Gender en veiligheid

11 juli 2013

Met veel plezier lees ik in het weekend de column in het Financieele dagblad over koken en keuken van Hilary Akers. De ene keer gaat het over echt goede messen (pittig aan de prijs overigens), de andere keer over kappertjes.
Laatst ging het over het verschil tussen een keuken met mannen en een keuken met vrouwen. Ze gaf interessante observaties:
‘In een keuken met alleen maar vrouwen kan ik, als ik niet meer precies weet wat de verhoudingen van een bavarois zijn, het gewoon vragen. In een keuken met alleen maar mannen is dat volstrekt onmogelijk, waardoor er opvallend vaak wat misgaat bij de voorbereidingen, en dat voert de spanning nog eens extra op.’

Bij die zin schoot ik wakker: ‘waardoor er opvallend vaak wat misgaat’.
Een prachtige observatie en ik zag meteen operatiekamers of andere plekken van intensieve medische zorg voor me. Een mislukte bavarois is nog tot daar aan toe, maar een mislukte operatie is iets heel anders. Als we het even niet meer weten vragen we niet om raad en als een ander iets vraagt zijn we niet scheutig met ons antwoord.
Hoe creëren we in de zorg een klimaat waarin je het kunt vragen als je iets even niet meer weet wat je ‘hoort’ te weten of wat je voorheen wel wist?

Deze column van Hilary Akers verscheen in dezelfde tijd dat verschillende mannelijke topkoks, waaronder Sergio Herman van Oud Sluis, aangaven er mee te willen stoppen. Het bestaan als topkok is uitputtend: ‘ik wil ook wel eens een keer om 12 uur in bed liggen’, ‘het is als elke dag de champions league spelen’, ’je maakt dagen van 9 tot half één’. Dergelijke opmerkingen maken duidelijk wat de achterkant is van het culinaire genoegen van de klanten.
Kennelijk speelt het testosteron toch wel een heel grote rol in de topkeuken. Van Sergio Herman wordt beschreven hoe hij elke dag aan het kookproces begint: hij drinkt een glas champagne leeg en zegt; ‘mannen, het is begonnen, rammen!’ ‘Kokende mannen voeren elke dag een wedstrijd’ aldus Hilary Akers.

‘En dus gaat er veel meer mis’

Gender en veiligheid. Interessant en relevant thema. In hoeverre is ook het thema veiligheid in de zorg gender-gerelateerd? Vragen mannen minder om hulp? Bieden ze minder hulp als ze een risico zien? Staat ambitie op gespannen voet met veiligheid?
Wat zegt dit over de noodzaak van diversiteit in besturen en in maatschappen en vakgroepen?

Ik nodig de lezer uit zijn ervaringen op dit vlak te delen!

Paul Wormer.

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Een zondebok aanwijzen helpt niet

In het boek ‘Veiligheid in de ggz. Leren van incidenten en calamiteiten’ dat psychiater Alette Kleinsman en calamiteitenonderzoeker Nico Kaptein onlangs publiceerden, komen drie lessen steeds weer terug. Een: het helpt niet om – in het geval van een ernstig incident of calamiteit – een zondebok te zoeken, want fouten worden gemaakt als sluitstuk van een proces waaraan allerlei professionals een bijdrage leveren. Twee: zorg voor een open cultuur waarin iedereen zich vrij voelt om elkaar aan te spreken. En drie: zorg ervoor dat iedereen zich verantwoordelijk voelt voor veiligheid.
Meer

Reageer |  reacties

Duizend bloemen, een paar teveel

Hoogleraar Jim van Os sprak recent in NRC Handelsblad zijn zorg uit over de achteruitgang van de psychiatrie in Nederland. Het toenemend aantal gevallen van euthanasie bij mensen met ernstige psychische aandoeningen is daar volgens hem een symptoom van. De verwaarlozing kost mensenlevens. Hij bepleit een focus op persoonlijk herstel. Marian Draaisma van zorginstelling Pluryn klaagde in dezelfde week in het AD over een verschuiving van werkzaamheden van de jeugdpsychiatrie naar de jeugdzorg. Dit verklaart volgens haar waarom het aantal suïcides bij de betrokken jongeren nog nooit zo hoog is geweest. Ook hier gaat het om vragen over leven en dood. De oplossing ligt hier in de handen van gemeenten. En GGZ-instelling Emergis in Zeeland dreigde eind augustus met een behandelstop voor de rest van dit jaar. De zorgverzekeraar heeft te weinig zorg ingekocht.
Meer

Reageer |  reacties

FACT-werk en specialistische zorg in één team

‘Binnen GGZ Noord-Holland-Noord hebben we drie programma’s geschreven die de komende drie jaar hun beslag moeten krijgen’, vertelt Marijke van Putten, lid van de raad van bestuur. ‘Voorheen werkten we via twee sporen: de FACT-teams en diagnostisch gerichte specialistische teams. Deze voegen we samen tot geïntegreerde teams die wijk- en herstelgericht zijn. Teams met ervaringsdeskundigen en IPS-medewerkers die mensen begeleiden naar werk, maar ook met specialistische behandelkennis.’
Meer

Reageer |  reacties

Nascholingstrajecten