'Psychiaters moeten straatvechters worden'

9 januari 2014

Voordat ik ga mopperen, eerst het goede nieuws: psychische aandoeningen krijgen meer publieke aandacht dan ooit. De ene na de andere BN’er komt vertellen over zijn burnout of depressie, we zien documentaires en televisiereportages over allerlei aandoeningen: autisme, ADHD, anorexia – en dan zijn we pas aan het begin van het psychiatrische alfabet! Het wordt allemaal nog veel meer, wat ik je brom. Eindelijk komen de gekken en hun behandelaars uit hun schuilplaatsen te voorschijn. Eindelijk staan psychische aandoeningen hoog op de politieke en maatschappelijke agenda. Mooi.

Sociale domein
En dan het slechte nieuws: patiŽnten en behandelaars worden niet met open armen ontvangen. Vaak zelfs niet met begrip. De patiŽnten stellen zich aan – we voelen ons allemaal wel eens klote, we zijn allemaal weleens impulsief of hyperactief, en zei professor Aleman niet dat ook veel normale mensen stemmen horen? Nou dan! – en de behandelaars willen mensen alleen maar ziektebeelden opdringen omdat dat goed is voor hun eigen portemonnee.
Wie afwijkt van wat we normaal noemen, heeft geen ziekte. Het is daarom goed om psychische aandoeningen van het medische domein naar het sociale domein te verplaatsen, en ze daar ook op te lossen. En dan beginnen we met de kinderen, want ja, hoe kleiner je bent, hoe kleiner ook je problemen zijn, nietwaar. Beetje beter opvoeden, en de zaak is gefixt. Leve de transitie!

FarmaPsychoComplex
Jeugdzorgers zagen aan de stoelpoten van psychiaters. Zorgverzekeraars roepen dat psychologen de boel belazeren omdat ze aan upcoding doen (want hee! De DBC’s die zij verplicht stellen die deugen, natuurlijk. Dat de persoonlijke problematiek van die unieke patiŽnt daar niet altijd in past, dat een hulpverlener geen ‘nee’ wil zeggen tegen iemand die buiten de DSM-categorieŽn valt maar wel aantoonbaar lijdt – dat is sjoemelen. Vanzelfsprekend).
De specialistische geestelijke gezondheidszorg wordt ontmaskerd als een euro-enthousiast FarmaPsychoComplex. Psych’s zijn bedriegers. Het lijkt wel alsof we een revival van de antipsychiatrie meemaken, maar dan in een 21e eeuws jasje. Intussen neemt de ambulantisering een hoge vlucht en luiden de nieuwe mantra’s ‘sociaal doe-het-zelven’ en ‘participeren’. Alsof dat zomaar lukt als je paranoÔde bent of contactgestoord, of zelf een paranoÔde of contactgestoorde buurman hebt. Dacht het niet.

Straatvechters
En nu de vraag: waar waren de psychiaters al die tijd? De psychiaters die hard in de weer zijn om het ergste onheil van de transitie af te wenden, zijn op een hand te tellen. Het lijkt erop dat ze pas laat steun hebben gekregen van hun eigen clubs. Waarom? Omdat zulke clubs geen straatvechters zijn die proberen de publieke opinie te mobiliseren, maar traditiegetrouw netjes op audiŽntie gaan bij staatssecretaris of minister? Omdat er te veel (instellings)belangen door elkaar heen lopen die elke actie bij voorbaat lam slaan? Moet de psychiatrie eerst in eigen huis orde op zaken stellen? Of is er zo weinig pit, veerkracht en zelfvertrouwen in de sector dat we daar een aparte DBC voor moeten verzinnen?
Ik weet niet wat er aan de hand is. Maar doe er wat aan. Beter met veel lawaai ten onder, dan je bijna geruisloos laten opvreten. Want dat laatste verdienen jullie vak en jullie patiŽnten niet.

Malou van Hintum 

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Kind te zijn

De schoolarts die je af en toe onderzocht en die zei dat je op je hand moest blazen en dan tot je verbazing je broek naar beneden trok om te controleren of je ballen wel ingedaald waren. Lange tijd wist ik niet anders dan dat over de jeugdzorg en ik ging ervan uit dat het altijd zo was gebleven. De jeugdzorg breidde zich echter geruisloos uit, nestelde zich ... Meer

Kinderen in gevaar door fake fietsers,
fluisterbrommers en
yuppen-cantaís.

Kunnen onze kinderen nog wel veilig op de fiets naar school? Ben benieuwd naar ķw ervaringen maar ik voel me niet meer safe op de hoofdstedelijke fietspaden. De geringste uitwijking of onoplettendheid en je hebt een luid scheldende e-biker in je nek. …ven anticiperend in de rem knijpen of voor mijn part een bescheiden belletje, het is er niet meer bij. Liefs... Meer

Reageer |  reacties

Ze werden geslagen en ik deed niets

Eigenlijk heb ik het wel geweten. Als Mark me zijn verhaal vertelt, kan ik niet anders dan bedenken dat ik het eigenlijk wel heb geweten. Niet alles natuurlijk, maar toch. Ik had iets moeten doen. Mark is net zo oud als mijn oudste zoon, nu twintig. Zijn broertje is twee jaar jonger en daarmee net zo oud als mijn dochter. Ik ken ze alle twee al vanaf hun geb... Meer

Reageer |  reacties