Word een held en ga zitten!

15 oktober 2015

Dus zo gaat dat: dat je met je Alzheimersokken aan een berg op fietst tegen kanker en daarna aanschuift bij het AmsterdamDiner tegen aids. Gewoon geld overmaken willen we niet, nee, er moet een prestatie aan verbonden zijn waarvoor we worden bejubeld. Zij, de patiŽnten, leveren hun ‘strijd’ tegen aftakeling en dood; wij, de gezonde mensen, leveren onze ‘strijd’ tegen spierpijn, ademtekort en tijdelijke fysieke uitputting – zoiets?

‘Strijd’ op hardloopschoenen
Terwijl zij zieker en zwakker worden, worden wij dankzij al die sportieve inspanningen sterker en gezonder. De een verschuift zijn grens richting de dood, de ander richting het leven. De ‘Alpe d’HuZes’ fiets je op om de ‘strijd’ tegen kanker te steunen, de Mont Ventoux is de berg die volgens het motto ‘Samen trappen we ALS de wereld uit’ helpt in het ‘gevecht’ tegen ALS. De Tourmalet en de Col d’Aubisque maken onderdeel uit van de ‘PyreneŽen Challenge’ van de Ride4Kids: fietsen en hardlopen om ‘strijd’ te leveren tegen energiestofwisselingziekten. Is de Puy de DŰme al geclaimd? Prachtige berg, hoor. Ook om kruipend te doen, of touwtje springend.
In januari vindt de zesde editie van Skate4AIR plaats: ‘Het ijs op tegen cystic fibrosis’, en verzamelen ruim honderd schaatsers zich om op de Weissensee de alternatieve Elfstedentocht (200 kilometer) te rijden. En vergeet ook de ‘Hollandse 100’ tegen lymfeklierkanker niet, 10 kilometer schaatsen en 90 kilometer fietsen.

Sta op tegen kanker
Het zal wel aan mij liggen, maar ik hou er niet van. Ik begrijp het ook niet zo goed. Het kost handenvol geld om een organisatie rond zo’n evenement op touw te zetten, iedereen moet er treinend, autorijdend of vliegend naartoe, en daarna gaan al die mensen iets doen wat op vakantie lijkt – fietsen, wandelen, schaatsen, inclusief afterparty – en daar moet je als thuisblijver dan per kilometer een paar euro voor neertellen. Waarom? Ik heb natuurlijk ongelijk, want de sponsorlopen, fietstochten, diners en gala’s om fondsen te vullen tegen een of andere ziekte zijn niet te tellen. Kennelijk is het een concept dat aanslaat, vooral als het om kanker gaat. ‘Sta op tegen kanker’, en hup, daar kijkt weer een rijtje BN’ers doordringend de camera in. Is er echt iemand die vervolgens uit zijn stoel overeind komt en zegt: ‘Ja! Ik sta OOK op tegen kanker!’ Blijkbaar wel. En die surft dan naar booking.com om een Frans hotel te boeken.

Thee drinken tegen depressie
De psychische aandoeningen komen er in deze wereld van glitter en gala wat bekaaid vanaf. Het is dan ook hoog tijd voor een Depressiegala, vinden verschillende patiŽnten en psychiaters. Ik begrijp dat wel. Ik denk ook dat het er moet komen, omdat het geld en aandacht oplevert. Maar hoeft het misschien geen ‘gala’ te heten? Feesten tegen een ziekte vind ik nog een graadje erger dan proberen een berg te bedwingen. Bovendien kun je voor mensen met een depressie direct zelf wat doen: er voor ze zijn. Geen berg of bevroren vlakte op, geen bruisende champagne achterover slaan, maar een luisterend oor geven en een arm om iemand heenslaan. Dan sta je niet op tegen een ziekte, maar ga je samen met iemand zitten. Zonder een applaudisserend publiek, met alleen een kopje koffie of thee, gewoon op de bank. Wat daar zo mooi aan is: iederťťn kan zo’n held zijn, zelfs als je niet (meer) kunt fietsen of lopen. Het geeft je geen glamour, en toch is het een prestatie. Want, weet je: je kunt er ťcht levens mee redden.

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Staat de patiŽnt wel centraal?

Enige tijd geleden sprak ik een vrijgevestigd klinisch psychologe over haar ervaringen binnen de geestelijke gezondheidszorg. Zij vertelde over een depressieve patiŽnte die zij wilde verwijzen naar de crisisdienst van de regionale GGZ-instelling. Zij vertelde dat zij deze patiŽnte niet kon/mocht doorverwijzen, dat de huisarts dat moest doen, maar dat die op vakantie was en zijn waarnemer de patiŽnte eerst wilde zien voordat hij zou kunnen doorverwijzen, dat deze waarnemer deze patiŽnte niet wilde doorverwijzen, omdat hij het met de diagnose niet eens was, dat de psychologe de patiŽnte toen presenteerde aan een bevriende psychiater, die patiŽnte vervolgens terstond verwees naar de crisisdienst, die de patiŽnte tijdelijk in behandeling nam, en om het af te sluiten niet met de klinisch psychologe, de behandelaar overlegde maar met de bevriende psychiater, die de patiŽnte na ťťn gesprek had doorverwezen, en haar nauwelijks kende.
Meer

Reageer |  reacties

Millennials missen een ontwikkeld backoffice

De Facebookgeneratie ofwel de millennials (geboren tussen 1980 en 2000) overbevolken onze GGZ. In tien jaar tijds nam bij deze generatie het slikken van antidepressiva met 40% toe. 72.000 zitten er vanwege arbeidsongeschiktheid thuis; in grote meerderheid gaat het om psychische themaís. In de GGZ trakteren wij ze op een etikettenepidemie: dyslexie, ADHD, ADD, hoogbegaafdheid, PTSS, autisme, Asperger, NLD, dyscalculie, borderline.
Meer

Reageer |  reacties

Voorkůmen is beter dan genezen

Denkt u eens na over het volgende rijtje: een jurist, een kantoorbeambte cq boekhouder, een rechtsgeleerde, een leraar, een voormalig metaalarbeider en vakbondsbestuurder, een arts, een jurist, een scheikundige, een voormalig secretaresse, een politicoloog en jurist, een TV-producer, een arts, een econoom, een historicus annex internationale betrekkingen-expert, een socioloog en een politicoloog. Weet u al waar ik op doel? Dat is de achtergrond van de ministers die de afgelopen 40 jaren Volksgezondheid in hun portefeuille hebben gehad.
Meer

Reageer |  reacties

Nascholingstrajecten