Minister Schippers, waar zijn we nou helemaal mee bezig?

29 september 2016

Als ik onze Minister en Staatssecretaris mag geloven, gaat het fantastisch in de zorg. De Prinsjesdag-boodschap is duidelijk: ‘de zorgkosten zijn beteugeld!’
Chapeau. Zal ik alvast de champagne ontkurken? Sigaartje erbij. Hollandsch bitterballetje erbij.

Dat het door het huidige zorgbeleid komt, is voor ons VWS-team klip en klaar. Gewoon vermarkten die zorg, dan wordt het vanzelf goedkoper, toch? Of toch niet?

Maar als ik de zorgbegroting bekijk, zie ik nog een enorme som geld naar ziekenhuiszorg gaan. Zorg die nodig is, wanneer er duidelijk wat met je aan de hand is. Is dat nou iets om trots op te zijn, zo’n enorme kostenpost, ook al stijgt ie dan – nu – niet zo denderend veel? Ik vind van niet.

Sowieso vind ik een overheid, een ministerie dat zich niet wťrkelijk bekommert om de gezondheid van haar burgers niet iets om trots op te zijn. Ik zie een overheid die de prijzen van sigaretten met mate - onder de noemer 'ontmoediging' - ophoogt, maar tegelijk forse accijnzen voor de staatskas heft. Een overheid die de exorbitante hoeveelheden van suikers in dranken en voeding geenszins reguleert. Ik zie een overheid die preventie en beweging allerminst prioriteert. Ik zie een overheid die allerlei kul-labels op voeding toestaat. Een overheid die zich amper bezig houdt met alcoholsterfte (minstens 5x zo veel als het huidig aantal verkeersdoden!). Een overheid die obesitas als gevaar voor de volksgezondheid erkent, maar zich nog maar amper bemoeit met 'wat er op ons bord ligt'. Een overheid die niets doet aan de enorme hoeveelheid medico-bullshit die dagelijks de wereld in gepompt wordt (hallo, extra druk ochtendspreekuur met bezorgde burgers!). Een overheid die alternatieve charlatans alle ruimte geeft, of claimt ze domweg niet te kunnen reguleren, omdat ze niet onder dezelfde BIG-wetgeving vallen waar geschoolde zorgverleners wťl onder vallen. Een overheid die chronisch zieken en armen systematisch benadeelt door ze een eigen risico te laten betalen. Een overheid die psychiatrisch patiŽnten stigmatiseert en het belang van de GGZ ontkent. Een overheid die enerzijds de psychiatrische zorg ‘ambulantiseert’, maar tegelijk een aanjaagteam voor verwarde mensen op straat optuigt. Een overheid die onder de noemer van gokpreventie een monopolie op casino’s heeft.

Maar ik begrijp dat Ministers tegenwoordig te rade gaan in het bedrijfsleven om af te kijken hoe het beter kan. Dat is een goed plan! Zo kunnen we een boel leren van de – vrij briljante – voedsel-filosofie van Google. Van het sigaretten-op-recept-plan van IJsland. Van huisartsen die liever gaan wandelen met hun patiŽnten, in plaats van ze recepten voor te schrijven. Van rennende psychiaters.

Met zulke innovaties kunnen we een enorme afname van de zorgkosten verwachten. Mogelijkerwijs zullen we de longartsen, en de diabetologen moeten omscholen. Receptenblokken kunnen de prullenbak in. Geen artsenbezoekers meer, maar vertegenwoordigers van de Google-koelkast, van Fitbits en van sportscholen. Dit uiteraard allemaal onder toeziend oog van het Ministerie van Preventie. Om het goede voorbeeld te geven zal de Ministerraad wekelijks voor de vrijdagvergadering haar gezamenlijke spinningsessie live streamen naar de bevolking. De publieke omroepen zijn al bezig met de voorbereidingen van ‘Heel Holland Sport’.

Ik heb inmiddels al een onderonsje gehad met Minister Schippers, onder het genot van die zalige bitterbal. Over het Ministerie van Preventie.

Mag u raden wie daar de baas wordt…


U kunt Angela Carper op twitter volgen via: @csidokter 

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Geen personalised medicine zonder personomics

Het is de nieuwe heilige graal: personalised medicine. De leek die erover hoort, denkt al snel dat het walhalla binnen handbereik is. Nog even, en de dokter kan een behandeling geven die helemaal op jouzelf is toegesneden. Zou het?

Big data Het heet natuurlijk niet voor niets personalised medicine, en niet gepersonaliseerde zorg; al is de Nederlandse Federatie van Universitair Medische Centra NFU niet zo stellig in dit onderscheid. De toelichting op dit begrip begint de NFU met de zinnen: ĎPrecies de juiste zorg voor elke individuele patiŽnt, met een minimum aan bijwerkingen, tegen minimale kosten, zo dicht mogelijk bij huis. (...) Daarvoor is een revolutie nodig, zowel in kennisverwerving als in de organisatie van de zorg.í
Meer

Reageer |  reacties

Staat de patiŽnt wel centraal?

Enige tijd geleden sprak ik een vrijgevestigd klinisch psychologe over haar ervaringen binnen de geestelijke gezondheidszorg. Zij vertelde over een depressieve patiŽnte die zij wilde verwijzen naar de crisisdienst van de regionale GGZ-instelling. Zij vertelde dat zij deze patiŽnte niet kon/mocht doorverwijzen, dat de huisarts dat moest doen, maar dat die op vakantie was en zijn waarnemer de patiŽnte eerst wilde zien voordat hij zou kunnen doorverwijzen, dat deze waarnemer deze patiŽnte niet wilde doorverwijzen, omdat hij het met de diagnose niet eens was, dat de psychologe de patiŽnte toen presenteerde aan een bevriende psychiater, die patiŽnte vervolgens terstond verwees naar de crisisdienst, die de patiŽnte tijdelijk in behandeling nam, en om het af te sluiten niet met de klinisch psychologe, de behandelaar overlegde maar met de bevriende psychiater, die de patiŽnte na ťťn gesprek had doorverwezen, en haar nauwelijks kende.
Meer

Reageer |  reacties

Millennials missen een ontwikkeld backoffice

De Facebookgeneratie ofwel de millennials (geboren tussen 1980 en 2000) overbevolken onze GGZ. In tien jaar tijds nam bij deze generatie het slikken van antidepressiva met 40% toe. 72.000 zitten er vanwege arbeidsongeschiktheid thuis; in grote meerderheid gaat het om psychische themaís. In de GGZ trakteren wij ze op een etikettenepidemie: dyslexie, ADHD, ADD, hoogbegaafdheid, PTSS, autisme, Asperger, NLD, dyscalculie, borderline.
Meer

Reageer |  reacties

Nascholingstrajecten