Suze Maclaine Pont

Mijn naam is Suze Maclaine Pont. Naast ‘mens’ met alle facetten die daarbij horen ben ik scheepsbouwer, coach en trainer. Ik studeerde scheepsbouwkunde aan de HTS in Haarlem, heb de Enkhuizer Zeevaartschool gedaan. Ik ben NLP master practitioner, deed diverse opleidingen systemisch werk en opstellingen onder andere bij Bert Hellinger en Wibe Veenbaas. Ik ben opgeleid als traumatherapeut door Johannes Schmidt en deed vele verdiepingstrainingen in maskerstructuren, tranactionele analyse en organisatiebegeeiding. Ik heb jaren gewerkt in grote multidisciplinaire innovatieprojecten. Daarna ben ik mij gaan verdiepen in de onbewuste lagen die zorgen dat communicatie en samenwerken anders loopt dan je denkt. Mijn grootste specialiteit op werkgebeid is mensen die van nature niet makkelijk samenwerken met plezier hart en ziel te laten werken aan een gemeenschappelijk doel. Ik ben getrouwd met Jakko en moeder van Benjamin en Rosalie. Ik speel cello, heb een moestuin, en beoefen tai chi en qigong.

Mijn grootste talent is een sfeer scheppen waarin de kern van waar het over gaat naar boven kan komen. Ik geloof dat ‘echte’ mensen in slechts 1 ding verschillen van anderen: als je echt bent kun je ontspannen in wie je bent en hoe dingen zijn. Als je dat doet schep je ruimte om te handelen en wordt je als vanzelfsprekend een voorbeeld voor anderen. Het bouwen aan schepen is voor mij de mooiste metafoor voor het leven die ik ken. In het bouwen en varen heb ik geleerd hoe ik echt mee kan doen in de wereld. Schaamteloos kan zijn wie ik ben, en mijn talenten tot hun recht kan laten komen. Dit deel ik graag met anderen. Je bent van harte welkom!

 

Opinie door Suze Maclaine Pont:

"Feedback – witte jassen, of mensen aan ons bed?"

16 juli 2012

In een beroep waar je uitgangspunt is dat je mensen beter maakt, zou deze menselijke relatie voorop moeten staan.
Lees meer >>

Reageer |  reacties

Wakker Worden!

16 mei 2012

Het gaat over je diepe binnenkant laten zien, wat jou beweegt, trouw zijn daarin terwijl anderen meekijken.
Lees meer >>

Reageer |  reacties
 

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Geef mij tijd

Het is september en de vrijwilligers van het Koningin Wilhelmina Fonds voor de kankerbestrijding (KWF) komen langs met de collectebus. Het kan niemand ontgaan zijn. Radio- en televisiespotjes dringen zich aan je op. En waar je maar kijkt maken spandoeken en affiches ons erop attent. GEEF MIJ TIJD. Daarbij wordt meestal ook een portret getoond van iemand met kanker. Ik had zelf ook op zo’n foto gekund, maar ik heb nu al vijftien jaar die op hol geslagen cellen en vind eigenlijk dat me sinds de diagnose al verrassend veel tijd is gegund. Daar klaag ik dus niet over. Langzaam aan beweeg ik me naar het moment dat de kanker me de baas is, maar zo ver is het nog niet. Wel heeft de behandeling van de kanker mijn leven danig ontwricht. Niet alleen dat van mij. Mijn vrouw moest op haar vijftigste ook wennen aan een heel andere man in huis. Elke keer dat ik langs een KWF affiche kom denk ik: GEEF MIJ KWALITEITTIJD.
Meer

Reageer |  reacties

Een zondebok aanwijzen helpt niet

In het boek ‘Veiligheid in de ggz. Leren van incidenten en calamiteiten’ dat psychiater Alette Kleinsman en calamiteitenonderzoeker Nico Kaptein onlangs publiceerden, komen drie lessen steeds weer terug. Een: het helpt niet om – in het geval van een ernstig incident of calamiteit – een zondebok te zoeken, want fouten worden gemaakt als sluitstuk van een proces waaraan allerlei professionals een bijdrage leveren. Twee: zorg voor een open cultuur waarin iedereen zich vrij voelt om elkaar aan te spreken. En drie: zorg ervoor dat iedereen zich verantwoordelijk voelt voor veiligheid.
Meer

Reageer |  reacties

Duizend bloemen, een paar teveel

Hoogleraar Jim van Os sprak recent in NRC Handelsblad zijn zorg uit over de achteruitgang van de psychiatrie in Nederland. Het toenemend aantal gevallen van euthanasie bij mensen met ernstige psychische aandoeningen is daar volgens hem een symptoom van. De verwaarlozing kost mensenlevens. Hij bepleit een focus op persoonlijk herstel. Marian Draaisma van zorginstelling Pluryn klaagde in dezelfde week in het AD over een verschuiving van werkzaamheden van de jeugdpsychiatrie naar de jeugdzorg. Dit verklaart volgens haar waarom het aantal suÔcides bij de betrokken jongeren nog nooit zo hoog is geweest. Ook hier gaat het om vragen over leven en dood. De oplossing ligt hier in de handen van gemeenten. En GGZ-instelling Emergis in Zeeland dreigde eind augustus met een behandelstop voor de rest van dit jaar. De zorgverzekeraar heeft te weinig zorg ingekocht.
Meer

Reageer |  reacties

Nascholingstrajecten