Met twee maten meten

29 januari 2015

Zomaar een paar berichten uit de kranten.
De gemeente Utrecht heeft al meer dan 600 klachten binnen van burgers die vinden dat zij ten onrechte zijn gekort op het aantal uren huishoudelijke hulp. De gemeente heeft extra advocaten ingehuurd om de klachten te kunnen behandelen. Minister Schippers gaat maatregelen treffen om te voorkomen dat zorgbestuurders er een potje van maken. Een verplichte registratie en accreditatie van zorgbestuurders moet leiden tot beter toezicht en betere kwaliteit van bestuurders. Marleen Barth, voorzitter van de PvdA-fractie in de Eerste kamer, heeft na de crisis rond de zorgwet overwogen af te treden. Haar werd verweten dat zij de drie tegenstemmers uit haar fractie niet in het gelid heeft weten te houden. Na een nachtje slapen heeft zij haar voornemen niet uitgevoerd en is zij blijven zitten, en is zelfs de enige kandidaat voor het voorzitterschap van de - straks uitgedunde - fractie van de PvdA. Jos van Rey, de omstreden en van vele vormen van corruptie verdachte politicus uit Limburg, heeft besloten lijstduwer te worden op de kandidatenlijst van de Liberale Volkspartij Roermond. Het werd Van Rey door het hoofdbestuur van de VVD niet toegestaan lijstduwer te worden van de VVD Roermond waarop een aantal boze VVD-ers besloot een nieuwe partij op te richten om Van Rey alsnog op een kieslijst te krijgen. De burgers van Maastricht zijn een handtekeningenactie begonnen om de indertijd weggestuurde Leers terug te halen als burgemeester. In 2013 zijn 150 wethouders afgetreden, in de meeste gevallen omdat de raad vond dat zij hun werk niet goed deden.

Na het lezen van deze berichten maakte een zekere verwarring zich van mij meester. Er zijn niet zo heel veel bestuurders in de zorg die vanwege falen of malversatie worden weggestuurd. Politici des te meer. Ik ben zelf een bestuurder die, omdat hij een conflict tussen medisch specialisten niet ten goede kon keren, moest opstappen. Zou ik binnenkort in het register van falende bestuurders terecht komen en geen kans meer maken op een bestuurlijke baan in de zorg, vroeg ik me af. Welke criteria zullen worden aangelegd? Fraude? Onkunde? Intimidatie? Zelfverrijking? En hoe worden die precies vastgesteld en gemeten? Ik heb geen idee. Is de Minister-President van plan eenzelfde soort register aan te leggen voor falende politici? Worden zij voordat zij actief worden in de politiek geaccrediteerd? Worden Marleen Barth, Jos van Rey en Gert Leers, of de ambtenaren die zich hebben laten fÍteren door Ordina in dit register opgenomen? En worden zij dan uitgesloten van functies in het semipublieke domein?

Veel van de grote schandalen die zich de laatste jaren in de publieke sector hebben voorgedaan, vonden plaats in organisaties die onder toezicht stonden van bekende landelijke politici en eerder al opzichtelijk faalden als toezichthouder (en vaak tegelijkertijd in de eerste kamer zaten, maar over belangenverstrengeling ga ik het nu niet hebben). Hoe moet het dan met al die toezichthoudende politici met dat register van falende bestuurders en toezichthouders?

Ik mag aannemen dat de Minister met twee maten zal meten. Zo gaat dat altijd. Zorgbestuurders hebben nu eenmaal behalve het salaris niet alle andere privileges van ministers en politici. Dus kan Marleen Barth het betreurenswaardige besluit nemen niet op te stappen en zich kandidaat te stellen voor het voorzitterschap (en intussen in de KNMP actief zijn), en kan Jos van Rey een vluchtroute geboden worden om hem in de race te houden (hij schijnt heel erg populair te zijn). En komt Minister Schippers zelf niet in dit register terecht ook al weet iedereen dat de veranderingen in het zorgstelsel die zij heeft aangebracht op een drama zullen uitdraaien en de zorg voor de burgers nog verder zal verschralen.

Maar het mislukken van het zorgstelsel is natuurlijk de schuld van falende zorgbestuurders. Gelukkig maar.

 

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Geef mij tijd

Het is september en de vrijwilligers van het Koningin Wilhelmina Fonds voor de kankerbestrijding (KWF) komen langs met de collectebus. Het kan niemand ontgaan zijn. Radio- en televisiespotjes dringen zich aan je op. En waar je maar kijkt maken spandoeken en affiches ons erop attent. GEEF MIJ TIJD. Daarbij wordt meestal ook een portret getoond van iemand met kanker. Ik had zelf ook op zoín foto gekund, maar ik heb nu al vijftien jaar die op hol geslagen cellen en vind eigenlijk dat me sinds de diagnose al verrassend veel tijd is gegund. Daar klaag ik dus niet over. Langzaam aan beweeg ik me naar het moment dat de kanker me de baas is, maar zo ver is het nog niet. Wel heeft de behandeling van de kanker mijn leven danig ontwricht. Niet alleen dat van mij. Mijn vrouw moest op haar vijftigste ook wennen aan een heel andere man in huis. Elke keer dat ik langs een KWF affiche kom denk ik: GEEF MIJ KWALITEITTIJD.
Meer

Reageer |  reacties

Een zondebok aanwijzen helpt niet

In het boek ĎVeiligheid in de ggz. Leren van incidenten en calamiteitení dat psychiater Alette Kleinsman en calamiteitenonderzoeker Nico Kaptein onlangs publiceerden, komen drie lessen steeds weer terug. Een: het helpt niet om Ė in het geval van een ernstig incident of calamiteit Ė een zondebok te zoeken, want fouten worden gemaakt als sluitstuk van een proces waaraan allerlei professionals een bijdrage leveren. Twee: zorg voor een open cultuur waarin iedereen zich vrij voelt om elkaar aan te spreken. En drie: zorg ervoor dat iedereen zich verantwoordelijk voelt voor veiligheid.
Meer

Reageer |  reacties

Duizend bloemen, een paar teveel

Hoogleraar Jim van Os sprak recent in NRC Handelsblad zijn zorg uit over de achteruitgang van de psychiatrie in Nederland. Het toenemend aantal gevallen van euthanasie bij mensen met ernstige psychische aandoeningen is daar volgens hem een symptoom van. De verwaarlozing kost mensenlevens. Hij bepleit een focus op persoonlijk herstel. Marian Draaisma van zorginstelling Pluryn klaagde in dezelfde week in het AD over een verschuiving van werkzaamheden van de jeugdpsychiatrie naar de jeugdzorg. Dit verklaart volgens haar waarom het aantal suÔcides bij de betrokken jongeren nog nooit zo hoog is geweest. Ook hier gaat het om vragen over leven en dood. De oplossing ligt hier in de handen van gemeenten. En GGZ-instelling Emergis in Zeeland dreigde eind augustus met een behandelstop voor de rest van dit jaar. De zorgverzekeraar heeft te weinig zorg ingekocht.
Meer

Reageer |  reacties

Nascholingstrajecten