Struikelen en opstaan

7 maart 2019

Ik moet eerlijk bekennen dat ik moeite had met het thema voor deze column. ‘Mijn grootste fout’,- ik raakte niet geÔnspireerd, ik ‘voelde m niet’. Het is niet dat ik geen fouten maak, ik kan alleen niet goed kiezen of, en zo ja welke van mijn fouten ik een medaille zou willen toekennen.

Is het het moment dat ik als eerstejaars studente journalistiek besloot geen gebruik te maken van het aanbod van die mysterieuze man in Americain? Hij had een leren koffer bij zich, gevuld met stiekem gekopieerde documenten waaruit bleek dat er heel veel geld aan de strijkstok bleef hangen bij een non profit organisatie waar hij jarenlang als accountant had gewerkt. Hij vroeg mij het verhaal openbaar te maken - a young and eager journalist - zocht hij en dacht deze gevonden te hebben in mij. Ik was ťťnentwintig. De organisatie die aan de schandpaal moest, was Greenpeace. Ik was bang dat ik onomkeerbare schade toe zou brengen. Ik deed het niet. Een jaar later deed een jonge Britse journalist het wel. Het was voor hem de start van een schitterende carriŤre als onderzoeks-journalist. En Greenpeace bestaat nog.

Is het het moment dat ik als verveelde veertienjarige met een hang naar avontuur in de auto stapte bij een mij onbekende man die vervolgens een bos in reed met oneerbare bedoelingen? Het liep goed af. Hij bedacht zich, zei mij nooit meer zomaar in een auto te stappen bij een onbekende en bracht mij naar het parkeerterrein van de tandarts waar ik mijn fiets had achtergelaten.
Was het die zoveelste keer dat ik stampvoetend afscheid nam van een baan terwijl ik in de deuropening riep dat mijn baas ‘me niet genoeg betaalde om voor hem te liegen/tegen me te mogen brullen’ ?

Was het mijn twintigste verjaardag die ik backpackend door CaliforniŽ doorbracht aan de baai van San Francisco in het gezelschap van een vriendin en een fles tequila? Daar, aan het begin van mijn twintiger jaren, zit een gapend gat van een paar uur dat nooit meer ingevuld zal worden door herinnering.
Was het die rit van Lausanne naar Brussel met die roekeloze Belg aan het stuur?
Ik kon niet kiezen.

Als themagerelateerde afleiding besloot ik aan mijn facebook vrienden te vragen wat hķn grootste fout was. Er volgde een stroom openhartige bekentenissen. Verkeerde inschattingen, gaan zwemmen in een ruwe oceaan met je zoontje van drie en je baby slapend op het strand, een overvloed aan drank en drugs, erachter komen dat je je baby bent vergeten als je al onderweg bent… mijn vrienden maakten fouten. In grote lijnen vergelijkbaar met de fouten die ik maakte. Maar ze zijn allemaal in staat het na te vertellen. Hun baby’s zijn inmiddels opgedroogd en opgegroeid en er is voor allemaal een moment gekomen dat de fout die hen het schaamrood op de kaken bracht in het gunstigste geval en leidde tot gierende hartkloppingen in het ergste geval, is verworden tot een anekdote. Ontdaan van de soms ontwrichtende akeligheid van het moment zelf. Dat is wat tijd doet met fouten.

Het houdt overigens nooit op: het maken van fouten is een dynamisch proces. We struikelen, vallen en happen naar adem. En dan staan we op, likken onze wonden en slaan het stof van onze jas. Zo zal het zijn.

Er is een mooi gezegde: ‘dat wat ons onderscheidt van dieren is dat wij beseffen dat we sterfelijk zijn’. En datzelfde besef maakt dat we leren van onze fouten.
Dan toch , vooruit maar, de onontkoombare en o zo obligate conclusie : Fouten maken is menselijk. 

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Een directeur in tijden van corona

Op een dag eind maart van dit bijzondere jaar reed ik voor mijn eerste werkdag naar Purmerend waar het hoofdkantoor van Evean is gevestigd. Een somber gebouw in een nog somberder omgeving waarin de gevolgen van de intelligente lock-down te merken waren. Veel kamers stonden leeg. De mensen werkten zo vaak als het maar kon thuis. Vrijwel iedereen was gespannen... Meer

Reageer |  reacties

Het ware gezicht van klimaatverandering

Al acht maanden worden onze gesprekken gedomineerd door maar één onderwerp: de Corona-uitbraak, de Covid-19 pandemie. Onze media schreven over de golven, de pieken, de dalen, de kudde-immuniteit, social distancing, de anderhalvemeter samenleving, de juiste manier om je handen te wassen, het nut van mondkapjes, de infectiefactor en allerlei andere dingen waar... Meer

Reageer |  reacties

Verslavingszorg verdient beter imago

De verslavingszorg heeft een imagoprobleem. Psychiaters, psychologen en andere therapeuten zijn vaak te somber over de resultaten die we bereiken, vindt Ruud Rutten, bestuurder van Tactus verslavingszorg. 'We hebben in de kliniek wel enkele 'Herman Broodjes' rondlopen die hun hele leven begeleiding nodig hebben, maar de meeste mensen overwinnen na één of enk... Meer

Reageer |  reacties