DSM high

15 maart 2013

Ik wacht op mijn crackverslaafde patiŽnt Wim. Al een kwartiertje. Hij komt vaak niet opdagen. Teleurgesteld noteer ik een ‘no show’. Teleurgesteld? Alsof Wim mij iets heeft aangedaan door niet te komen. Hmm, interessant.

In de tijd die eigenlijk voor Wim bestemd was surf ik op internet naar de DSM-5 veranderingen voor Wim. Wim is een DSM-surviver. Hij was al verslaafd ten tijde van de DSM II. Hij gebruikt al ruim 30 jaar crack wat te zien is aan zijn gebit. De crack heeft zijn tanden opgegeten. Volgens de DSM-IV voldoet hij aan de classificatie afhankelijkheid. Wim is afhankelijk van crack. Althans, dat vind ik.
Wim denkt er anders over. De vorige keer vertrouwde hij me toe;
“ik zou zo kunnen stoppen als ik zou willen, dokter.”

Het internet leert me dat in de DSM-5 geen onderscheid meer gemaakt wordt tussen misbruik en afhankelijkheid. Er is nog maar 1 classificatie voor verslaving, waarbij het aantal criteria de ernst van de verslaving weergeeft. Een meer hybride classificatiesysteem. Wim voldoet aan alle criteria en dat maakt Wim ernstig verslaafd.
‘t Zal Wim niets kunnen schelen. En iedere afspraak verzekert hij me weer; ‘ik ben helemaal niet verslaafd, dokter’.

Dan gaat de telefoon. De secretaresse verbindt me door.
‘He dokter, U spreek met Wim’.
Ik kan een klein geluksgevoel niet onderdrukken; Wim denkt aan onze afspraak.
‘Moet u luisteren, dokter’,Wim’s stem klinkt zorgeloos met een onvervalst Amsterdams accent.
‘Vandaag ken ik nie komen, maar heb u voor morguh nog een gaatje? Ik wil iets met u bespreken’.
Glimlachend maak ik een nieuwe afspraak voor morgen met Wim. Maar waarom word ik zo vrolijk van Wim’s telefoontje?

Ik moet denken aan een artikel in Molecular Psychiatry (Jensen et al.) dat ik eind januari las over de invloed van behandelingsresultaten op de dokter. Het artikel stelt dat bij dokters het positief kunnen helpen van een patiŽnt direct is gerelateerd aan verhoogde activatie van het gebied in het brein wat betrokken is bij beloning. Conclusief geeft een succesvollere behandeling meer beloning.
Het effectief en empathisch behandelen van patiŽnten werkt dus als een drug waarbij een beter gemaakte patiŽnt euforisch en verslavend werkt. Een natural high!
DŠt maakt dokters dus verslaafd aan patiŽnten. PatiŽnten als drugs en dokters als junks.

Die natural high krijg ik al als Wim iets van zich laat horen en een nieuwe afspraak maakt.
Wim is mijn drug.

Ben ik nu verslaafd aan Wim?
Beduusd click ik de nieuwe criteria weg en zak verslagen achterover in mijn bureaustoel: ik heb een flinke patiŽntverslaving.
‘Ik zou zo kunnen stoppen, hoor ‘ protesteer ik fluisterend tegen m’n computer.

De volgende dag wacht ik weer op Wim.
Wim kwam niet. Zelfs geen telefoontje.
Geen high voor mij.


Reference List

Jensen, K. B., et al. "Sharing pain and relief: neural correlates of physicians during treatment of patients." Mol.Psychiatry (2013).


Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Geef mij tijd

Het is september en de vrijwilligers van het Koningin Wilhelmina Fonds voor de kankerbestrijding (KWF) komen langs met de collectebus. Het kan niemand ontgaan zijn. Radio- en televisiespotjes dringen zich aan je op. En waar je maar kijkt maken spandoeken en affiches ons erop attent. GEEF MIJ TIJD. Daarbij wordt meestal ook een portret getoond van iemand met kanker. Ik had zelf ook op zoín foto gekund, maar ik heb nu al vijftien jaar die op hol geslagen cellen en vind eigenlijk dat me sinds de diagnose al verrassend veel tijd is gegund. Daar klaag ik dus niet over. Langzaam aan beweeg ik me naar het moment dat de kanker me de baas is, maar zo ver is het nog niet. Wel heeft de behandeling van de kanker mijn leven danig ontwricht. Niet alleen dat van mij. Mijn vrouw moest op haar vijftigste ook wennen aan een heel andere man in huis. Elke keer dat ik langs een KWF affiche kom denk ik: GEEF MIJ KWALITEITTIJD.
Meer

Reageer |  reacties

Een zondebok aanwijzen helpt niet

In het boek ĎVeiligheid in de ggz. Leren van incidenten en calamiteitení dat psychiater Alette Kleinsman en calamiteitenonderzoeker Nico Kaptein onlangs publiceerden, komen drie lessen steeds weer terug. Een: het helpt niet om Ė in het geval van een ernstig incident of calamiteit Ė een zondebok te zoeken, want fouten worden gemaakt als sluitstuk van een proces waaraan allerlei professionals een bijdrage leveren. Twee: zorg voor een open cultuur waarin iedereen zich vrij voelt om elkaar aan te spreken. En drie: zorg ervoor dat iedereen zich verantwoordelijk voelt voor veiligheid.
Meer

Reageer |  reacties

Duizend bloemen, een paar teveel

Hoogleraar Jim van Os sprak recent in NRC Handelsblad zijn zorg uit over de achteruitgang van de psychiatrie in Nederland. Het toenemend aantal gevallen van euthanasie bij mensen met ernstige psychische aandoeningen is daar volgens hem een symptoom van. De verwaarlozing kost mensenlevens. Hij bepleit een focus op persoonlijk herstel. Marian Draaisma van zorginstelling Pluryn klaagde in dezelfde week in het AD over een verschuiving van werkzaamheden van de jeugdpsychiatrie naar de jeugdzorg. Dit verklaart volgens haar waarom het aantal suÔcides bij de betrokken jongeren nog nooit zo hoog is geweest. Ook hier gaat het om vragen over leven en dood. De oplossing ligt hier in de handen van gemeenten. En GGZ-instelling Emergis in Zeeland dreigde eind augustus met een behandelstop voor de rest van dit jaar. De zorgverzekeraar heeft te weinig zorg ingekocht.
Meer

Reageer |  reacties

Nascholingstrajecten