Doorgestoken (zorg)kaart

14 januari 2016

Weet u het nog? Toen de CQ-index werd afgeschaft in de ouderenzorg – of beter gezegd: bevroren in afwachting van een nieuw instrument om de kwaliteit van zorg te meten – ging er een zucht van verlichting door zorgbestuurlijk Nederland.

Geen wonder. Het was een bureaucratisch gedrocht, een vorm van nutteloze werkverschaffing die menige zorgaanbieder een knallende hoofdpijn bezorgde. Over de zorg zijn cliŽntenorganisaties, zorgbestuurders, professionals, zorgkantoren en de Inspectie voor de Gezondheidszorg het vaak oneens, maar hierin vonden ze elkaar: de CQ-index was een gebrekkig instrument om kwaliteit te meten in de ouderenzorg. De verzamelde gegevens ‘geven onvoldoende houvast en zijn niet zinvol’, aldus de betrokken partijen. Bovendien is het gebruik van de CQ-index administratief (te) belastend. 

De thuiszorg en de wijkverpleging moeten het trouwens nog steeds doen met de CQ-index. Alleen voor de verpleegzorg vervalt de verplichting totdat het kwaliteitskader Verpleegzorg is vastgesteld. Daarin wordt ook een ‘uniform en gevalideerd meetinstrument voor het meten van cliŽntervaringen’ opgenomen. De reviewsite Zorgkaart Nederland staat op de nominatie om uitgeroepen te worden tot dat nieuwe kwaliteitssysteem in de care. NPCF en Actiz zijn in de aanloop daartoe vorig jaar heel toevallig al begonnen met de doorontwikkeling van de website, onder meer met het toevoegen van keuzefilters en keuzehulpen. Het is, kortom, heel goed mogelijk dat cijfers op Zorgkaart Nederland de kwaliteit van zorg in ons land gaan uitdrukken.

En dat wordt geen hoofdpijndossier, wat ik u brom, maar een migrainemonster. Een grote studie onder bijna 52000 deelnemers wees namelijk uit dat dokters die doen wat hun patiŽnten willen hogere klanttevredenheidsscores krijgen. Een chirurg die onder de naam Sceptical Scalpel blogt, legde dit al kort maar krachtig uit. En een nog recenter onderzoek laat zien dat huisartsen in Engeland die minder vaak antibiotica voorschrijven slechter scoren op het gebied van patiŽnttevredenheid. Een ‘u vraagt, wij draaien’-mentaliteit leidt dus tot topreviews. Ik hoef u niet uit te leggen wat een perverse incentive hiermee wordt gecreŽerd.

Bovendien is Zorgkaart Nederland nogal fraudegevoelig. Beoordelingen worden niet getoetst. En wie er nu precies allemaal belangen hebben bij de site wordt steeds ondoorzichtiger. Zorgkaart Nederland is een oorspronkelijk initiatief van uitgeverij Springer Media. Al snel volgde een partnership met Zilveren Kruis Achmea en patiŽntenfederatie NPCF. Inmiddels zijn er veel partnerschappen gesloten, maar nergens in de lijst staat een medische beroepsvereniging. Wel doen brancheorganisatie Actiz, veel patiŽntenverenigingen en commerciŽle marktonderzoekers(!) mee. Om met dermatoloog Kees-Peter de Roos te spreken, (hij schreef in Medisch Contact een kritisch artikel over Zorgkaart Nederland): het is een site die eventuele fraude wel ťrg gemakkelijk faciliteert. En wat te denken van die commerciŽle pakketten vanaf 99 euro per jaar die Zorgkaart Nederland aanbiedt, waarmee ze zorginstellingen en artsen stimuleert zichzelf te promoten? 

Die CQ-index is een administratief onding, maar tenminste wel een wetenschappelijk gevalideerd administratief onding. Toch blijft minister Schippers roepen dat Zorgkaart Nederland net zo betrouwbaar is als de CQ-index. Wel wat spijtig dat ze die uitspraak tot nu toe niet heeft kunnen onderbouwen. Wat gaat de toekomst brengen? Sterkte, zorgbestuurders. 

 

Bovenstaande foto is gemaakt door Marcel Braam, braamfotografie.nl. Copyright Marcel Braam fotografie.  

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Staat de patiŽnt wel centraal?

Enige tijd geleden sprak ik een vrijgevestigd klinisch psychologe over haar ervaringen binnen de geestelijke gezondheidszorg. Zij vertelde over een depressieve patiŽnte die zij wilde verwijzen naar de crisisdienst van de regionale GGZ-instelling. Zij vertelde dat zij deze patiŽnte niet kon/mocht doorverwijzen, dat de huisarts dat moest doen, maar dat die op vakantie was en zijn waarnemer de patiŽnte eerst wilde zien voordat hij zou kunnen doorverwijzen, dat deze waarnemer deze patiŽnte niet wilde doorverwijzen, omdat hij het met de diagnose niet eens was, dat de psychologe de patiŽnte toen presenteerde aan een bevriende psychiater, die patiŽnte vervolgens terstond verwees naar de crisisdienst, die de patiŽnte tijdelijk in behandeling nam, en om het af te sluiten niet met de klinisch psychologe, de behandelaar overlegde maar met de bevriende psychiater, die de patiŽnte na ťťn gesprek had doorverwezen, en haar nauwelijks kende.
Meer

Reageer |  reacties

Millennials missen een ontwikkeld backoffice

De Facebookgeneratie ofwel de millennials (geboren tussen 1980 en 2000) overbevolken onze GGZ. In tien jaar tijds nam bij deze generatie het slikken van antidepressiva met 40% toe. 72.000 zitten er vanwege arbeidsongeschiktheid thuis; in grote meerderheid gaat het om psychische themaís. In de GGZ trakteren wij ze op een etikettenepidemie: dyslexie, ADHD, ADD, hoogbegaafdheid, PTSS, autisme, Asperger, NLD, dyscalculie, borderline.
Meer

Reageer |  reacties

Voorkůmen is beter dan genezen

Denkt u eens na over het volgende rijtje: een jurist, een kantoorbeambte cq boekhouder, een rechtsgeleerde, een leraar, een voormalig metaalarbeider en vakbondsbestuurder, een arts, een jurist, een scheikundige, een voormalig secretaresse, een politicoloog en jurist, een TV-producer, een arts, een econoom, een historicus annex internationale betrekkingen-expert, een socioloog en een politicoloog. Weet u al waar ik op doel? Dat is de achtergrond van de ministers die de afgelopen 40 jaren Volksgezondheid in hun portefeuille hebben gehad.
Meer

Reageer |  reacties

Nascholingstrajecten