Krimp is onvermijdelijk

11 december 2013

Als klein het nieuwe groot is, zijn ziekenhuizen de nieuwe openbare apotheken. De winst van het preferentiebeleid heeft de zorgverzekeraars een kostenbesparing opgeleverd waarmee ze de zorgpremie voor 2014 aanzienlijk hebben verlaagd. En nu zijn de ziekenhuizen aan de beurt. De zorgverzekeraars hebben in de inkooponderhandelingen voor 2014 scherp ingezet. Sommige ziekenhuisbestuurders reageren daar furieus op, andere hebben al door dat ze de tering naar de nering moeten zetten.
Ziekenhuizen merkten vorig jaar tot hun verbazing dat ze hun begrote productiecijfers niet haalden. De zorgverzekeraars benutten dit gegeven voor de zorginkoop van 2014 en zullen erop sturen om te zorgen dat de productie ook in de jaren daarna blijft dalen. Deels door sterk in te zetten op de eerste lijn, zodat de professionals aldaar kunnen voorkomen dat de patiŽnt naar het ziekenhuis moet. Deels ook door in collectieve contracten met grote werkgevers naturapolissen dermate aantrekkelijk te maken dat ze voldoende volume aan werknemers/verzekerden krijgen om ziekenhuiszorg selectief te kunnen inkopen. En deels door sturend op te treden in het proces van spreiding en concentratie.

Het gevolg zal zijn dat de ziekenhuizen geen andere keuze meer hebben dan mee te gaan met de stroom en dus de omslag te maken van groei- naar krimpscenario's. Omdat ze gefinancierd worden uit gemeenschapsgeld, mogen we van ze verwachten dat ze hierin een actieve rol willen spelen. De ziekenhuizen die inmiddels met lean aan de slag zijn gegaan, merken nu al dat nog veel ruimte bestaat voor procesoptimalisatie. Maar lean is geen bezuinigingsoperatie en ziekenhuizen zullen dus verder moeten gaan dan "een beetje lean doen". Medisch specialisten kunnen hierin actief het voortouw nemen. Ze kunnen professionals in de eerste lijn kennis aanreiken om zoveel mogelijk zorg in de eerste lijn te houden. Slagen zij hierin, dan betekent dit een verrijking voor hun eigen werk: ze creŽren dan ruimte voor het specialistische werk waarvoor ze opgeleid zijn en kunnen de routinezorg overlaten aan de generalisten die juist hierin hun meerwaarde hebben. Ook ziekenhuisbestuurders kunnen stappen zetten om het rendement van hun organisaties te verhogen en dus interessanter contracteerpartijen te worden. Verpleegafdelingen samenvoegen bijvoorbeeld. De afdeling inkoop de deur uitdoen, omdat inkoop geen kernactiviteit van een ziekenhuis is en andere partijen dit beter kunnen. Behandelingen afstoten die onvoldoende rendement opleveren.

Degenen die roepen dat door dit laatste de continuÔteit van de ziekenhuiszorg in gevaar kan komen, kan ik al op voorhand terechtwijzen. De zorgverzekeraars hebben een zorgplicht voor hun verzekerden, dus ze hebben niet de speelruimte om het zover te laten komen. Ook zij zullen zich aan de regels van het spel moeten houden.
Maar dat zij de partij zijn die in dit spel de beste kaarten in handen hebben, is duidelijk. Is dat macht? Het is in ieder geval kracht, en het is zoals het zorgstelsel bij de introductie ervan in 2006 bedoeld is. Zo lang die kaarten symbool staan voor verzekerden, is met de geschetste verhoudingen ook niets mis. Goed omgaan met schaarste is een grote rijkdom.

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Kind te zijn

De schoolarts die je af en toe onderzocht en die zei dat je op je hand moest blazen en dan tot je verbazing je broek naar beneden trok om te controleren of je ballen wel ingedaald waren. Lange tijd wist ik niet anders dan dat over de jeugdzorg en ik ging ervan uit dat het altijd zo was gebleven. De jeugdzorg breidde zich echter geruisloos uit, nestelde zich ... Meer

Kinderen in gevaar door fake fietsers,
fluisterbrommers en
yuppen-cantaís.

Kunnen onze kinderen nog wel veilig op de fiets naar school? Ben benieuwd naar ķw ervaringen maar ik voel me niet meer safe op de hoofdstedelijke fietspaden. De geringste uitwijking of onoplettendheid en je hebt een luid scheldende e-biker in je nek. …ven anticiperend in de rem knijpen of voor mijn part een bescheiden belletje, het is er niet meer bij. Liefs... Meer

Reageer |  reacties

Ze werden geslagen en ik deed niets

Eigenlijk heb ik het wel geweten. Als Mark me zijn verhaal vertelt, kan ik niet anders dan bedenken dat ik het eigenlijk wel heb geweten. Niet alles natuurlijk, maar toch. Ik had iets moeten doen. Mark is net zo oud als mijn oudste zoon, nu twintig. Zijn broertje is twee jaar jonger en daarmee net zo oud als mijn dochter. Ik ken ze alle twee al vanaf hun geb... Meer

Reageer |  reacties