Transparantie in Transitie

30 juli 2014

Minister Schippers heeft in een brief aan de kamer een lans gebroken voor meer transparantie in de zorg in het bijzonder voor het verbeteren van informatie aan patiŽnten over kwaliteit en veiligheid bij zorgaanbieders, zodat zij beter kunnen kiezen. Volgens de minister is er sinds 2006 al wel veel verbeterd, maar het is nog steeds slecht.

De passage die me in die brief het meest opviel was die waarin er gewag van wordt gemaakt dat nutteloze indicatoren moeten worden geÔdentificeerd en verwijderd, en dat gegevens eenmalig moeten worden vastgelegd en door verschillende partijen moeten kunnen worden (her)gebruikt, kortom dat de bureaucratische lasten van de behandelaren worden teruggebracht, zodat zij zich kunnen wijden aan het gesprek met de patiŽnt waarin het behandelplan kan worden besproken en ook anderstaligen en laaggeletterden op weg geholpen kunnen worden bij hun keuze van goede behandeling.

Het valt niet mee niet cynisch te worden van dit soort berichten na zoveel van dit soort oekazes in verschillende vermommingen te hebben gelezen. Heel veel jaren geleden werd de zorgaanbieders/hulpverleners beloofd dat er een dataset zou komen waaruit de verschillende partijen al naar gelang de behoefte zouden kunnen putten om de zorgverlener te kunnen toetsen, met hem te kunnen overleggen, of te onderhandelen. Inmiddels weten we dat hiervan niets is terecht gekomen.

Toen de overheid bovendien een terugtrekkende beweging is gaan maken om het veld zijn eigen verantwoordelijkheid te laten nemen en dat zelfde veld daarbij overlaadde met nog meer nutteloze indicatoren was Leiden helemaal in last, en lijden hulpverleners onder die last.

De zorgverzekeraars met wie sinds het loslaten van het representatiemodel ieder apart moet worden onderhandeld hanteren ieder voor zich andere regels en indicatoren over belangrijke onderwerpen als hoofdbehandelaarschap, taxatie-instrumenten, en over indicatoren die iets zeggen over kwaliteit en veiligheid.

De transitie van de jeugdzorg impliceert een enorme bureaucratische rompslomp waarbij iedere gemeente op zich het wiel wil uitvinden met ambtenaren die werkelijk niet weten waar het precies over gaat.

Ieder mens, iedere patiŽnt wil een empatisch luisterende goede dokter, die hem precies uitlegt wat er staat te gebeuren. Niemand realiseert zich echter dat het defensieve systeem dat wij hebben gebouwd misschien wel voorkomt dat er fouten gemaakt worden, niet omdat het er veiliger van geworden is, maar omdat dokters niet meer aan hun eigenlijke werk toekomen.

De dokter van tegenwoordig registreert de zorg die hij zou hebben kunnen leveren in een EPD, dat om de haverklap uitvalt en niet compatibel is met de systemen om hem heen. Ik hoorde laatst een patiŽnt klagen dat zijn dokter hem tijdens het gesprek niet ťťn keer aankeek, maar in plaats daarvan zijn blik voortdurend op het scherm van zijn computer gericht hield en allerlei items afvinkte. Anders zou er immers van zijn administratie niets terecht komen.

Zou dit een voorbeeld zijn van de transparantie waar de minister op doelt? Ik hoop van niet, maar ik vrees dat onze beleidsmakers vanuit de hoge torens in Den Haag een vertroebelde kijk hebben op wat zich in de dagelijkse medische praktijk afspeelt en waar behoefte aan is.

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Conversietherapie en gedwongen behandeling

Onlangs zag ik een klein berichtje in een medisch tijdschrift, zo'n hoekje met medisch nieuws waar iets geplaatst wordt om de pagina te vullen. Daarin stond dat in 2016 in de Verenigde Staten 60.000 mensen conversietherapie ondergingen. Ik schrok daarvan, maar besef dat het begrip conversietherapie enige uitleg nodig heeft. Wat waren het voor mensen die deze... Meer

Reageer |  reacties

Vrijheid, gelijkheid en broederschap

We laten ons door niets of niemand meer dwingen. Wat leven we toch in een heerlijke tijd. Degenen die ons voorheen dwongen zoals de pastoors, de dominees, de filmproducers, de regisseurs, de acteurs, de bazen, de CEO's, de managers, de rijkelui en de heren van Abraham de Swaan (NRC, 20-1), ze kunnen het allemaal mooi schudden, ze worden aan de schandpaal gen... Meer

Reageer |  reacties

In de isoleercel, gefixeerd aan bed,
het gebeurde gewoon

Geen gedwongen behandelingen meer? ĎZonder meer ja zeggen op deze stelling is me te gemakkelijk', zegt Nico de Louw (71) die op voordracht van de cliŽntenraad in de raad van toezicht van Arkin zit. In de jaren Ď70 werd hij met een psychose in adamskostuum van de straat geplukt en in de isoleercel gezet. Hij weet dat er af en toe een aanleiding is om iemand b... Meer

Reageer |  reacties

Nascholingstrajecten