Iedereen een psychische aandoening

Auteur
Prof. dr. Jan Derksen
Prijs
€ 20
Uitgever
Uitgeverij de Tijdstroom
EAN
9789058982766

SAMENVATTING
In dit boek vertelt Jan Derksen over de ervaringen die hij opdeed in de 35 jaar dat hij werkzaam is als psycholoog.

Over hoe het in de begintijd pionieren was op het platteland, toen het helemaal niet vanzelfsprekend was dat men hulp zocht. Over hoe de maatschappij veranderde en wat voor weerslag dat heeft. Tegenwoordig is men minder gehecht en wordt er meer van mensen gevraagd, waardoor men kan vastlopen. Maar zijn we niet veel te ver doorgeschoten door overal diagnoses voor te stellen?

De invloed van psychische aandoeningen op het leven van mensen, economie en cultuur is vele malen groter dan 35 jaar geleden. DSM-diagnoses, geldstromen en bezuinigingen zorgen ervoor dat we niet meer toekomen aan het grondig nadenken over het ggz-discours dat de laatste 35 jaar is ontstaan en waarbij waarschijnlijke sociale en culturele thema's zijn vertaald in termen van psychische stoornissen. De vraag die dringend gesteld moet worden is wat we met ziekte en stoornis bedoelen en in hoeverre onze samenleving de ggz voor andere dan strikt op gezondheid betrekking hebbende thema's is gaan gebruiken. We moeten de tijd en de ruimte hebben om kritisch vanuit de inhoud na te denken over de organisatie van de basis- en de gespecialiseerde zorg.

Welke vernieuwingen zijn werkelijk van toegevoegde waarde? Aan het kunnen beantwoorden van deze vraag gaat een fundamentele discussie vooraf over de structuur van psychische aandoeningen; over de inhoud en de vorm. Dit boek zal de discussie hierover op gang brengen.

Prof.dr. Jan Derksen is universitair hoofddocent psychodiagnostiek aan de sectie klinische psychologie van de Radboud Universiteit Nijmegen. Hij is ook hoogleraar psychodynamische psychotherapie aan de faculteit Psychologie en Opvoedkunde van de Vrije Universiteit Brussel, en (mede)psychologenpraktijkhouder.

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Geef mij tijd

Het is september en de vrijwilligers van het Koningin Wilhelmina Fonds voor de kankerbestrijding (KWF) komen langs met de collectebus. Het kan niemand ontgaan zijn. Radio- en televisiespotjes dringen zich aan je op. En waar je maar kijkt maken spandoeken en affiches ons erop attent. GEEF MIJ TIJD. Daarbij wordt meestal ook een portret getoond van iemand met kanker. Ik had zelf ook op zo’n foto gekund, maar ik heb nu al vijftien jaar die op hol geslagen cellen en vind eigenlijk dat me sinds de diagnose al verrassend veel tijd is gegund. Daar klaag ik dus niet over. Langzaam aan beweeg ik me naar het moment dat de kanker me de baas is, maar zo ver is het nog niet. Wel heeft de behandeling van de kanker mijn leven danig ontwricht. Niet alleen dat van mij. Mijn vrouw moest op haar vijftigste ook wennen aan een heel andere man in huis. Elke keer dat ik langs een KWF affiche kom denk ik: GEEF MIJ KWALITEITTIJD.
Meer

Reageer |  reacties

Een zondebok aanwijzen helpt niet

In het boek ‘Veiligheid in de ggz. Leren van incidenten en calamiteiten’ dat psychiater Alette Kleinsman en calamiteitenonderzoeker Nico Kaptein onlangs publiceerden, komen drie lessen steeds weer terug. Een: het helpt niet om – in het geval van een ernstig incident of calamiteit – een zondebok te zoeken, want fouten worden gemaakt als sluitstuk van een proces waaraan allerlei professionals een bijdrage leveren. Twee: zorg voor een open cultuur waarin iedereen zich vrij voelt om elkaar aan te spreken. En drie: zorg ervoor dat iedereen zich verantwoordelijk voelt voor veiligheid.
Meer

Reageer |  reacties

Duizend bloemen, een paar teveel

Hoogleraar Jim van Os sprak recent in NRC Handelsblad zijn zorg uit over de achteruitgang van de psychiatrie in Nederland. Het toenemend aantal gevallen van euthanasie bij mensen met ernstige psychische aandoeningen is daar volgens hem een symptoom van. De verwaarlozing kost mensenlevens. Hij bepleit een focus op persoonlijk herstel. Marian Draaisma van zorginstelling Pluryn klaagde in dezelfde week in het AD over een verschuiving van werkzaamheden van de jeugdpsychiatrie naar de jeugdzorg. Dit verklaart volgens haar waarom het aantal suÔcides bij de betrokken jongeren nog nooit zo hoog is geweest. Ook hier gaat het om vragen over leven en dood. De oplossing ligt hier in de handen van gemeenten. En GGZ-instelling Emergis in Zeeland dreigde eind augustus met een behandelstop voor de rest van dit jaar. De zorgverzekeraar heeft te weinig zorg ingekocht.
Meer

Reageer |  reacties

Nascholingstrajecten