Alain Verbeek

Mijn naam is Alain Verbeek. Ik ben werkzaam als arbeids- en organisatiepsycholoog en ben medeeigenaar van AVOP (Adviesgroep Voor Organisatiepsychologie).

Het werken met groepen en individuen en alle begeleiding en advisering daarom heen vindt plaats tegen de achtergrond van de werkcontext. Dat is geen beletsel om met hen persoonlijk te zijn.

Van origine ben ik assessmentadviseur die het vak van coach en trainer heb toegevoegd. Als assessmentadviseur wil ik diepgang en daardoor kwaliteit toevoegen door in te gaan op persoonlijke ontwikkelthematiek die bij voorbeeld speelt bij het leiding geven of het beÔnvloeden van anderen.
Groepcoaching is een werkvorm die me erg na aan het hart ligt omdat het deelnemers ‘ triggert’ om zich over zichzelf te buigen. Als begeleider ben je enerzijds een buitenstaander (die professionele distantie moet bewaren) en anderzijds sta je midden in de groep omdat je meevoelt met wat zij ervaren.
Daarnaast verzorg ik binnen diverse organisaties en instituten(profit zowel als non profit) leiderschapsontwikkelingstrajecten soms gecombineerd met cultuurverandering.
In de loop der jaren heb ik ontdekt geleerd dat mijn kracht in het contactgemak; een mix van openheid, spontaniteit waardoor het vertrouwen relatief snel komt en ik gelegitimeerd ben om direct te mogen zijn. Ik heb twee zoons in de leeftijd van 15 (Menno) en 18 jaar (Emile) .

 

Opinie door Alain Verbeek:

"Feedback geven en ontvangen; het vraagt verantwoordelijkheid (op maat) van beiden!"

16 juli 2012

Feedback geven is een kunst omdat onze eigen blinde vlekken , en geraaktheid er tussen kan staan..
Lees meer >>

Reageer |  reacties

"Ballen"

16 mei 2012

Het vraagt “ballen” om te reflecteren op jezelf, om eerlijk ‘in je eigen ziel te knijpen’ en de angsten aan de basis van je optreden onder ogen te zien.
Lees meer >>

Reageer |  reacties

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Geef mij tijd

Het is september en de vrijwilligers van het Koningin Wilhelmina Fonds voor de kankerbestrijding (KWF) komen langs met de collectebus. Het kan niemand ontgaan zijn. Radio- en televisiespotjes dringen zich aan je op. En waar je maar kijkt maken spandoeken en affiches ons erop attent. GEEF MIJ TIJD. Daarbij wordt meestal ook een portret getoond van iemand met kanker. Ik had zelf ook op zo’n foto gekund, maar ik heb nu al vijftien jaar die op hol geslagen cellen en vind eigenlijk dat me sinds de diagnose al verrassend veel tijd is gegund. Daar klaag ik dus niet over. Langzaam aan beweeg ik me naar het moment dat de kanker me de baas is, maar zo ver is het nog niet. Wel heeft de behandeling van de kanker mijn leven danig ontwricht. Niet alleen dat van mij. Mijn vrouw moest op haar vijftigste ook wennen aan een heel andere man in huis. Elke keer dat ik langs een KWF affiche kom denk ik: GEEF MIJ KWALITEITTIJD.
Meer

Reageer |  reacties

Een zondebok aanwijzen helpt niet

In het boek ‘Veiligheid in de ggz. Leren van incidenten en calamiteiten’ dat psychiater Alette Kleinsman en calamiteitenonderzoeker Nico Kaptein onlangs publiceerden, komen drie lessen steeds weer terug. Een: het helpt niet om – in het geval van een ernstig incident of calamiteit – een zondebok te zoeken, want fouten worden gemaakt als sluitstuk van een proces waaraan allerlei professionals een bijdrage leveren. Twee: zorg voor een open cultuur waarin iedereen zich vrij voelt om elkaar aan te spreken. En drie: zorg ervoor dat iedereen zich verantwoordelijk voelt voor veiligheid.
Meer

Reageer |  reacties

Duizend bloemen, een paar teveel

Hoogleraar Jim van Os sprak recent in NRC Handelsblad zijn zorg uit over de achteruitgang van de psychiatrie in Nederland. Het toenemend aantal gevallen van euthanasie bij mensen met ernstige psychische aandoeningen is daar volgens hem een symptoom van. De verwaarlozing kost mensenlevens. Hij bepleit een focus op persoonlijk herstel. Marian Draaisma van zorginstelling Pluryn klaagde in dezelfde week in het AD over een verschuiving van werkzaamheden van de jeugdpsychiatrie naar de jeugdzorg. Dit verklaart volgens haar waarom het aantal suÔcides bij de betrokken jongeren nog nooit zo hoog is geweest. Ook hier gaat het om vragen over leven en dood. De oplossing ligt hier in de handen van gemeenten. En GGZ-instelling Emergis in Zeeland dreigde eind augustus met een behandelstop voor de rest van dit jaar. De zorgverzekeraar heeft te weinig zorg ingekocht.
Meer

Reageer |  reacties

Nascholingstrajecten