Lekkage

4 mei 2011

Bij de loodgieter lekt het. Bij dokters ook, het lekt energie.

In de afgelopen 10 jaar heb ik in mijn begeleidingspraktijk voor artsen met werkgerelateerde problemen gezien hoe lang het duurt voor collega’s om hulp vragen.

De patiŽnt is degene die ziek is, de dokter niet. De patiŽnt is ook degene die hulp nodig heeft, de dokter redt zichzelf wel. Ook als het gaat om niet strikt medische zaken, zoals samenwerken met verschillende karakters, leidinggeven, onderhandelen in- en extern etc..

In het bedrijfsleven is coaching al vele jaren de gewoonste zaak van de wereld en krijgt een nieuwe trainee bij de voordeur een strippenkaart coaching uitgereikt. In de medische wereld moet er eerst een persoonlijke crisis ontstaan voordat er actie wordt ondernomen. Tegen de tijd dat artsen mijn praktijk weten te vinden hebben ze een burnout of ruzie en zijn ze getergd en moe. Om maar niet te spreken van het levensgeluk dat ook de familie thuis heeft mogen inleveren door de humeurigheid en preoccupatie van partner of ouder.

Het heeft lang geduurd voor de beroepsverenigingen hun leden de helpende hand reikten bij het vinden van een geschikte coach. De VNVA verdient daarbij een eervolle vermelding, zij had als eerste een rijtje “goedgekeurde” externe coaches op haar website staan. Inmiddels heeft de Academie voor Medisch Specialisten dit goede voorbeeld gevolgd.

In veel ziekenhuizen is men inmiddels druk in de weer met het invoeren van het IFMS (Individueel Functioneren Medisch Specialisten). Ik hoop van harte dat collega’s die door de 360 graden beoordeling gewezen worden op hun blinde vlek zich zullen laten helpen om daar iets aan te doen, onder andere door in eigen beheer een externe coach op te zoeken. U weet nu waar u ze kunt vinden.

En ja, ik heb zelf ook een coach.

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Een zondebok aanwijzen helpt niet

In het boek ĎVeiligheid in de ggz. Leren van incidenten en calamiteitení dat psychiater Alette Kleinsman en calamiteitenonderzoeker Nico Kaptein onlangs publiceerden, komen drie lessen steeds weer terug. Een: het helpt niet om Ė in het geval van een ernstig incident of calamiteit Ė een zondebok te zoeken, want fouten worden gemaakt als sluitstuk van een proces waaraan allerlei professionals een bijdrage leveren. Twee: zorg voor een open cultuur waarin iedereen zich vrij voelt om elkaar aan te spreken. En drie: zorg ervoor dat iedereen zich verantwoordelijk voelt voor veiligheid.
Meer

Reageer |  reacties

Duizend bloemen, een paar teveel

Hoogleraar Jim van Os sprak recent in NRC Handelsblad zijn zorg uit over de achteruitgang van de psychiatrie in Nederland. Het toenemend aantal gevallen van euthanasie bij mensen met ernstige psychische aandoeningen is daar volgens hem een symptoom van. De verwaarlozing kost mensenlevens. Hij bepleit een focus op persoonlijk herstel. Marian Draaisma van zorginstelling Pluryn klaagde in dezelfde week in het AD over een verschuiving van werkzaamheden van de jeugdpsychiatrie naar de jeugdzorg. Dit verklaart volgens haar waarom het aantal suÔcides bij de betrokken jongeren nog nooit zo hoog is geweest. Ook hier gaat het om vragen over leven en dood. De oplossing ligt hier in de handen van gemeenten. En GGZ-instelling Emergis in Zeeland dreigde eind augustus met een behandelstop voor de rest van dit jaar. De zorgverzekeraar heeft te weinig zorg ingekocht.
Meer

Reageer |  reacties

FACT-werk en specialistische zorg in ťťn team

ĎBinnen GGZ Noord-Holland-Noord hebben we drie programmaís geschreven die de komende drie jaar hun beslag moeten krijgení, vertelt Marijke van Putten, lid van de raad van bestuur. ĎVoorheen werkten we via twee sporen: de FACT-teams en diagnostisch gerichte specialistische teams. Deze voegen we samen tot geÔntegreerde teams die wijk- en herstelgericht zijn. Teams met ervaringsdeskundigen en IPS-medewerkers die mensen begeleiden naar werk, maar ook met specialistische behandelkennis.í
Meer

Reageer |  reacties

Nascholingstrajecten