Het bos en het ziekenhuis, een open deur?

22 december 2010

Het bos en het ziekenhuis*, een open deur?

Dat mensen met verschillende belangen concurreren om het gebruik van publieke goederen kan goed duidelijk gemaakt worden door generaliserend te beschouwen hoe er door verschillende mensen naar een bos gekeken wordt. De argeloze wandelaar, fietser of hardloper ziet het bos vooral als recreatieplek. De houtvester ziet het bos met name als een bron van bomen, waarvan planken kunnen worden gezaagd voor de houtindustrie. De jager denkt dat het bos er is om dieren voort te brengen waarop hij kan jagen. Anderen denken bij het bos aan het opnemen van CO2 en de aanmaak van O2 en weer anderen denken aan het behoud van diverse soorten flora en fauna etc. etc. Deze verschillende zienswijzen hebben alle hun waarde, maar ze kunnen elkaar wel bijten.

Ook naar ziekenhuizen wordt, weer generaliserend, op verschillende manieren gekeken en daardoor spelen ook hier verschillende belangen. De farmaceut hoopt er, net als vele andere producenten, zoals bijvoorbeeld de medische apparatenbouwer, de computerleverancier en de beddenbouwer zijn producten af te kunnen zetten. De automatiseerder wil de computers voorzien van zijn programma’s. Daarnaast zijn er veel mensen, zoals het bestuur, de artsen en het verplegend personeel, die graag in een ziekenhuis hun boterham willen verdienen etc. etc. Ook de belangen van de genoemde groepen kunnen elkaar bijten.

Een actueel en m.i. gevaarlijk voorbeeld hiervan is de houding van managers in sommige ziekenhuizen. Door deze managers werd, in elk geval tot voor kort, aan de maatschappen gevraagd om hun productiecijfers voor het komende jaar op te geven en deze moesten dan natuurlijk hoger zijn dan die van het huidige jaar. Alsof patiŽnten een onderdeel waren van een productieproces. Dit werd natuurlijk gedaan om winstmarges en omzetten op te schroeven. Er werd dan ook gesproken over productie en niet over aantallen patiŽnten. De zieke werd dientengevolge niet langer gezien als een medeburger die hulp nodig heeft, maar als een middel om financiŽle targets te halen.
Met deze houding schonden de managers echter een grondregel die, in tegenstelling tot het bos en ditmaal niet generaliserend, voor iedereen geldt:
“Het ziekenhuis is de plaats waar men terecht kan voor een adequate diagnose en behandeling in geval van ziekte. Als een plaats waar de patiŽnt, naast een hartelijke opvang, op zijn minst medeleven en goede medische kennis en kunde vinden”.

Waar managers in het ziekenhuis dus in de eerste plaats op moeten letten is dat alles wat in een ziekenhuis gebeurt in dienst staat van deze grondregel. Natuurlijk gelden er daarnaast ook voor het ziekenhuis financiŽle spelregels. Hier moet dan ook naar gehandeld worden. Winstbejag ten koste van de patiŽnt strookt niet met de genoemde grondregel. Hoe meer het management van een ziekenhuis zich hiervan bewust is, hoe meer patiŽnten zich tot dat ziekenhuis zullen wenden. Uiteindelijk zal het naleven van deze grondregel dus niet alleen patiŽnten, maar ook de financiŽle gezondheid van deze ziekenhuizen ten goede komen. Een uitkomst waar alle belanghebbenden bij gebaat zijn.

Tout est bien qui finit bien.

* Hier kan ook Medisch Centrum gelezen worden.

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Waar oneindigheid ontstaat

Het was iets in die fonkelende ogen van je. Iets waardoor ik het meteen wist. Jij was degene met wie ik oud wilde worden. Al snel werd ik verliefd op elk klein detail van je. Op je houterige geur, op de kuiltjes in je wangen als je lachte. Op onze gesprekken, tot midden in de nacht. Je vertelde me hoe je baalde van al het onrecht in de wereld, dat je een nie... Meer

Reageer |  reacties

Verzuip maar in die soep!

Hij vertelde hoe hij naar zijn auto had lopen zoeken. Hij wist zeker dat hij hem hier had geparkeerd. Hij liep een rondje door de parkeergarage, en toen nog een, allengs ongeruster. Hij was al zeker twintig minuten aan het zoeken Ė het parkeerkaartje was allang niet meer geldig Ė toen hij de hulp inriep van de parkeerwachter. De jongen straalde de rust uit v... Meer

Reageer |  reacties

Schurende steentjes

Hij zit er weer. Ik zie alleen zijn achterhoofd met grijs, dik haar. Elke dag rond het middaguur zit hij in z'n eentje op het bankje dat uitkijkt over de vijver die middenin het industrieterrein ligt. Ik bekijk hem vanachter licht getint glas, zeshoog in een kantorencomplex. Ik wiebel op mijn hakken. Hij zit daar om zijn dag te breken en ik ren de hele dag m... Meer

Reageer |  reacties