Een goede geest bestaat niet

Auteur
Amy Besamusca-Ekelschot
Prijs
€ 25,00
Uitgever
Uitgeverij Mik Schots
EAN
978-90-822310-0-7

SAMENVATTING

De Rwandese genocide in 1994 kostte aan naar schatting achthonderdduizend mensen het leven. Meer dan twee miljoen mensen moesten vluchten om in leven te blijven. Wie aan een gewelddadige dood ontsnapte, kon daarna alsnog, net als minstens vijftigduizend anderen, omkomen door cholera. De doden leven in de onzichtbare wereld en sturen de levenden aan, die misschien wel doden in de zichtbare wereld zijn geworden. De Belgische Rwandees Victor verplicht zichzelf om zijn gevaarlijke leven tussen gif en dodelijke wapens te reconstrueren. Het wordt een gevecht tussen kijken en zijn ogen sluiten. Pas als hij ontdekt wie zijn tegenstander is geweest, kan hij het onzichtbare zien en zijn verloren gewaande traditie accepteren. Het is de moedige getuigenis van Victor over een verstoorde samenleving en de vraag wat vrijheid zonder goede geest waard is. Getuigenissen zijn een middel om de macht en de trots van het volk te hervinden.

Amy Besamusca-Ekelschot (Nederland, 1952) is psychiater. Zij behandelt dikwijls getraumatiseerde mensen en werkt sinds 2007 met regelmaat in het Grote Merengebied in Afrika. Zij schreef eerder het boek ‘Wij zijn allemaal nomaden’ (2014, Uitgeverij Mik Schots) over haar belevenissen in Burundi. 

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Trajectum is ůůk GGZ-zorg,
ůůk forensische psychiatrie

Het beeld bestaat dat Trajectum staat voor ‘gehandicaptenzorg'. Dat beeld wil bestuurslid Evert Jan van Maren bijstellen. ‘We richten ons op mensen met een licht verstandelijke beperking, maar altijd in combinatie met GGZ-behandeling en forensische zorg. Het werken op dit snijvlak maakt werken bij Trajectum zo interessant, juist ook voor mensen uit de GGZ.'V... Meer

Reageer |  reacties

Het trieste bestaan van het inactieve
geslachtsorgaan

Hoe ik in deze situatie terecht ben gekomen, weet ik niet precies. Volgens mij had het niet zozeer te maken met goesting, dan wel met eenzaamheid. In het deurgat kijken twee gezichten in mijn richting: een bleekbroos meisje onder invloed en een wellicht niet zo oude, maar afgeleefde pooier.‘Hoe heet jij?' vraag ik aan het meisje. Ze antwoordt niet.‘Je hebt e... Meer

Reageer |  reacties

Navel als troostputje

Ik besteed alleen aandacht aan mijn navel als ik eenzaam ben. Het kuiltje in mijn buikheuvel is een relict uit de mooiste tijd van mijn leven. Mijn navelvorm heet een innie; een ovale of ronde holte. Er zijn ook mensen met een outie, een bolletje of een knoopje. Mijn innie vult zich soms met navelpluis, het mooiste woord voor viezigheid dat ik ken. De binnen... Meer

Reageer |  reacties