms ook is). 

En aan de andere - geestelijke - kant van het spectrum staan de GGZ-psychiaters die vinden dat er meer te koop is dan biologische psychiatrie alleen en met hun poten midden in de sociaalpsychiatrische praktijk staan. Een SPUR kan misschien wel het beste uit beide werelden naar boven halen en integreren.

Daarom maakt het idee me vrolijk. De psychiater krijgt immers de regie over zijn patiŽnten (en zichzelf) weer in handen door de spoedeisende beoordelingen niet over te laten aan een verpleegkundige maar door ze zelf te doen. Dat kan ons medische specialisme alleen maar ten goede komen. 

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Staat de patiŽnt wel centraal?

Enige tijd geleden sprak ik een vrijgevestigd klinisch psychologe over haar ervaringen binnen de geestelijke gezondheidszorg. Zij vertelde over een depressieve patiŽnte die zij wilde verwijzen naar de crisisdienst van de regionale GGZ-instelling. Zij vertelde dat zij deze patiŽnte niet kon/mocht doorverwijzen, dat de huisarts dat moest doen, maar dat die op vakantie was en zijn waarnemer de patiŽnte eerst wilde zien voordat hij zou kunnen doorverwijzen, dat deze waarnemer deze patiŽnte niet wilde doorverwijzen, omdat hij het met de diagnose niet eens was, dat de psychologe de patiŽnte toen presenteerde aan een bevriende psychiater, die patiŽnte vervolgens terstond verwees naar de crisisdienst, die de patiŽnte tijdelijk in behandeling nam, en om het af te sluiten niet met de klinisch psychologe, de behandelaar overlegde maar met de bevriende psychiater, die de patiŽnte na ťťn gesprek had doorverwezen, en haar nauwelijks kende.
Meer

Reageer |  reacties

Millennials missen een ontwikkeld backoffice

De Facebookgeneratie ofwel de millennials (geboren tussen 1980 en 2000) overbevolken onze GGZ. In tien jaar tijds nam bij deze generatie het slikken van antidepressiva met 40% toe. 72.000 zitten er vanwege arbeidsongeschiktheid thuis; in grote meerderheid gaat het om psychische themaís. In de GGZ trakteren wij ze op een etikettenepidemie: dyslexie, ADHD, ADD, hoogbegaafdheid, PTSS, autisme, Asperger, NLD, dyscalculie, borderline.
Meer

Reageer |  reacties

Voorkůmen is beter dan genezen

Denkt u eens na over het volgende rijtje: een jurist, een kantoorbeambte cq boekhouder, een rechtsgeleerde, een leraar, een voormalig metaalarbeider en vakbondsbestuurder, een arts, een jurist, een scheikundige, een voormalig secretaresse, een politicoloog en jurist, een TV-producer, een arts, een econoom, een historicus annex internationale betrekkingen-expert, een socioloog en een politicoloog. Weet u al waar ik op doel? Dat is de achtergrond van de ministers die de afgelopen 40 jaren Volksgezondheid in hun portefeuille hebben gehad.
Meer

Reageer |  reacties

Nascholingstrajecten