iWatch

21 augustus 2014

Het ding is er nog niet maar van binnen gaat mijn klokje heftig tekeer. Apple komt eindelijk weer eens met iets nieuws en voor Apple-seksuelen is dat ‘kicken’. Wat het apparaat precies kan weten alleen de Apple-ingenieurs. Maar wel staat vast dat het de mogelijkheid biedt om biologische parameters te kunnen monitoren. Daarmee wordt het op termijn – bij volgende generaties – in potentie steeds meer een platform waarop en waarmee we onze gezondheid of (eventuele kans op) ziekte kunnen monitoren. 

Precisiegeneeskunde of personalized medicine is in opkomst – vooral in de somatische gezondheidszorg maar het duurt niet lang meer of ook in de psychische gezondheidszorg gaan we dit merken. Er wordt gesproken van een paradigmaverschuiving maar meer bescheiden is de term transitie. 

Natuurlijk hebben artsen altijd al de individuele patiŽnt willen helpen – stel je voor. Alleen stonden hen tot nu toe weinig middelen ter beschikking om vooraf te kunnen voorspellen welke behandeling bij welke patiŽnt, en onder welke omstandigheden het beste zou werken. Met de komst van reeksen nieuwe biomedische disciplines – de zogenaamde omics genomics, epigenomics, proteomics, microbiomics, enzovoorts) –, en mede daardoor een diepgaander inzicht in de mechanismen van het ontstaan en beloop van aandoeningen, ligt een voorspellende geneeskunde in het verschiet. Het wordt hierdoor in de toekomst ook beter mogelijk om preventie te bedrijven – zelfs in verband met psychische stoornissen en andere hersenaandoeningen. 

Maar zonder de actieve medewerking van patiŽnten staan ook zorgverleners machteloos. En dan komt die iWatch om de hoek kijken. Want een belangrijk aspect van precisiegeneeskunde is ook dat mensen zŤlf hun gezondheid bevorderen en eventuele tekens die kunnen wijzen op (de kans op) een aandoening regelmatig monitoren. De iWatch komt dus precies op tijd. 

Voorzien van een reeks sensoren kan zo’n ding al gauw dagelijks bloeddruk, hartslag, stress, slaappatroon, fysieke activiteit meten en straks vast ook inzicht geven in een aantal bloedparameters. Dit, allemaal gekoppeld aan je gps-gegevens en je mobiele activiteit (digitaal en reŽel) en nog veel meer, verschaft de trotse bezitter van een iWatch een aardig beeld van de stand van zijn of haar gezondheid. En naarmate je het langer gebruikt zie je ook de ontwikkeling over enkele jaren en eventueel in vergelijking met je gezinsleden, leeftijdsgroep of wat al niet.

Ik verwacht dat de komende decennia, mede doordat mensen een preciezer beeld kunnen krijgen van de toestand en het beloop van hun eigen gezondheid, ze veel meer de focus gaan richten op het behoud of bevorderen daarvan. Ze moeten ook wel: van een chronische ziekte word je zelden beter, de zorg wordt schraler en mensen worden meer op zichzelf en elkaar teruggeworpen. Heel veel mensen, zo niet de meesten, willen echter zo autonoom mogelijk kunnen leven – tot de dood erop volgt. 

Testen en monitoren is niet, zoals Malou van Hintum laatst in een NRC artikel foutief suggereerde, een stap in de richting van een grotere populatie zieken. Het is juist een stap daar vandaan. Over 35 jaar is het aantal ouderen boven de tachtig op wereldschaal verdriedubbeld. Niet de vraag hoe we die mensen straks allemaal gaan behandelen is reŽel, maar hoe we hun gezondheid zo lang mogelijk kunnen behouden. En hoe ze daar zelf zo actief mogelijk in zijn en blijven. Wat mij betreft mťt een iWatch.

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Geef mij tijd

Het is september en de vrijwilligers van het Koningin Wilhelmina Fonds voor de kankerbestrijding (KWF) komen langs met de collectebus. Het kan niemand ontgaan zijn. Radio- en televisiespotjes dringen zich aan je op. En waar je maar kijkt maken spandoeken en affiches ons erop attent. GEEF MIJ TIJD. Daarbij wordt meestal ook een portret getoond van iemand met kanker. Ik had zelf ook op zoín foto gekund, maar ik heb nu al vijftien jaar die op hol geslagen cellen en vind eigenlijk dat me sinds de diagnose al verrassend veel tijd is gegund. Daar klaag ik dus niet over. Langzaam aan beweeg ik me naar het moment dat de kanker me de baas is, maar zo ver is het nog niet. Wel heeft de behandeling van de kanker mijn leven danig ontwricht. Niet alleen dat van mij. Mijn vrouw moest op haar vijftigste ook wennen aan een heel andere man in huis. Elke keer dat ik langs een KWF affiche kom denk ik: GEEF MIJ KWALITEITTIJD.
Meer

Reageer |  reacties

Een zondebok aanwijzen helpt niet

In het boek ĎVeiligheid in de ggz. Leren van incidenten en calamiteitení dat psychiater Alette Kleinsman en calamiteitenonderzoeker Nico Kaptein onlangs publiceerden, komen drie lessen steeds weer terug. Een: het helpt niet om Ė in het geval van een ernstig incident of calamiteit Ė een zondebok te zoeken, want fouten worden gemaakt als sluitstuk van een proces waaraan allerlei professionals een bijdrage leveren. Twee: zorg voor een open cultuur waarin iedereen zich vrij voelt om elkaar aan te spreken. En drie: zorg ervoor dat iedereen zich verantwoordelijk voelt voor veiligheid.
Meer

Reageer |  reacties

Duizend bloemen, een paar teveel

Hoogleraar Jim van Os sprak recent in NRC Handelsblad zijn zorg uit over de achteruitgang van de psychiatrie in Nederland. Het toenemend aantal gevallen van euthanasie bij mensen met ernstige psychische aandoeningen is daar volgens hem een symptoom van. De verwaarlozing kost mensenlevens. Hij bepleit een focus op persoonlijk herstel. Marian Draaisma van zorginstelling Pluryn klaagde in dezelfde week in het AD over een verschuiving van werkzaamheden van de jeugdpsychiatrie naar de jeugdzorg. Dit verklaart volgens haar waarom het aantal suÔcides bij de betrokken jongeren nog nooit zo hoog is geweest. Ook hier gaat het om vragen over leven en dood. De oplossing ligt hier in de handen van gemeenten. En GGZ-instelling Emergis in Zeeland dreigde eind augustus met een behandelstop voor de rest van dit jaar. De zorgverzekeraar heeft te weinig zorg ingekocht.
Meer

Reageer |  reacties

Nascholingstrajecten