drs. Sarah Blom & dr. David Blom

13 juli 2016

drs. Sarah Blom werkt in de ouderenzorg. Aanvankelijk in de ambulante sector en psychiatrie, waarna ze de overstap maakte naar de psychogeriatrie. Hier begeleidt ze mantelzorgers, verzorgenden en cliŽnten. Medio 2015 richtte ze samen met haar familie, eveneens psychologen ťn theatermakers, Oud worden met Zorg op. Hier ontvangen ze maandelijks ongeveer 250 mantelzorgers en verzorgenden om hen gunstig te leren omgaan met dementie ťn zichzelf. Door middel van muziek, psychologie en theater kleurt ze de wereld van dementie met inzichten, kennis en begrip.

dr. David Blom werkte als behandelaar bij het Sinai centrum, waarna hij deels de overstap maakte naar de wetenschap. Aan de Universiteit Utrecht en het UMC Utrecht deed hij gedurende vijf jaar onderzoek naar fenomenen als verbittering binnen de gezondheidszorg. Hij vond dat onbegrip en gebrek aan waardering hoofdoorzaken zijn voor verbittering en burn-out. Deze fenomenen, als hulpeloosheid, invalidatie en onbegrip, lijken ook in het ontstaan van burn-out en verbittering bij zorgprofessionals een cruciale rol te spelen. Om dit nader te onderzoeken doet dr. David Blom gedurende 2016/2017 onderzoek naar de persoonlijke ervaring van zorgverleners met een burn-out. 

De naakte waarheid van dementie

6 december 2016

Mw Franssen sluipt ’s nachts haar bed uit en dwaalt urenlang over de verpleeghuisgang. Niet zonder reden.
Lees meer >>

Reageer |  reacties

BLOG: Trappen op het hart van zorgend Nederland;

14 juli 2016

Heeft u het ook gezien, het media optreden van huisarts Nico van Hasselt op RTL Late Night, 4 juli jl.? Een huisarts die stelt dat mantelzorgers hun naasten in het verpleeghuis ‘dumpen’ (blij dat ze er vanaf zijn) en de verzorgenden wegzet als een stel koffiedrinkende mensen, die hun cliŽnten (onnodig lang) in de urine laten rondlopen.
Lees meer >>

Reageer |  reacties

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Geef mij tijd

Het is september en de vrijwilligers van het Koningin Wilhelmina Fonds voor de kankerbestrijding (KWF) komen langs met de collectebus. Het kan niemand ontgaan zijn. Radio- en televisiespotjes dringen zich aan je op. En waar je maar kijkt maken spandoeken en affiches ons erop attent. GEEF MIJ TIJD. Daarbij wordt meestal ook een portret getoond van iemand met kanker. Ik had zelf ook op zo’n foto gekund, maar ik heb nu al vijftien jaar die op hol geslagen cellen en vind eigenlijk dat me sinds de diagnose al verrassend veel tijd is gegund. Daar klaag ik dus niet over. Langzaam aan beweeg ik me naar het moment dat de kanker me de baas is, maar zo ver is het nog niet. Wel heeft de behandeling van de kanker mijn leven danig ontwricht. Niet alleen dat van mij. Mijn vrouw moest op haar vijftigste ook wennen aan een heel andere man in huis. Elke keer dat ik langs een KWF affiche kom denk ik: GEEF MIJ KWALITEITTIJD.
Meer

Reageer |  reacties

Een zondebok aanwijzen helpt niet

In het boek ‘Veiligheid in de ggz. Leren van incidenten en calamiteiten’ dat psychiater Alette Kleinsman en calamiteitenonderzoeker Nico Kaptein onlangs publiceerden, komen drie lessen steeds weer terug. Een: het helpt niet om – in het geval van een ernstig incident of calamiteit – een zondebok te zoeken, want fouten worden gemaakt als sluitstuk van een proces waaraan allerlei professionals een bijdrage leveren. Twee: zorg voor een open cultuur waarin iedereen zich vrij voelt om elkaar aan te spreken. En drie: zorg ervoor dat iedereen zich verantwoordelijk voelt voor veiligheid.
Meer

Reageer |  reacties

Duizend bloemen, een paar teveel

Hoogleraar Jim van Os sprak recent in NRC Handelsblad zijn zorg uit over de achteruitgang van de psychiatrie in Nederland. Het toenemend aantal gevallen van euthanasie bij mensen met ernstige psychische aandoeningen is daar volgens hem een symptoom van. De verwaarlozing kost mensenlevens. Hij bepleit een focus op persoonlijk herstel. Marian Draaisma van zorginstelling Pluryn klaagde in dezelfde week in het AD over een verschuiving van werkzaamheden van de jeugdpsychiatrie naar de jeugdzorg. Dit verklaart volgens haar waarom het aantal suÔcides bij de betrokken jongeren nog nooit zo hoog is geweest. Ook hier gaat het om vragen over leven en dood. De oplossing ligt hier in de handen van gemeenten. En GGZ-instelling Emergis in Zeeland dreigde eind augustus met een behandelstop voor de rest van dit jaar. De zorgverzekeraar heeft te weinig zorg ingekocht.
Meer

Reageer |  reacties

Nascholingstrajecten