Psychiatrie vraagt om anders organiseren!

12 november 2014

In de aanloop naar het D!SCURA-congres ‘De toekomst van de psychiatrie’ op vrijdag 21 november krijgen de keynote- sprekers de mogelijkheid om via een column alvast een tipje van de sluier op te lichten. Deze week dr. Annemarie van Dalen. In het middagprogramma neemt zij de deelnemers mee in een perspectief op anders organiseren van de psychiatrie.

Psychiatrie vraagt om anders organiseren!

Het kan en het moet anders in de geestelijke gezondheidszorg, zo stellen de toonaangevende psychiaters van deze tijd. De patiŽnt centraal, psychiaters ‘in the lead’, persoonlijke diagnostiek en ‘personalized medicine’. Niet zomaar een aantal P’s achter elkaar maar een indringende oproep om de psychiatrie weer terug te geven aan patiŽnten en professionals. Om de psychiatrie te bevrijden uit hokjesdenken, stigmatisering en bureaucratie.

Duurzaam vernieuwen van de psychiatrie blijkt een taai vraagstuk. Een van de belangrijkste problemen is dat de waarden en opvattingen die besloten liggen in die nieuwe richting, zoals vertrouwen, handelingsruimte, eigenaarschap, persoonlijk contact, diversiteit, maatwerk, persoonlijk initiatief, eenvoud en menselijke variatie, niet als vertrekpunt worden gehanteerd voor organiseren. Sterker nog, het zijn juist die waarden die wij met behulp van het huidige managementdenken overal uitgesleuteld hebben. Onze manier van organiseren van de GGZ is nog steeds gebaseerd op principes uit de vorige eeuw. Command and control, standaardisatie, meten is weten, uitdijende systemen van prestatie indicatoren en kwaliteitscertificaten, tellen, turven en afrekenen.

Willen we vernieuwing van de psychiatrie dan zullen we dit belemmerende sturingsparadigma moeten loslaten. Ik pleit voor een andere manier van organiseren op basis van de inhoud van de zorg en principes die passen bij deze tijd. Dat is een tijd die niet vraagt om meer DBC-boekhouders maar om psychiaters die over de grenzen van hun vak kunnen heenkijken, bereid zijn om elke keer weer het wiel uit te vinden en zich niet alleen bezig houden met behandelen maar ook met het organiseren van hun eigen werk. En, om bestuurders met visie en systeembewustzijn die de moed hebben om vanzelfsprekendheden ter discussie te stellen en institutioneel te ondernemen.

Mooie theorie, maar de praktijk is weerbarstig hoor ik u al denken. Er zijn echter al organisaties in Nederland die zo werken. En de praktijk laat zien dat dat leidt tot hoge cliŽnttevredenheid, zeer gedreven zorgprofessionals en gecommitteerde zorgverzekeraars. Op 21 november zal ik dieper ingaan op de organiseerprincipes die daar leidend zijn en wat het betekent om postbureaucratisch te organiseren vanuit de inhoud van de zorg.

Dr. Annemarie van Dalen.

Zorgvernieuwing is het nieuwste boek van Dr. Annemarie va nDalen. Dit boek vertelt het verhaal van twee innovatieve zorgorganisaties die beide een toonaangevende praktijk hebben ontwikkeld: Esdťgť-Reigersdaal en Buurtzorg Nederland. Als antropoloog onderzocht Annemarie van Dalen hoe deze organisaties werken.  

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Conversietherapie en gedwongen behandeling

Onlangs zag ik een klein berichtje in een medisch tijdschrift, zo'n hoekje met medisch nieuws waar iets geplaatst wordt om de pagina te vullen. Daarin stond dat in 2016 in de Verenigde Staten 60.000 mensen conversietherapie ondergingen. Ik schrok daarvan, maar besef dat het begrip conversietherapie enige uitleg nodig heeft. Wat waren het voor mensen die deze... Meer

Reageer |  reacties

Vrijheid, gelijkheid en broederschap

We laten ons door niets of niemand meer dwingen. Wat leven we toch in een heerlijke tijd. Degenen die ons voorheen dwongen zoals de pastoors, de dominees, de filmproducers, de regisseurs, de acteurs, de bazen, de CEO's, de managers, de rijkelui en de heren van Abraham de Swaan (NRC, 20-1), ze kunnen het allemaal mooi schudden, ze worden aan de schandpaal gen... Meer

Reageer |  reacties

In de isoleercel, gefixeerd aan bed,
het gebeurde gewoon

Geen gedwongen behandelingen meer? ĎZonder meer ja zeggen op deze stelling is me te gemakkelijk', zegt Nico de Louw (71) die op voordracht van de cliŽntenraad in de raad van toezicht van Arkin zit. In de jaren Ď70 werd hij met een psychose in adamskostuum van de straat geplukt en in de isoleercel gezet. Hij weet dat er af en toe een aanleiding is om iemand b... Meer

Reageer |  reacties

Nascholingstrajecten