Laten we onze solidariteit koesteren

23 augustus 2018

Op D!scura verschijnt wekelijks een column over professionaliteit in de gezondheidszorg. Verschillende schrijvers leveren een persoonlijke bijdrage.
Sinds 2018 vragen wij hen een column te schrijven over een thema dat wij hen opgegeven hebben.
Het thema verandert elke 1 à 2 maanden en zodoende bieden we de lezer opinies over een thema vanuit verschillende invalshoeken en achtergronden.
Om het actuele thema kracht bij te zetten, publiceert D!scura ook een interview met een professional of ervaringsdeskundige. Het actuele thema is; ' Solidariteit'.

We spraken Ziggy Klazes, raadslid Groen Links in Haarlem.

Ziggy Klazes, raadslid Groen Links in Haarlem, wil zuinig zijn op onze samenleving

‘Laten we onze solidariteit koesteren’

Praten met Ziggy Klazes over solidariteit is praten over solidariteit op macro- en microniveau. Over solidariteit in de wereld, in de maatschappij, in de zorg, en in onze houding op straat. De journalist, columnist, dagvoorzitter, maar vooral raadslid voor Groen Links in Haarlem is blij dat de samenleving in Nederland nog steeds is gestoeld op solidariteit. ‘Laten we dit alsjeblieft koesteren!’

‘De inrichting van onze maatschappij is geënt op solidariteit’, zegt Ziggy. ‘Kijk naar onze verzekeringssystemen, onze pensioenen, ons belastingsysteem, onze gezondheidszorg. Het is goed dat we systemen hebben opgetuigd die ervoor zorgen dat de groepen die het minder hebben, een beroep kunnen doen op basisvoorzieningen. En natuurlijk kan het ook in Nederland nog steeds beter. Als je toevallig een “verkeerde” achternaam hebt, kom je op de arbeidsmarkt nog steeds moeilijk aan de bak. Hier moet de overheid op een positieve manier in blijven sturen. Maar als je met een ziek kind op de spoedeisende hulp belandt, hoef je je geen zorgen te maken over de kosten. Hier word je eerst behandeld, dan wordt pas gekeken wie er betaalt. In een land als Amerika is dat anders, daar kun je met een bebloed hoofd naar huis worden gestuurd als je verzekering ontoereikend is. Als je daar geen zorgverzekering kunt betalen, ben je overgeleverd van de goodwill van ziekenhuizen.’

Hoge mate van solidariteit
Nederland heeft een geweldig zorgstelsel, vindt Ziggy. Ook het onderwijs is erop gericht dat iedereen dezelfde kansen en mogelijkheden krijgt. ‘Ik ben blij met deze hoge mate van solidariteit. Ik ben er tot op mijn bot van overtuigd dat we op deze wereld niet alleen voor onszelf leven. We hebben een verantwoordelijkheid om verder te kijken, naar de wereld om ons heen, de mensen om ons heen, dichtbij en veraf. Om ons voor een ander in te zetten.’

Ontevreden onderklasse
Zonder solidariteit in de samenleving is het ‘ieder voor zich, en God voor ons allen’. Ziggy: ‘Als de organische solidariteit verdwijnt, nemen de verschillen toe en ontstaat een onderklasse die ontevreden is. Je ziet het nu in Amerika gebeuren onder Trump. De tweedeling in de maatschappij wordt groter, de polarisatie neemt toe, gezamenlijke waarden kalven af, er is steeds minder bereidheid om elkaar te begrijpen. Solidariteit komt in het woordenboek van Trump niet voor. Hij trekt zich terug uit klimaatakkoorden, uit de Wereldhandelsorganisatie (WTO), hij neemt verregaande beslissingen zonder zich veel aan te trekken van de gevolgen voor de rest van de wereld. Hij denkt in winnaars en verliezers, en die verliezers moeten het zelf maar uitzoeken. Maar wat doet dat met een samenleving? Ik denk dat ik het wel weet. De mensen aan de verkeerde kant van de streep worden er niet gelukkiger op. Mensen voor wie Trump zegt op te komen – de arbeiders - zijn straks het kind van de rekening. Die hebben dan geen Obamacare of ander zorgsysteem meer waar ze op terug kunnen vallen. En grote kans dat de handelsoorlog die de president van de VS nu ontketent, juist deze mensen treft. Gelukkig hebben we onze maatschappij in Nederland anders ingericht – niemand staat er alleen voor. Dat is beschaving, laten we daar zuinig op zijn.’

Geven en nemen
Solidariteit is in de ogen van Ziggy Klazes geven en nemen. Solidariteit is óók in het belang van ‘de gevende partij’. Niemand is gebaat bij een instabiele maatschappij waar een onder- en bovenklasse elkaar steeds in de haren vliegen. Waarbij de kloof tussen beide kampen steeds groter wordt. Maar ja, wat heb je voor een ander over, zodat die dezelfde kansen krijgt? Ziggy: ‘Dit geldt ook in de zorg. Iemand heeft een zeldzame ziekte, alleen peperdure medicijnen kunnen nog voor perspectief zorgen. Stel dat met de huidige zorgverzekeringspremie die dure medicijnen niet meer op zijn te brengen. Ben ik dan bereid 75 euro meer aan ziektekostenpremie te betalen om die medicijnen beschikbaar te houden? Interessante vraag. Gelukkig vindt een meerderheid nog steeds dat ook deze medicijnen toegankelijk moeten blijven. Daarom verdelen we de lasten.’

Innerlijke drijfveer
Onze maatschappij kent ook op kleine schaal nog vele vormen van pure solidariteit: vrijwilligers en mantelzorgers. Nederland is een van de landen met het grootste aantal vrijwilligers. Ziggy: ‘Gelukkig doen nog heel veel mensen vanuit een innerlijke drijfveer iets voor een ander. Al stelt het je ook voor dilemma’s. Zo liep ik met mijn zoon in Amsterdam achter twee jonge meiden die ontspannen met elkaar liepen te praten. Ze werden opdringerig aangesproken door twee jongens op een scooter. De meisjes negeerden hen, maar de jongens bleven de meisjes hinderlijk achtervolgen. Het leuke gesprek was over, van ontspanning was geen sprake meer, ik zag dat ze zich bedreigd voelden. Ik kookte van woede, maar was niet dapper genoeg om in te grijpen. Daar voelde ik me schuldig over. Thuis heb ik het incident gedeeld op Facebook. Dat was mijn manier om me toch – zij het wat laat – solidair te tonen met die twee meisjes. En om een discussie te starten. Veel digitale vrienden reageerden dat zij uiteraard wel ingegrepen zouden hebben. Als we met zijn allen die solidariteit voor elkaar opbrengen, wordt het een stuk veiliger op straat.’

Dit interview is op verzoek van Van Der Hoef & Partners / D!scura uitgewerkt door Ben Tekstschrijver, tekstschrijver gespecialiseerd in de zorg

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Sorry

De keuze om medicijnen te gaan studeren was simpel. Omdat ik in dienst moest en dat uit kon stellen als ik geneeskunde of theologie ging studeren, koos ik de studie die me het meest aantrok. Ik hield van de opleiding, vond alles ongelooflijk interessant, werkte hard, haalde nooit een cijfer onder de zeven, maar dat veranderde allemaal toen de klinische perio... Meer

Reageer |  reacties

Hoe fout is lastig?

Wat is mijn grootste fout? Mijn grootste fout gaat in meervoud. Zoals de keer dat ik een spiraalbed wilde doorzagen en een reeks tanden verloor. Of dat ik veel te jong trouwde, al maakte ik dat wel weer goed door een paar jaar later weer van haar te scheiden. En niet te vergeten dat ik ongeveer zeven jaar manager was bij een RIAGG. Maar de allergrootste fout... Meer

Reageer |  reacties

Struikelen en opstaan

Ik moet eerlijk bekennen dat ik moeite had met het thema voor deze column. ‘Mijn grootste fout',- ik raakte niet geïnspireerd, ik ‘voelde m niet'. Het is niet dat ik geen fouten maak, ik kan alleen niet goed kiezen of, en zo ja welke van mijn fouten ik een medaille zou willen toekennen. Is het het moment dat ik als eerstejaars studente journalistiek besloot ... Meer

Reageer |  reacties