Transparantie in Transitie

30 juli 2014

Minister Schippers heeft in een brief aan de kamer een lans gebroken voor meer transparantie in de zorg in het bijzonder voor het verbeteren van informatie aan patiŽnten over kwaliteit en veiligheid bij zorgaanbieders, zodat zij beter kunnen kiezen. Volgens de minister is er sinds 2006 al wel veel verbeterd, maar het is nog steeds slecht.

De passage die me in die brief het meest opviel was die waarin er gewag van wordt gemaakt dat nutteloze indicatoren moeten worden geÔdentificeerd en verwijderd, en dat gegevens eenmalig moeten worden vastgelegd en door verschillende partijen moeten kunnen worden (her)gebruikt, kortom dat de bureaucratische lasten van de behandelaren worden teruggebracht, zodat zij zich kunnen wijden aan het gesprek met de patiŽnt waarin het behandelplan kan worden besproken en ook anderstaligen en laaggeletterden op weg geholpen kunnen worden bij hun keuze van goede behandeling.

Het valt niet mee niet cynisch te worden van dit soort berichten na zoveel van dit soort oekazes in verschillende vermommingen te hebben gelezen. Heel veel jaren geleden werd de zorgaanbieders/hulpverleners beloofd dat er een dataset zou komen waaruit de verschillende partijen al naar gelang de behoefte zouden kunnen putten om de zorgverlener te kunnen toetsen, met hem te kunnen overleggen, of te onderhandelen. Inmiddels weten we dat hiervan niets is terecht gekomen.

Toen de overheid bovendien een terugtrekkende beweging is gaan maken om het veld zijn eigen verantwoordelijkheid te laten nemen en dat zelfde veld daarbij overlaadde met nog meer nutteloze indicatoren was Leiden helemaal in last, en lijden hulpverleners onder die last.

De zorgverzekeraars met wie sinds het loslaten van het representatiemodel ieder apart moet worden onderhandeld hanteren ieder voor zich andere regels en indicatoren over belangrijke onderwerpen als hoofdbehandelaarschap, taxatie-instrumenten, en over indicatoren die iets zeggen over kwaliteit en veiligheid.

De transitie van de jeugdzorg impliceert een enorme bureaucratische rompslomp waarbij iedere gemeente op zich het wiel wil uitvinden met ambtenaren die werkelijk niet weten waar het precies over gaat.

Ieder mens, iedere patiŽnt wil een empatisch luisterende goede dokter, die hem precies uitlegt wat er staat te gebeuren. Niemand realiseert zich echter dat het defensieve systeem dat wij hebben gebouwd misschien wel voorkomt dat er fouten gemaakt worden, niet omdat het er veiliger van geworden is, maar omdat dokters niet meer aan hun eigenlijke werk toekomen.

De dokter van tegenwoordig registreert de zorg die hij zou hebben kunnen leveren in een EPD, dat om de haverklap uitvalt en niet compatibel is met de systemen om hem heen. Ik hoorde laatst een patiŽnt klagen dat zijn dokter hem tijdens het gesprek niet ťťn keer aankeek, maar in plaats daarvan zijn blik voortdurend op het scherm van zijn computer gericht hield en allerlei items afvinkte. Anders zou er immers van zijn administratie niets terecht komen.

Zou dit een voorbeeld zijn van de transparantie waar de minister op doelt? Ik hoop van niet, maar ik vrees dat onze beleidsmakers vanuit de hoge torens in Den Haag een vertroebelde kijk hebben op wat zich in de dagelijkse medische praktijk afspeelt en waar behoefte aan is.

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Geef mij tijd

Het is september en de vrijwilligers van het Koningin Wilhelmina Fonds voor de kankerbestrijding (KWF) komen langs met de collectebus. Het kan niemand ontgaan zijn. Radio- en televisiespotjes dringen zich aan je op. En waar je maar kijkt maken spandoeken en affiches ons erop attent. GEEF MIJ TIJD. Daarbij wordt meestal ook een portret getoond van iemand met kanker. Ik had zelf ook op zoín foto gekund, maar ik heb nu al vijftien jaar die op hol geslagen cellen en vind eigenlijk dat me sinds de diagnose al verrassend veel tijd is gegund. Daar klaag ik dus niet over. Langzaam aan beweeg ik me naar het moment dat de kanker me de baas is, maar zo ver is het nog niet. Wel heeft de behandeling van de kanker mijn leven danig ontwricht. Niet alleen dat van mij. Mijn vrouw moest op haar vijftigste ook wennen aan een heel andere man in huis. Elke keer dat ik langs een KWF affiche kom denk ik: GEEF MIJ KWALITEITTIJD.
Meer

Reageer |  reacties

Een zondebok aanwijzen helpt niet

In het boek ĎVeiligheid in de ggz. Leren van incidenten en calamiteitení dat psychiater Alette Kleinsman en calamiteitenonderzoeker Nico Kaptein onlangs publiceerden, komen drie lessen steeds weer terug. Een: het helpt niet om Ė in het geval van een ernstig incident of calamiteit Ė een zondebok te zoeken, want fouten worden gemaakt als sluitstuk van een proces waaraan allerlei professionals een bijdrage leveren. Twee: zorg voor een open cultuur waarin iedereen zich vrij voelt om elkaar aan te spreken. En drie: zorg ervoor dat iedereen zich verantwoordelijk voelt voor veiligheid.
Meer

Reageer |  reacties

Duizend bloemen, een paar teveel

Hoogleraar Jim van Os sprak recent in NRC Handelsblad zijn zorg uit over de achteruitgang van de psychiatrie in Nederland. Het toenemend aantal gevallen van euthanasie bij mensen met ernstige psychische aandoeningen is daar volgens hem een symptoom van. De verwaarlozing kost mensenlevens. Hij bepleit een focus op persoonlijk herstel. Marian Draaisma van zorginstelling Pluryn klaagde in dezelfde week in het AD over een verschuiving van werkzaamheden van de jeugdpsychiatrie naar de jeugdzorg. Dit verklaart volgens haar waarom het aantal suÔcides bij de betrokken jongeren nog nooit zo hoog is geweest. Ook hier gaat het om vragen over leven en dood. De oplossing ligt hier in de handen van gemeenten. En GGZ-instelling Emergis in Zeeland dreigde eind augustus met een behandelstop voor de rest van dit jaar. De zorgverzekeraar heeft te weinig zorg ingekocht.
Meer

Reageer |  reacties

Nascholingstrajecten