Verward in Nederland

23 februari 2017

Het spraakmakende boek 'Verward in Nederland - Hoe we omgaan met mensen met een psychische stoornis' van HAN-lector Bauke Koekkoek geeft antwoord op actuele en lastige vragen over stoornissen, zorg en de samenleving. Het zet aan tot nadenken en schetst een perspectief voor een betere geestelijke gezondheidszorg voor meer mensen.

De verwarde persoon bestaat niet
Verward blijkt een containerbegrip te zijn. Een demente oudere valt eronder, een verslaafde, een verstandelijk gehandicapte en iemand die door het lint gaat na het verliezen van een baan of een relatie.

Dat het aantal verwarde mensen onrustbarend stijgt door bezuinigingen op de geestelijke gezondheidszorg mist dan ook elke feitelijke onderbouwing, schrijft HAN-lector Bauke Koekkoek in zijn boek. Zijn verhaal wordt grotendeels bevestigd door GGz Nederland, de politie en het Schakelteam Personen met Verward Gedrag.

Hoe komt ons psychisch leed zo groot?
Het boek geeft een heldere analyse van de geestelijke gezondheid van Nederland. Koekkoek: 'Nederlanders zijn de gelukkigste mensen van Europa, maar een deel is ook ontevreden, angstig en somber. Jaarlijks heeft bijna 1 op de 5 Nederlanders een psychische stoornis en de uitgaven aan de geestelijke gezondheidszorg lijken al jaren te stijgen.'

Daarom zet de lector de volgende onderzoeksvraag centraal in zijn boek Verward in Nederland: hoe komt ons psychisch leed zo groot, bij zoveel geluk en zoveel betere behandelingen?

Interview
Onlangs hield de Volkskrant een interview met dr. Bauke Koekkoek n.a.v. zijn boek. Het interview kunt u hieronder lezen. 

  •  Deel 1 interview Volkskrant 
  • Deel 2 interview Volkskrant 


Spraakmakend boek in het landelijke nieuws
Het boek is op 31 januari verschenen en haalde daarmee gelijk het landelijke nieuws. Hierbij een nieuwsoverzicht:

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Geef mij tijd

Het is september en de vrijwilligers van het Koningin Wilhelmina Fonds voor de kankerbestrijding (KWF) komen langs met de collectebus. Het kan niemand ontgaan zijn. Radio- en televisiespotjes dringen zich aan je op. En waar je maar kijkt maken spandoeken en affiches ons erop attent. GEEF MIJ TIJD. Daarbij wordt meestal ook een portret getoond van iemand met kanker. Ik had zelf ook op zoín foto gekund, maar ik heb nu al vijftien jaar die op hol geslagen cellen en vind eigenlijk dat me sinds de diagnose al verrassend veel tijd is gegund. Daar klaag ik dus niet over. Langzaam aan beweeg ik me naar het moment dat de kanker me de baas is, maar zo ver is het nog niet. Wel heeft de behandeling van de kanker mijn leven danig ontwricht. Niet alleen dat van mij. Mijn vrouw moest op haar vijftigste ook wennen aan een heel andere man in huis. Elke keer dat ik langs een KWF affiche kom denk ik: GEEF MIJ KWALITEITTIJD.
Meer

Reageer |  reacties

Een zondebok aanwijzen helpt niet

In het boek ĎVeiligheid in de ggz. Leren van incidenten en calamiteitení dat psychiater Alette Kleinsman en calamiteitenonderzoeker Nico Kaptein onlangs publiceerden, komen drie lessen steeds weer terug. Een: het helpt niet om Ė in het geval van een ernstig incident of calamiteit Ė een zondebok te zoeken, want fouten worden gemaakt als sluitstuk van een proces waaraan allerlei professionals een bijdrage leveren. Twee: zorg voor een open cultuur waarin iedereen zich vrij voelt om elkaar aan te spreken. En drie: zorg ervoor dat iedereen zich verantwoordelijk voelt voor veiligheid.
Meer

Reageer |  reacties

Duizend bloemen, een paar teveel

Hoogleraar Jim van Os sprak recent in NRC Handelsblad zijn zorg uit over de achteruitgang van de psychiatrie in Nederland. Het toenemend aantal gevallen van euthanasie bij mensen met ernstige psychische aandoeningen is daar volgens hem een symptoom van. De verwaarlozing kost mensenlevens. Hij bepleit een focus op persoonlijk herstel. Marian Draaisma van zorginstelling Pluryn klaagde in dezelfde week in het AD over een verschuiving van werkzaamheden van de jeugdpsychiatrie naar de jeugdzorg. Dit verklaart volgens haar waarom het aantal suÔcides bij de betrokken jongeren nog nooit zo hoog is geweest. Ook hier gaat het om vragen over leven en dood. De oplossing ligt hier in de handen van gemeenten. En GGZ-instelling Emergis in Zeeland dreigde eind augustus met een behandelstop voor de rest van dit jaar. De zorgverzekeraar heeft te weinig zorg ingekocht.
Meer

Reageer |  reacties

Nascholingstrajecten