De spoedeisende psychiatrie moet sneller

14 september 2015

Er zijn minimaal 3 redenen waarom 2015 wel eens het jaar van de verwarde mensen zou kunnen worden. Ten eerste beklaagt de politie zich bij herhaling in de media over de toename van ‘verwarden’. Ten tweede is in dit jaar in opdracht van de minister van VWS het SiRM rapport ‘Knelpunten in de Acute GGZ’ opgesteld. Belangrijke knelpunten uit dat rapport zijn: de onduidelijke definitie van crisis, het vervoer door politie, de responstijd van de GGZ en handelingsverlegenheid van ketenpartners. Ten derde constateerde de commissie Hoekstra over de gebeurtenissen rond Bart van U., dat politie, het Openbaar Ministerie en GGZ niet goed samenwerken. De politie en OM gaan er bij de aanhouding van een verward persoon vaak van uit dat de strafbare feiten niet kunnen/zullen worden toegerekend, zonder kennis van de GGZ en nog voordat de ernst van de feiten goed zijn gewogen. Mensen die zich willens en wetens hebben misdragen worden dan niet vervolgd. Anderzijds worden patiŽnten die zorg nodig hebben soms onterecht gevangen gezet. Al deze signalen maken het nodig de rol van de spoedeisende GGZ kritisch te bekijken, en misschien ook te herzien.

Men doet soms net alsof de spoedeisende psychiatrie niet bestaat, of geen toegevoegde waarde heeft. Velen menen dat het voor de prognose van de aandoening zelf niet uitmaakt of een psychose of een depressie enkele uren eerder of later wordt behandeld. Dat maakt het verschil met de somatische geneeskunde waar snel ingrijpen, zoals bij een hartinfarct levensreddend is. Maar te laat ingrijpen bij suÔcidaliteit of een acute psychose kan wel degelijk ernstige gevolgen hebben. Het kan leiden tot paniek en stress, worstelingen met familie, omstanders of politie, maar ook tot letsel, vervolging of zelfs (zelf)doding. Tijd is in de spoedeisende psychiatrie dus een factor. Hoe sneller de zorg, des te minder schade voor patiŽnt en omgeving. We kunnen veel leren van andere nooddiensten en spoedeisende zorg, en aansluiten bij hun methodieken. 

De overheid geeft de spoedeisende GGZ eindelijk prioriteit. Dan past het de GGZ niet de boot af te houden. De GGZ moet de handschoen oppakken en veel beter gaan samenwerken met de politie en het OM. 

Wat is daar voor nodig:

  • Snelheid: GGZ heeft een betere beschikbaarheid en is snel ter plekke, of laat patiŽnt zonder drempels op te werpen brengen.
  • Doelmatigheid: de GGZ hanteert een triage-standaard: wat is echt spoed en moet meteen en wat kan wachten? 
  • Aansluiting: GGZ sluit aan bij bestaande structuren van spoedeisende zorg: meldkamer ambulancezorg, SEH, HAP, ROAZ, etc.
  • Samenwerking: GGZ, politie en OM werken beter samen bij beoordeling van gevaarlijk gedrag en de vervolging en preventie van delictplegers. 
  • Veiligheid: De GGZ beschikt over een beoordelingsruimte met eigen beveiliging, de-escalerende technieken, high intensive care, etc.
  • Dekkende financiering.
Pas als dat wordt gerealiseerd neemt de kans af dat iemand als Bart van U. door de mazen van het net kan verdwijnen.


Jeroen Zoeteman spreekt 18 september a.s. op het symposium Spoedeisende Psychiatrie. Hij geeft daar een lezing over; Politie, justitie en acute GGZ; tot elkaar veroordeeld? Wilt u meer informatie over dit symposium of wilt u zich nog graag inschrijven, kijk dan hier.  

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Geef mij tijd

Het is september en de vrijwilligers van het Koningin Wilhelmina Fonds voor de kankerbestrijding (KWF) komen langs met de collectebus. Het kan niemand ontgaan zijn. Radio- en televisiespotjes dringen zich aan je op. En waar je maar kijkt maken spandoeken en affiches ons erop attent. GEEF MIJ TIJD. Daarbij wordt meestal ook een portret getoond van iemand met kanker. Ik had zelf ook op zoín foto gekund, maar ik heb nu al vijftien jaar die op hol geslagen cellen en vind eigenlijk dat me sinds de diagnose al verrassend veel tijd is gegund. Daar klaag ik dus niet over. Langzaam aan beweeg ik me naar het moment dat de kanker me de baas is, maar zo ver is het nog niet. Wel heeft de behandeling van de kanker mijn leven danig ontwricht. Niet alleen dat van mij. Mijn vrouw moest op haar vijftigste ook wennen aan een heel andere man in huis. Elke keer dat ik langs een KWF affiche kom denk ik: GEEF MIJ KWALITEITTIJD.
Meer

Reageer |  reacties

Een zondebok aanwijzen helpt niet

In het boek ĎVeiligheid in de ggz. Leren van incidenten en calamiteitení dat psychiater Alette Kleinsman en calamiteitenonderzoeker Nico Kaptein onlangs publiceerden, komen drie lessen steeds weer terug. Een: het helpt niet om Ė in het geval van een ernstig incident of calamiteit Ė een zondebok te zoeken, want fouten worden gemaakt als sluitstuk van een proces waaraan allerlei professionals een bijdrage leveren. Twee: zorg voor een open cultuur waarin iedereen zich vrij voelt om elkaar aan te spreken. En drie: zorg ervoor dat iedereen zich verantwoordelijk voelt voor veiligheid.
Meer

Reageer |  reacties

Duizend bloemen, een paar teveel

Hoogleraar Jim van Os sprak recent in NRC Handelsblad zijn zorg uit over de achteruitgang van de psychiatrie in Nederland. Het toenemend aantal gevallen van euthanasie bij mensen met ernstige psychische aandoeningen is daar volgens hem een symptoom van. De verwaarlozing kost mensenlevens. Hij bepleit een focus op persoonlijk herstel. Marian Draaisma van zorginstelling Pluryn klaagde in dezelfde week in het AD over een verschuiving van werkzaamheden van de jeugdpsychiatrie naar de jeugdzorg. Dit verklaart volgens haar waarom het aantal suÔcides bij de betrokken jongeren nog nooit zo hoog is geweest. Ook hier gaat het om vragen over leven en dood. De oplossing ligt hier in de handen van gemeenten. En GGZ-instelling Emergis in Zeeland dreigde eind augustus met een behandelstop voor de rest van dit jaar. De zorgverzekeraar heeft te weinig zorg ingekocht.
Meer

Reageer |  reacties

Nascholingstrajecten