Het bos en het ziekenhuis, een open deur?

22 december 2010

Het bos en het ziekenhuis*, een open deur?

Dat mensen met verschillende belangen concurreren om het gebruik van publieke goederen kan goed duidelijk gemaakt worden door generaliserend te beschouwen hoe er door verschillende mensen naar een bos gekeken wordt. De argeloze wandelaar, fietser of hardloper ziet het bos vooral als recreatieplek. De houtvester ziet het bos met name als een bron van bomen, waarvan planken kunnen worden gezaagd voor de houtindustrie. De jager denkt dat het bos er is om dieren voort te brengen waarop hij kan jagen. Anderen denken bij het bos aan het opnemen van CO2 en de aanmaak van O2 en weer anderen denken aan het behoud van diverse soorten flora en fauna etc. etc. Deze verschillende zienswijzen hebben alle hun waarde, maar ze kunnen elkaar wel bijten.

Ook naar ziekenhuizen wordt, weer generaliserend, op verschillende manieren gekeken en daardoor spelen ook hier verschillende belangen. De farmaceut hoopt er, net als vele andere producenten, zoals bijvoorbeeld de medische apparatenbouwer, de computerleverancier en de beddenbouwer zijn producten af te kunnen zetten. De automatiseerder wil de computers voorzien van zijn programma’s. Daarnaast zijn er veel mensen, zoals het bestuur, de artsen en het verplegend personeel, die graag in een ziekenhuis hun boterham willen verdienen etc. etc. Ook de belangen van de genoemde groepen kunnen elkaar bijten.

Een actueel en m.i. gevaarlijk voorbeeld hiervan is de houding van managers in sommige ziekenhuizen. Door deze managers werd, in elk geval tot voor kort, aan de maatschappen gevraagd om hun productiecijfers voor het komende jaar op te geven en deze moesten dan natuurlijk hoger zijn dan die van het huidige jaar. Alsof patiŽnten een onderdeel waren van een productieproces. Dit werd natuurlijk gedaan om winstmarges en omzetten op te schroeven. Er werd dan ook gesproken over productie en niet over aantallen patiŽnten. De zieke werd dientengevolge niet langer gezien als een medeburger die hulp nodig heeft, maar als een middel om financiŽle targets te halen.
Met deze houding schonden de managers echter een grondregel die, in tegenstelling tot het bos en ditmaal niet generaliserend, voor iedereen geldt:
“Het ziekenhuis is de plaats waar men terecht kan voor een adequate diagnose en behandeling in geval van ziekte. Als een plaats waar de patiŽnt, naast een hartelijke opvang, op zijn minst medeleven en goede medische kennis en kunde vinden”.

Waar managers in het ziekenhuis dus in de eerste plaats op moeten letten is dat alles wat in een ziekenhuis gebeurt in dienst staat van deze grondregel. Natuurlijk gelden er daarnaast ook voor het ziekenhuis financiŽle spelregels. Hier moet dan ook naar gehandeld worden. Winstbejag ten koste van de patiŽnt strookt niet met de genoemde grondregel. Hoe meer het management van een ziekenhuis zich hiervan bewust is, hoe meer patiŽnten zich tot dat ziekenhuis zullen wenden. Uiteindelijk zal het naleven van deze grondregel dus niet alleen patiŽnten, maar ook de financiŽle gezondheid van deze ziekenhuizen ten goede komen. Een uitkomst waar alle belanghebbenden bij gebaat zijn.

Tout est bien qui finit bien.

* Hier kan ook Medisch Centrum gelezen worden.

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Kind te zijn

De schoolarts die je af en toe onderzocht en die zei dat je op je hand moest blazen en dan tot je verbazing je broek naar beneden trok om te controleren of je ballen wel ingedaald waren. Lange tijd wist ik niet anders dan dat over de jeugdzorg en ik ging ervan uit dat het altijd zo was gebleven. De jeugdzorg breidde zich echter geruisloos uit, nestelde zich ... Meer

Kinderen in gevaar door fake fietsers,
fluisterbrommers en
yuppen-cantaís.

Kunnen onze kinderen nog wel veilig op de fiets naar school? Ben benieuwd naar ķw ervaringen maar ik voel me niet meer safe op de hoofdstedelijke fietspaden. De geringste uitwijking of onoplettendheid en je hebt een luid scheldende e-biker in je nek. …ven anticiperend in de rem knijpen of voor mijn part een bescheiden belletje, het is er niet meer bij. Liefs... Meer

Reageer |  reacties

Ze werden geslagen en ik deed niets

Eigenlijk heb ik het wel geweten. Als Mark me zijn verhaal vertelt, kan ik niet anders dan bedenken dat ik het eigenlijk wel heb geweten. Niet alles natuurlijk, maar toch. Ik had iets moeten doen. Mark is net zo oud als mijn oudste zoon, nu twintig. Zijn broertje is twee jaar jonger en daarmee net zo oud als mijn dochter. Ik ken ze alle twee al vanaf hun geb... Meer

Reageer |  reacties