De medisch specialist komt naar je toe! (hopelijk)

11 augustus 2016

In Medisch Contact van 30 juni jongstleden staat een groot verhaal waarin twee directieleden van het Udense ziekenhuis Bernhove uitleggen hoe zij de zorg dichter bij de patiŽnten brengen.
Hoera! dacht ik, toen ik het las. Wat fijn dat ook ziekenhuisbestuurders begrijpen dat een ziekenhuis zich zou moeten beperken tot de diensten waarmee het zich onderscheidt van andere zorgverleners: acute zorg, operaties, en behandelingen waaraan apparatuur te pas komt die onmogelijk verplaatst kan worden.
Nu is het zaak de volgende stap richting patiŽnt te zetten, en wel letterlijk: ontvang niet meer vanachter een bureau, maar ga zelf naar uw patiŽnten toe.

Minachting
Dat patiŽnten altijd naar het ziekenhuis moeten komen, onderstreept de hiŽrarchische afstand tussen arts en patiŽnt. De patiŽnt krijgt te horen wanneer hij kan worden ingepland, en moet niet moeilijk doen over de datum en tijd die worden voorgesteld. Hij wacht lijdzaam in de wachtkamer totdat hij aan de beurt is, ook als dat pas ruimschoots na het afgesproken tijdstip is. Of het nou de bedoeling is of niet, maar met zo’n manier van doen wordt vooral minachting gecommuniceerd. En het onvermogen om afspraken goed te plannen, dat ook.

70 euro
PatiŽnten pikken het, omdat ze geen keus hebben. En dus zitten mensen zoals mijn vader vaak driekwartier of langer op de rolstoeltaxi te wachten die hen naar het ziekenhuis brengt (waar ze vervolgens te vroeg arriveren want ja, de taxi mag er formeel anderhalf uur over doen om je af te leveren, en te laat komen wil je niet). Met een beetje pech loopt het spreekuur van de arts uit, en daarna moeten ze dezelfde route in omgekeerde richting volgen. Een bezoek van 15 minuten kost mijn vader niet zelden tussen de 3 en 4 uur. Privť een rolstoeltaxi huren om zo de reistijd te bekorten, is niet te betalen: dat kost (in zijn geval) 65 euro enkele reis.

Absurd
Als ik erbij moet zijn, kost zijn bezoek mij een werkdag, want artsen houden geen spreekuren in het weekend. Dat andere mensen vaak ůůk doordeweeks moeten werken, daar begrijpen zij dan weer niets van. Meestal zitten we bij een specialist aan het bureau die naar mijn vaders klachten luistert (fijn), een paar notities maakt, eventueel een suggestie doet om zijn medicatie aan te passen, en dan staan we weer buiten. Zowel mijn vader als ik plegen hiervoor een absurd grote en totaal onnodige tijdsinvestering, die voor mijn vader bovendien fysiek behoorlijk belastend is.

Verpleeghuisrondjes
Dermatoloog Roland Koopman van ziekenhuis Bernhove vindt het ook onzin dat patiŽnten standaard naar het ziekenhuis komen. Hij houdt daarom regelmatig spreekuur in huisartsenpraktijken in zijn regio, vertelt hij aan Medisch Contact. Hiermee stelt hij een geweldig voorbeeld, dat hopelijk veel navolging krijgt. Toch kan Koopman deze belangrijke verbetering nog overtreffen:door ‘verpleeghuisrondjes’ in zijn regio in te plannen, en ook patiŽnten in aanleunwoningen te bezoeken. Ook dat scheelt heel erg veel onnodig gezeul met heel erg veel mensen. Als het dan ook nog gewoon wordt om via Facetime of Skype de mantelzorger-ver-weg bij het gesprek te betrekken, kan die zijn uren steken in dingen die wťl echt leuk zijn om samen met zijn ouder of partner te doen – en die voor het welbevinden van deze patiŽnt net zo goed hard nodig zijn.

 U kunt Malou van Hintum via twitter volgen via: @malouvh

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Vlekken

Ď63 kaarsen waren te veel' zegt Ruud. ĎDus heb ik er maar drie gepakt voor op de rijstevlaai. Dat ziet er leuk uit, toch? Op dit kleed? Weet je, dit kwam echt allťťn op tafel wanneer er iets te vieren viel. Met Kerst, Nieuwsjaardag en natuurlijk altijd met mijn verjaardag. Ik heb hem daarom ... Meer

Reageer |  reacties

Snor

Het enige geluid dat ik hoor is het getik van de klok. Zo nu en dan springt er een vogeltje uit tevoorschijn, dat een paar keer hard roept. Gelukkig hoef ik daar niets meer mee.Ooit was ik een echt feestbeest, kon ik nachten doorhalen met mijn buurtgenoten. Maar de laatste tijd hoefde ik niet meer zo nodig. Overbodig voelde ik me. Ik was leeg, waar ik ooit v... Meer

Reageer |  reacties

Mensen helpen die Ďde droad effe kwiet biní

Mediant Geestelijke Gezondheidszorg in Twente opende in 2015 de Helmer-Es, een nieuwe High Intensive Care (HIC). Teampsychiater Marije Vermaas voelt zich hier als een vis in het water. Er is ťťn probleem: ze is de enige psychiater op de afdeling, er moet nodig een collega bij. Maar dat is lastig. Veel collega's zien Twente als een uithoek. Ze gooit graag een... Meer

Reageer |  reacties