DSM high

15 maart 2013

Ik wacht op mijn crackverslaafde patiŽnt Wim. Al een kwartiertje. Hij komt vaak niet opdagen. Teleurgesteld noteer ik een ‘no show’. Teleurgesteld? Alsof Wim mij iets heeft aangedaan door niet te komen. Hmm, interessant.

In de tijd die eigenlijk voor Wim bestemd was surf ik op internet naar de DSM-5 veranderingen voor Wim. Wim is een DSM-surviver. Hij was al verslaafd ten tijde van de DSM II. Hij gebruikt al ruim 30 jaar crack wat te zien is aan zijn gebit. De crack heeft zijn tanden opgegeten. Volgens de DSM-IV voldoet hij aan de classificatie afhankelijkheid. Wim is afhankelijk van crack. Althans, dat vind ik.
Wim denkt er anders over. De vorige keer vertrouwde hij me toe;
“ik zou zo kunnen stoppen als ik zou willen, dokter.”

Het internet leert me dat in de DSM-5 geen onderscheid meer gemaakt wordt tussen misbruik en afhankelijkheid. Er is nog maar 1 classificatie voor verslaving, waarbij het aantal criteria de ernst van de verslaving weergeeft. Een meer hybride classificatiesysteem. Wim voldoet aan alle criteria en dat maakt Wim ernstig verslaafd.
‘t Zal Wim niets kunnen schelen. En iedere afspraak verzekert hij me weer; ‘ik ben helemaal niet verslaafd, dokter’.

Dan gaat de telefoon. De secretaresse verbindt me door.
‘He dokter, U spreek met Wim’.
Ik kan een klein geluksgevoel niet onderdrukken; Wim denkt aan onze afspraak.
‘Moet u luisteren, dokter’,Wim’s stem klinkt zorgeloos met een onvervalst Amsterdams accent.
‘Vandaag ken ik nie komen, maar heb u voor morguh nog een gaatje? Ik wil iets met u bespreken’.
Glimlachend maak ik een nieuwe afspraak voor morgen met Wim. Maar waarom word ik zo vrolijk van Wim’s telefoontje?

Ik moet denken aan een artikel in Molecular Psychiatry (Jensen et al.) dat ik eind januari las over de invloed van behandelingsresultaten op de dokter. Het artikel stelt dat bij dokters het positief kunnen helpen van een patiŽnt direct is gerelateerd aan verhoogde activatie van het gebied in het brein wat betrokken is bij beloning. Conclusief geeft een succesvollere behandeling meer beloning.
Het effectief en empathisch behandelen van patiŽnten werkt dus als een drug waarbij een beter gemaakte patiŽnt euforisch en verslavend werkt. Een natural high!
DŠt maakt dokters dus verslaafd aan patiŽnten. PatiŽnten als drugs en dokters als junks.

Die natural high krijg ik al als Wim iets van zich laat horen en een nieuwe afspraak maakt.
Wim is mijn drug.

Ben ik nu verslaafd aan Wim?
Beduusd click ik de nieuwe criteria weg en zak verslagen achterover in mijn bureaustoel: ik heb een flinke patiŽntverslaving.
‘Ik zou zo kunnen stoppen, hoor ‘ protesteer ik fluisterend tegen m’n computer.

De volgende dag wacht ik weer op Wim.
Wim kwam niet. Zelfs geen telefoontje.
Geen high voor mij.


Reference List

Jensen, K. B., et al. "Sharing pain and relief: neural correlates of physicians during treatment of patients." Mol.Psychiatry (2013).


Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Staat de patiŽnt wel centraal?

Enige tijd geleden sprak ik een vrijgevestigd klinisch psychologe over haar ervaringen binnen de geestelijke gezondheidszorg. Zij vertelde over een depressieve patiŽnte die zij wilde verwijzen naar de crisisdienst van de regionale GGZ-instelling. Zij vertelde dat zij deze patiŽnte niet kon/mocht doorverwijzen, dat de huisarts dat moest doen, maar dat die op vakantie was en zijn waarnemer de patiŽnte eerst wilde zien voordat hij zou kunnen doorverwijzen, dat deze waarnemer deze patiŽnte niet wilde doorverwijzen, omdat hij het met de diagnose niet eens was, dat de psychologe de patiŽnte toen presenteerde aan een bevriende psychiater, die patiŽnte vervolgens terstond verwees naar de crisisdienst, die de patiŽnte tijdelijk in behandeling nam, en om het af te sluiten niet met de klinisch psychologe, de behandelaar overlegde maar met de bevriende psychiater, die de patiŽnte na ťťn gesprek had doorverwezen, en haar nauwelijks kende.
Meer

Reageer |  reacties

Millennials missen een ontwikkeld backoffice

De Facebookgeneratie ofwel de millennials (geboren tussen 1980 en 2000) overbevolken onze GGZ. In tien jaar tijds nam bij deze generatie het slikken van antidepressiva met 40% toe. 72.000 zitten er vanwege arbeidsongeschiktheid thuis; in grote meerderheid gaat het om psychische themaís. In de GGZ trakteren wij ze op een etikettenepidemie: dyslexie, ADHD, ADD, hoogbegaafdheid, PTSS, autisme, Asperger, NLD, dyscalculie, borderline.
Meer

Reageer |  reacties

Voorkůmen is beter dan genezen

Denkt u eens na over het volgende rijtje: een jurist, een kantoorbeambte cq boekhouder, een rechtsgeleerde, een leraar, een voormalig metaalarbeider en vakbondsbestuurder, een arts, een jurist, een scheikundige, een voormalig secretaresse, een politicoloog en jurist, een TV-producer, een arts, een econoom, een historicus annex internationale betrekkingen-expert, een socioloog en een politicoloog. Weet u al waar ik op doel? Dat is de achtergrond van de ministers die de afgelopen 40 jaren Volksgezondheid in hun portefeuille hebben gehad.
Meer

Reageer |  reacties

Nascholingstrajecten