ďAre you with us or against us?Ē

28 juni 2012

Een gedateerd paradigma dat samenwerking in de weg staat.

Een van onze medewerkers is van allochtone afkomst, dat kun je zien. Hij is in de eerste jaren van zijn verblijf in Nederland altijd benaderd als persoon. De laatste jaren echter hoort hij bij een groep, de groep allochtonen en sinds die tijd vinden we het normaal dat alle groepskenmerken ook aan hem worden toegeschreven. Hij wordt niet uitgestoten, maar ingesloten in een groep, hij heeft er last van, want hij is geen groep, hij is een persoon.

Ik behoor als bestuurder van een ziekenhuis ook tot een groep, namelijk ‘die van de organisatie’. En ook ik word soms niet benaderd als een individu dat de wens heeft vanuit dieper gelegen waarden te handelen, maar als een vertegenwoordiger van een groep die tegenover de professionals staat.
En ik kijk op mijn beurt weer naar die andere groep, ‘die van de professionals’ en ook ik generaliseer op zwakke momenten.

Aan de andere kant is het zo dat in alle groepen individuen zitten die het beeld van en de opvatting over een groep bepalen, ondanks het gegeven dat het er maar weinig zijn. .

Als ik naar “opsporing verzocht” kijk valt het op dat “de licht getinte jongeman” wel erg vaak langs komt en het lijkt erop dat alle licht getinte mannen crimineel zijn Dat is natuurlijk niet zo maar het beeld is snel geschetst en het gaat eigenlijk maar om een klein aantal.

Zo zijn er ook specialisten die over het hoofd van de patiŽnt aan de arts assistent meedelen dat het probleem niet op hun vakgebied ligt en over gaan tot de orde van de dag, gedreven door hun eigen werkprocessen. Dat maakt echter niet dat alle medisch specialisten ongeÔnteresseerde horken zijn. Ook onder specialisten is dit maar een klein aantal.

En natuurlijk zijn er managers en bestuurders die maar niet willen begrijpen waar de professional behoefte aan heeft en hun “hindermacht “ inzetten. Maar dat maakt niet dat alle managers “machtswellustelingen” zijn. Ook in die groep gaat het maar om een klein aantal mensen.

De beelden van elkaar, tussen groepen en individuen, staan goed samenwerken of prettig samenleven, in de weg. Het ondermijnt het gemeenschappelijk vermogen problemen van patiŽnten en medewerkers op te lossen en daar hebben we erg veel last van.

Wanneer, vraag ik me af, zouden we het denken in dit soort beelden, vijandsbeelden achter ons kunnen laten en gezamenlijk en met respect voor elkaars inbreng naar de inrichting van de gezondheidszorg kijken en ieder vanuit zijn eigen professie zijn inzet richten op het samen met anderen hetzelfde doel bereiken?
Lukt dat niet dan blijven we gevangenen in onze eigen beelden, en dat in een vrij land als Nederland.

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Snor

Het enige geluid dat ik hoor is het getik van de klok. Zo nu en dan springt er een vogeltje uit tevoorschijn, dat een paar keer hard roept. Gelukkig hoef ik daar niets meer mee.Ooit was ik een echt feestbeest, kon ik nachten doorhalen met mijn buurtgenoten. Maar de laatste tijd hoefde ik niet meer zo nodig. Overbodig voelde ik me. Ik was leeg, waar ik ooit v... Meer

Reageer |  reacties

Mensen helpen die Ďde droad effe kwiet biní

Mediant Geestelijke Gezondheidszorg in Twente opende in 2015 de Helmer-Es, een nieuwe High Intensive Care (HIC). Teampsychiater Marije Vermaas voelt zich hier als een vis in het water. Er is ťťn probleem: ze is de enige psychiater op de afdeling, er moet nodig een collega bij. Maar dat is lastig. Veel collega's zien Twente als een uithoek. Ze gooit graag een... Meer

Reageer |  reacties

Deze cliŽnt zit nog steeds in mijn hoofd

AriŽtte van Reekum, psychiater en lid raad van bestuur van GGZ Breburg in Brabant, heeft een open inborst. Niet te beroerd om een fout toe te geven. Toch zit ze soms in een spagaat: een organisatie heeft een structuur en cultuur nodig om open te zijn over fouten en ervan te leren. Maar na een uitzending van Zembla is ze naar de buitenwereld voorzichtiger. ĎH... Meer

Reageer |  reacties