Wat Dikke-Ik en tante Biotica ons te vertellen hebben

2 juli 2015

We leven in dynamische tijden waarin veel gebeurt en zonder twijfel nog veel te gebeuren staat. Het kan niemand ontgaan. 

Ik ben bestuurlijk ruim 30 jaar actief in de zorg en niet eerder maakte ik mee dat de inhoud van ons werk zo bepaald wordt door geld, en de bezuinigingen die worden opgelegd. Nederland is een van de rijkste landen ter wereld, en onze gezondheidszorg staat op zeer hoog niveau, maar de laatste tijd wordt er geknabbeld aan de kwaliteit, aan de veiligheid en aan de toegankelijkheid. 

Zoals het altijd gaat zijn de zwakkeren in de samenleving, of de mensen die het slechts een vuist kunnen maken het slachtoffer van dit soort bewegingen. De omstandigheden in verpleeghuizen verslechteren, de mensen die noodgedwongen thuis moeten blijven wonen, krijgen steeds minder middelen toebedeeld waarmee zij dat kunnen doen, het aantal mensen met psychiatrische stoornissen dat op straat belandt, neemt zienderogen toe en huisartsen klagen over wachtlijsten voor de GGZ waardoor zij noodgedwongen patiŽnten moeten behandelen waarvoor zij niet zijn toegerust. 

Intussen horen we op de radio het bericht dat de zorg verandert en wij mee veranderen waarmee wordt bedoeld dat het de goede kant op gaat, en de participatiemaatschappij zich vlot ontwikkelt, iedere Nederlander een buddy of mantelzorger heeft, de marktwerking zijn werk goed doet, kortom dat de regering de doelen die zij zich heeft gesteld moeiteloos haalt. Wat is er aan de hand? Hoe komt het gat tussen het leven van alledag en de politieke realiteit zo groot? Zijn de ambtenaren die ons overladen met steeds meer indicatoren en afvinklijstjes zelf geen burger? Of mogen zij simpelweg niet klagen over wat zij ons en zichzelf aandoen, en geloven zij onvoorwaardelijk wat onze grote leiders hen vertellen? 

Nederlanders zijn van nature niet geneigd zomaar te geloven wat onze leiders vertellen, maar er komt verandering in. Op het ‘Dikke-Ik’ verhaal van onze premier is serieus gereageerd ook al is het duidelijk dat hij een demagogisch kletsverhaal vertelde, dat bovendien ook nog echte onwettelijke onjuistheden bevatte. 

Het is erg, maar het is nog niet zo erg als het verhaal dat ik laatst hoorde over Kim Jong-un, de grote Noord-Koreaanse leider, die zijn volk vertelde dat hij bij het eerste de beste partijtje golf dat hij ooit speelde 12 holes-in-one sloeg en 38 onder par speelde. Ik begrijp dat de Noord-Koreanen doen alsof zij hem geloven, hem eerbied bewijzen (ze moeten wel), en zich er iets van moeten aantrekken. Het gaat bij ons helaas ook deze kant op: de minister-president mag onzinverhalen vertellen, staatssecretaris van Rijn mag met droge ogen vertellen dat het PGB-probleem is opgelost en de verpleeghuiszorg aan het verbeteren is, en minister Schippers vertelt ons tante Biotica-verhalen en dat zij haar doelen realiseert en ook dat we er allemaal beter van worden. 

Wat mij aan de huidige tijd tegenstaat, is de nare toon waarmee alles wordt gezegd, alsof de werkers in de zorg er op uit zijn de boel te misleiden en verkeerd te declareren. Ik ken geen mensen die gemotiveerd raken door de stortvloed van bezwerende formules, en ik ken geen mensen die geÔnspireerd raken door de repressieve maatregelen die zij opgelegd krijgen. Ja, we moeten keuzes maken, en ja we moeten zuinig omgaan met de middelen die ons ter beschikking staan, maar politici doen er goed aan zich te realiseren dat zij niet op de goede weg zijn en de werkers niet aanzetten tot creativiteit, flexibiliteit en innovatie. Maar politici hebben gewone mensen nodig om hun doelen te bereiken. Misschien kunnen ze ons een tijdje met rust laten en zelf lekker een partijtje gaan golfen met Kim Jong-un. Dan kunnen wij ons werk doen. Ik ben benieuwd of Dikke-Ik van Kim Jong-un kan winnen. 

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Vlekken

Ď63 kaarsen waren te veel' zegt Ruud. ĎDus heb ik er maar drie gepakt voor op de rijstevlaai. Dat ziet er leuk uit, toch? Op dit kleed? Weet je, dit kwam echt allťťn op tafel wanneer er iets te vieren viel. Met Kerst, Nieuwsjaardag en natuurlijk altijd met mijn verjaardag. Ik heb hem daarom ... Meer

Reageer |  reacties

Snor

Het enige geluid dat ik hoor is het getik van de klok. Zo nu en dan springt er een vogeltje uit tevoorschijn, dat een paar keer hard roept. Gelukkig hoef ik daar niets meer mee.Ooit was ik een echt feestbeest, kon ik nachten doorhalen met mijn buurtgenoten. Maar de laatste tijd hoefde ik niet meer zo nodig. Overbodig voelde ik me. Ik was leeg, waar ik ooit v... Meer

Reageer |  reacties

Mensen helpen die Ďde droad effe kwiet biní

Mediant Geestelijke Gezondheidszorg in Twente opende in 2015 de Helmer-Es, een nieuwe High Intensive Care (HIC). Teampsychiater Marije Vermaas voelt zich hier als een vis in het water. Er is ťťn probleem: ze is de enige psychiater op de afdeling, er moet nodig een collega bij. Maar dat is lastig. Veel collega's zien Twente als een uithoek. Ze gooit graag een... Meer

Reageer |  reacties