DSM high

15 maart 2013

Ik wacht op mijn crackverslaafde patiŽnt Wim. Al een kwartiertje. Hij komt vaak niet opdagen. Teleurgesteld noteer ik een ‘no show’. Teleurgesteld? Alsof Wim mij iets heeft aangedaan door niet te komen. Hmm, interessant.

In de tijd die eigenlijk voor Wim bestemd was surf ik op internet naar de DSM-5 veranderingen voor Wim. Wim is een DSM-surviver. Hij was al verslaafd ten tijde van de DSM II. Hij gebruikt al ruim 30 jaar crack wat te zien is aan zijn gebit. De crack heeft zijn tanden opgegeten. Volgens de DSM-IV voldoet hij aan de classificatie afhankelijkheid. Wim is afhankelijk van crack. Althans, dat vind ik.
Wim denkt er anders over. De vorige keer vertrouwde hij me toe;
“ik zou zo kunnen stoppen als ik zou willen, dokter.”

Het internet leert me dat in de DSM-5 geen onderscheid meer gemaakt wordt tussen misbruik en afhankelijkheid. Er is nog maar 1 classificatie voor verslaving, waarbij het aantal criteria de ernst van de verslaving weergeeft. Een meer hybride classificatiesysteem. Wim voldoet aan alle criteria en dat maakt Wim ernstig verslaafd.
‘t Zal Wim niets kunnen schelen. En iedere afspraak verzekert hij me weer; ‘ik ben helemaal niet verslaafd, dokter’.

Dan gaat de telefoon. De secretaresse verbindt me door.
‘He dokter, U spreek met Wim’.
Ik kan een klein geluksgevoel niet onderdrukken; Wim denkt aan onze afspraak.
‘Moet u luisteren, dokter’,Wim’s stem klinkt zorgeloos met een onvervalst Amsterdams accent.
‘Vandaag ken ik nie komen, maar heb u voor morguh nog een gaatje? Ik wil iets met u bespreken’.
Glimlachend maak ik een nieuwe afspraak voor morgen met Wim. Maar waarom word ik zo vrolijk van Wim’s telefoontje?

Ik moet denken aan een artikel in Molecular Psychiatry (Jensen et al.) dat ik eind januari las over de invloed van behandelingsresultaten op de dokter. Het artikel stelt dat bij dokters het positief kunnen helpen van een patiŽnt direct is gerelateerd aan verhoogde activatie van het gebied in het brein wat betrokken is bij beloning. Conclusief geeft een succesvollere behandeling meer beloning.
Het effectief en empathisch behandelen van patiŽnten werkt dus als een drug waarbij een beter gemaakte patiŽnt euforisch en verslavend werkt. Een natural high!
DŠt maakt dokters dus verslaafd aan patiŽnten. PatiŽnten als drugs en dokters als junks.

Die natural high krijg ik al als Wim iets van zich laat horen en een nieuwe afspraak maakt.
Wim is mijn drug.

Ben ik nu verslaafd aan Wim?
Beduusd click ik de nieuwe criteria weg en zak verslagen achterover in mijn bureaustoel: ik heb een flinke patiŽntverslaving.
‘Ik zou zo kunnen stoppen, hoor ‘ protesteer ik fluisterend tegen m’n computer.

De volgende dag wacht ik weer op Wim.
Wim kwam niet. Zelfs geen telefoontje.
Geen high voor mij.


Reference List

Jensen, K. B., et al. "Sharing pain and relief: neural correlates of physicians during treatment of patients." Mol.Psychiatry (2013).


Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

DSM-5 is nuttig, maar wordt vaak
verkeerd gebruikt

Classificeren via de DSM-5-systematiek is ooit bedacht om klinische professionals en wetenschappers een gemeenschappelijke taal te laten spreken over de aandoening van een cliënt. En om gerichter wetenschappelijk onderzoek te kunnen doen. Marc Verbraak: 'DSM-5 is een nuttig instrument, maar wordt vaak verkeerd gebruikt.' ... Meer

Reageer |  reacties

Wat doet Rivierduinen en waarom het leuk is om daar te werken

Audrey van Schaik is sinds half oktober 2022 bestuurder van GGZ Rivierduinen. Zij trad tegelijk met Sam Schoch aan als raad van bestuur en samen staan zij bekend als verbinders en ervaren zorgbestuurders. Audrey is psychiater en heeft jarenlange leidinggevende ervaring binnen diverse onderdelen van verschillende ggz-organisaties. ... Meer

Reageer |  reacties

Breng de waarheid boven tafel

Stel, je bent leidinggevende en een medewerker vertelt dat er een structureel probleem is op de afdeling. Natuurlijk neem je dat serieus. Tegelijkertijd loont het om het verhaal in twijfel te trekken. ... Meer

Reageer |  reacties