Collega's schaam u

12 november 2015

"Ja, heeft u dat recept geschreven? Ik wil graag wat zaken verifiŽren." Aldus de apotheker-assistente, die mij belt over het recept dat ik zojuist uitschreef. Nadat we de medicijnen hebben nagelopen, wordt mij gevraagd over de verzekering. Meneer heeft deze blijkbaar niet, iets wat ik ook niet kan oplossen. "Ja, dan kan ik niets meegeven. Klik."

Ik kan niet eens meer boos worden. Altijd hetzelfde liedje met de 'zorg' voor illegalen. Ik ben er inmiddels aan gewend. Als illegaal kun je beter binnen, dan buiten de cel zitten. Dan betaalt vadertje Staat gewoon de rekeningen.

Gelaten hang ik op. Gelukkig is het niet zo erg als de man die ik een tijd terug in de daklozenopvang tegenkwam. Zijn ontslagbrief gaf je het schaamrood op de kaken. De goede man was op straat aangereden en had een vrij complexe breuk van zijn been. Het type breuk waarvoor operatief ingrijpen nodig is, aldus de brief. Maar 'dankzij' zijn onverzekerde staat was ie retour afzender gestuurd door de chirurgen, die snel een gipsje om zijn been gelegd hadden, en hem in een rolstoel naar de uitgang van het ziekenhuis hadden gedirigeerd. De man kon niks meer, was volledig afhankelijk van anderen, en zat op een plek waar ze hem helemaal niet ADL-hulp konden bieden.

Gevoelens van boosheid en machteloosheid overheersen als ik er aan terugdenk. En schaamte. Plaatsvervangende schaamte. Hebben deze collega's ooit de eed van Hippocrates af mogen leggen? Hij zou terstond in zijn graf omdraaien. Chapeau, Heren Chirurgen!

Inmiddels heb ik de hoop allang opgegeven om goede zorg aan illegalen te kunnen verlenen. Niemand wil ze. Althans, niet zolang er geen harde cash wordt meegebracht. Behalve als ze zich in acuut levensbedreigende situaties bevinden, worden ze overal weggestuurd. In alle andere gevallen is de zorg blijkbaar niet 'medisch noodzakelijk'.

"Maar daar is gewoon geld voor, voor die mensen," vertelde een ethica me die ik laatst op een feestje sprak. Ik kon mijn oren niet geloven. Ik bestreed haar ideeŽn. Ik wist inmiddels beter.

Eenmaal thuis ben ik toch nog maar eens gaan googlen, en ja hoor, ze had gelijk. Alle verhalen van artsen en eerste hulpen die alleen hulp verlenen in spoedgevallen blijken totale flauwekul. Er blijkt gewoon wel geld te zijn, 'erger' nog, het is eigenlijk best goed geregeld.

Waarom ik daar na jaren klooien pas achter kom, is me een raadsel. Maar collega's, ik geef u graag mee, u kunt illegalen zonder enig probleem helpen, zoals het een 'ware hulpverlener' betaamt. Er is een zak met geld dat beheerd wordt door het Zorginstituut. Huisartsen en ziekenhuizen kunnen maar liefst 80% vergoed krijgen. Voor apotheken zit het wat anders. In dat geval zult u als hulpverlener op zoek moeten naar een gecontracteerde apotheek. Al met al hele schappelijke regelingen, dacht ik zo.

Collega's, haal het schaamrood van mijn kaken. Help die illegalen als ieder ander, u krijgt immers gewoon - via een omweg - betaald.

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Geef mij tijd

Het is september en de vrijwilligers van het Koningin Wilhelmina Fonds voor de kankerbestrijding (KWF) komen langs met de collectebus. Het kan niemand ontgaan zijn. Radio- en televisiespotjes dringen zich aan je op. En waar je maar kijkt maken spandoeken en affiches ons erop attent. GEEF MIJ TIJD. Daarbij wordt meestal ook een portret getoond van iemand met kanker. Ik had zelf ook op zoín foto gekund, maar ik heb nu al vijftien jaar die op hol geslagen cellen en vind eigenlijk dat me sinds de diagnose al verrassend veel tijd is gegund. Daar klaag ik dus niet over. Langzaam aan beweeg ik me naar het moment dat de kanker me de baas is, maar zo ver is het nog niet. Wel heeft de behandeling van de kanker mijn leven danig ontwricht. Niet alleen dat van mij. Mijn vrouw moest op haar vijftigste ook wennen aan een heel andere man in huis. Elke keer dat ik langs een KWF affiche kom denk ik: GEEF MIJ KWALITEITTIJD.
Meer

Reageer |  reacties

Een zondebok aanwijzen helpt niet

In het boek ĎVeiligheid in de ggz. Leren van incidenten en calamiteitení dat psychiater Alette Kleinsman en calamiteitenonderzoeker Nico Kaptein onlangs publiceerden, komen drie lessen steeds weer terug. Een: het helpt niet om Ė in het geval van een ernstig incident of calamiteit Ė een zondebok te zoeken, want fouten worden gemaakt als sluitstuk van een proces waaraan allerlei professionals een bijdrage leveren. Twee: zorg voor een open cultuur waarin iedereen zich vrij voelt om elkaar aan te spreken. En drie: zorg ervoor dat iedereen zich verantwoordelijk voelt voor veiligheid.
Meer

Reageer |  reacties

Duizend bloemen, een paar teveel

Hoogleraar Jim van Os sprak recent in NRC Handelsblad zijn zorg uit over de achteruitgang van de psychiatrie in Nederland. Het toenemend aantal gevallen van euthanasie bij mensen met ernstige psychische aandoeningen is daar volgens hem een symptoom van. De verwaarlozing kost mensenlevens. Hij bepleit een focus op persoonlijk herstel. Marian Draaisma van zorginstelling Pluryn klaagde in dezelfde week in het AD over een verschuiving van werkzaamheden van de jeugdpsychiatrie naar de jeugdzorg. Dit verklaart volgens haar waarom het aantal suÔcides bij de betrokken jongeren nog nooit zo hoog is geweest. Ook hier gaat het om vragen over leven en dood. De oplossing ligt hier in de handen van gemeenten. En GGZ-instelling Emergis in Zeeland dreigde eind augustus met een behandelstop voor de rest van dit jaar. De zorgverzekeraar heeft te weinig zorg ingekocht.
Meer

Reageer |  reacties

Nascholingstrajecten