Volg je hart - met verstand

9 mei 2018

Je hart volgen, doen wat je hart je ingeeft, met hart en ziel je werk doen. Uitdrukkingen die suggereren dat je, door je hart voorop te zetten, de dingen doet waar je de meeste voldoening van hebt en het meeste plezier uithaalt. En dat Ūs vaak ook zo. Maar er zit een addertje onder het gras, en niet zo’n kleintje ook. Want wie zijn hart volgt, vindt het vaak lastig om grenzen te trekken. En dat kan ten koste gaan van je geestelijke en fysieke gezondheid.

Volgens een onderzoek van TNO uit 2014 (p.7 en 37) is de kans voor werknemers om slachtoffer te worden van externe agressie (agressie van mensen buiten de organisatie) het grootst voor werknemers in de gezondheidszorg en de verpleging. In die sectoren heeft ongeveer de helft van hen met agressie van patiŽnten te maken, het vaakst van alle werknemers in Nederland. Slachtoffers rapporteren een minder goede gezondheid, schatten hun eigen functioneren en inzetbaarheid lager in, hebben meer burn-outklachten en blijven vaker thuis van hun werk dan collega’s die van zulke agressie gevrijwaard blijven.

Agressie tegen zorg- en hulpverleners vinden we niet normaal. Brandweer-, politie- en ambulancemedewerkers moeten op een veilige manier hun werk kunnen doen, net zoals de mensen die in het ziekenhuis werken – denk dan in het bijzonder aan de SEH. Maar: ‘De houding was dat agressie er nou eenmaal bij hoort. We hadden geen grens,’ zeggen medewerkers van het UMC Utrecht. De kop boven een verhaal over de SEH van het Catharina Ziekenhuis Eindhoven is ook veelzeggend: ‘Agressie: “Ach, je went eraan”.’

Inmiddels hangen er op de Eindhovense SEH beveiligingscamera’s, zijn losse voorwerpen zo veel mogelijk verwijderd of vastgezet, is er een veiligheidsluik en kunnen patiŽnten een gele en uiteindelijk een rode kaart krijgen. Het UMC Utrecht nam eveneens veiligheidsmaatregelen en hanteert het credo: ‘Blijf het onderwerp agressie steeds onder de aandacht brengen.’

Ook in de ggz worden hulpverleners gestompt, gekrabd en tegen de grond geslagen, hun keel wordt dichtgeknepen en ze worden belaagd met meubilair en andere voorwerpen. Het televisieprogramma De Monitor besteedde er onlangs uitgebreid aandacht aan.

Toch is agressie binnen de ggz vaak nog wťl een taboe, bleek uit deze uitzending. Het idee dat agressie er nou eenmaal bij hoort, zou in de ggz weleens extra hardnekkig kunnen zijn. Want ‘je kunt toch verwachten dat mensen die ze niet allemaal op een rijtje hebben, vaker agressief zijn?’ En zou dat de reden zijn waarom justitie aangiften van ggz-hulpverleners vaak seponeert?

Doen wat je hart je ingeeft kan zich tegen jezelf keren als je dingen gewoon gaat vinden die niet normaal zijn. Maar mensen die uit overtuiging anderen helpen en daardoor hun eigen grenzen niet altijd in acht nemen, mogen dat niet als een klap in hun gezicht terugkrijgen. Tegelijk moeten zijzelf zich ervan bewust zijn dat hun roeping op een schadelijke manier normerend kan zijn voor collega’s, en potentieel ondermijnend voor zichzelf. Je hart volgen is prachtig, maar hou wel je verstand erbij. Agressie is nooit normaal.

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Trajectum is ůůk GGZ-zorg,
ůůk forensische psychiatrie

Het beeld bestaat dat Trajectum staat voor Ďgehandicaptenzorg'. Dat beeld wil bestuurslid Evert Jan van Maren bijstellen. ĎWe richten ons op mensen met een licht verstandelijke beperking, maar altijd in combinatie met GGZ-behandeling en forensische zorg. Het werken op dit snijvlak maakt werken bij Trajectum zo interessant, juist ook voor mensen uit de GGZ.'V... Meer

Reageer |  reacties

Het trieste bestaan van het inactieve
geslachtsorgaan

Hoe ik in deze situatie terecht ben gekomen, weet ik niet precies. Volgens mij had het niet zozeer te maken met goesting, dan wel met eenzaamheid. In het deurgat kijken twee gezichten in mijn richting: een bleekbroos meisje onder invloed en een wellicht niet zo oude, maar afgeleefde pooier.ĎHoe heet jij?' vraag ik aan het meisje. Ze antwoordt niet.ĎJe hebt e... Meer

Reageer |  reacties

Navel als troostputje

Ik besteed alleen aandacht aan mijn navel als ik eenzaam ben. Het kuiltje in mijn buikheuvel is een relict uit de mooiste tijd van mijn leven. Mijn navelvorm heet een innie; een ovale of ronde holte. Er zijn ook mensen met een outie, een bolletje of een knoopje. Mijn innie vult zich soms met navelpluis, het mooiste woord voor viezigheid dat ik ken. De binnen... Meer

Reageer |  reacties