Cees P.F. van der Staak

Cees P.F. van der Staak (1945) is emeritus hoogleraar klinische psychologie. Hij studeerde van 1963 tot 1969 psychologie aan de Radboud Universiteit Nijmegen en promoveerde in 1975 aan dezelfde universiteit op een neuropsychologisch proefschrift. In 1982 werd Van der Staak benoemd als hoogleraar klinische psychologie aan de Radboud Universiteit. Van 1982-2001 gaf hij leiding aan het onderwijs- en onderzoekprogramma van de vakgroep klinische psychologie. In 2001 kwam bij zijn leeropdracht de toevoeging: in het bijzonder ten behoeve van de postdoctorale opleiding. Hij was hoofdopleider van de postdoctorale opleidingen gezondheidszorgpsycholoog, klinisch psycholoog en psychotherapeut. Van 2000-2008 was hij directeur van het Academisch Centrum Sociale Wetenschappen van de Radboud Universiteit. Sinds 1 januari 2009 is hij met emeritaat. In zijn afscheidscollege beschreef hij hoe de beroepsopleiding van psychologen in de gezondsheidszorg gedurende de afgelopen kwart eeuw in Nederland gestalte kreeg.

 

Opinie door Cees van der Staak:

"De ziel kan niet bestaan, maar is er toch!"

19 juli 2012

De psycholoog Derksen wil de psychologie bevrijden uit de greep van de hersenmythe..
Lees meer >>

Reageer |  reacties

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Verzuip maar in die soep!

Hij vertelde hoe hij naar zijn auto had lopen zoeken. Hij wist zeker dat hij hem hier had geparkeerd. Hij liep een rondje door de parkeergarage, en toen nog een, allengs ongeruster. Hij was al zeker twintig minuten aan het zoeken – het parkeerkaartje was allang niet meer geldig – toen hij de hulp inriep van de parkeerwachter. De jongen straalde de rust uit v... Meer

Reageer |  reacties

Schurende steentjes

Hij zit er weer. Ik zie alleen zijn achterhoofd met grijs, dik haar. Elke dag rond het middaguur zit hij in z'n eentje op het bankje dat uitkijkt over de vijver die middenin het industrieterrein ligt. Ik bekijk hem vanachter licht getint glas, zeshoog in een kantorencomplex. Ik wiebel op mijn hakken. Hij zit daar om zijn dag te breken en ik ren de hele dag m... Meer

Reageer |  reacties

Navel als troostputje

Ik besteed alleen aandacht aan mijn navel als ik eenzaam ben. Het kuiltje in mijn buikheuvel is een relict uit de mooiste tijd van mijn leven. Mijn navelvorm heet een innie; een ovale of ronde holte. Er zijn ook mensen met een outie, een bolletje of een knoopje. Mijn innie vult zich soms met navelpluis, het mooiste woord voor viezigheid dat ik ken. De binnen... Meer

Reageer |  reacties