Word een held en ga zitten!

15 oktober 2015

Dus zo gaat dat: dat je met je Alzheimersokken aan een berg op fietst tegen kanker en daarna aanschuift bij het AmsterdamDiner tegen aids. Gewoon geld overmaken willen we niet, nee, er moet een prestatie aan verbonden zijn waarvoor we worden bejubeld. Zij, de patiŽnten, leveren hun ‘strijd’ tegen aftakeling en dood; wij, de gezonde mensen, leveren onze ‘strijd’ tegen spierpijn, ademtekort en tijdelijke fysieke uitputting – zoiets?

‘Strijd’ op hardloopschoenen
Terwijl zij zieker en zwakker worden, worden wij dankzij al die sportieve inspanningen sterker en gezonder. De een verschuift zijn grens richting de dood, de ander richting het leven. De ‘Alpe d’HuZes’ fiets je op om de ‘strijd’ tegen kanker te steunen, de Mont Ventoux is de berg die volgens het motto ‘Samen trappen we ALS de wereld uit’ helpt in het ‘gevecht’ tegen ALS. De Tourmalet en de Col d’Aubisque maken onderdeel uit van de ‘PyreneŽen Challenge’ van de Ride4Kids: fietsen en hardlopen om ‘strijd’ te leveren tegen energiestofwisselingziekten. Is de Puy de DŰme al geclaimd? Prachtige berg, hoor. Ook om kruipend te doen, of touwtje springend.
In januari vindt de zesde editie van Skate4AIR plaats: ‘Het ijs op tegen cystic fibrosis’, en verzamelen ruim honderd schaatsers zich om op de Weissensee de alternatieve Elfstedentocht (200 kilometer) te rijden. En vergeet ook de ‘Hollandse 100’ tegen lymfeklierkanker niet, 10 kilometer schaatsen en 90 kilometer fietsen.

Sta op tegen kanker
Het zal wel aan mij liggen, maar ik hou er niet van. Ik begrijp het ook niet zo goed. Het kost handenvol geld om een organisatie rond zo’n evenement op touw te zetten, iedereen moet er treinend, autorijdend of vliegend naartoe, en daarna gaan al die mensen iets doen wat op vakantie lijkt – fietsen, wandelen, schaatsen, inclusief afterparty – en daar moet je als thuisblijver dan per kilometer een paar euro voor neertellen. Waarom? Ik heb natuurlijk ongelijk, want de sponsorlopen, fietstochten, diners en gala’s om fondsen te vullen tegen een of andere ziekte zijn niet te tellen. Kennelijk is het een concept dat aanslaat, vooral als het om kanker gaat. ‘Sta op tegen kanker’, en hup, daar kijkt weer een rijtje BN’ers doordringend de camera in. Is er echt iemand die vervolgens uit zijn stoel overeind komt en zegt: ‘Ja! Ik sta OOK op tegen kanker!’ Blijkbaar wel. En die surft dan naar booking.com om een Frans hotel te boeken.

Thee drinken tegen depressie
De psychische aandoeningen komen er in deze wereld van glitter en gala wat bekaaid vanaf. Het is dan ook hoog tijd voor een Depressiegala, vinden verschillende patiŽnten en psychiaters. Ik begrijp dat wel. Ik denk ook dat het er moet komen, omdat het geld en aandacht oplevert. Maar hoeft het misschien geen ‘gala’ te heten? Feesten tegen een ziekte vind ik nog een graadje erger dan proberen een berg te bedwingen. Bovendien kun je voor mensen met een depressie direct zelf wat doen: er voor ze zijn. Geen berg of bevroren vlakte op, geen bruisende champagne achterover slaan, maar een luisterend oor geven en een arm om iemand heenslaan. Dan sta je niet op tegen een ziekte, maar ga je samen met iemand zitten. Zonder een applaudisserend publiek, met alleen een kopje koffie of thee, gewoon op de bank. Wat daar zo mooi aan is: iederťťn kan zo’n held zijn, zelfs als je niet (meer) kunt fietsen of lopen. Het geeft je geen glamour, en toch is het een prestatie. Want, weet je: je kunt er ťcht levens mee redden.

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Een zondebok aanwijzen helpt niet

In het boek ĎVeiligheid in de ggz. Leren van incidenten en calamiteitení dat psychiater Alette Kleinsman en calamiteitenonderzoeker Nico Kaptein onlangs publiceerden, komen drie lessen steeds weer terug. Een: het helpt niet om Ė in het geval van een ernstig incident of calamiteit Ė een zondebok te zoeken, want fouten worden gemaakt als sluitstuk van een proces waaraan allerlei professionals een bijdrage leveren. Twee: zorg voor een open cultuur waarin iedereen zich vrij voelt om elkaar aan te spreken. En drie: zorg ervoor dat iedereen zich verantwoordelijk voelt voor veiligheid.
Meer

Reageer |  reacties

Duizend bloemen, een paar teveel

Hoogleraar Jim van Os sprak recent in NRC Handelsblad zijn zorg uit over de achteruitgang van de psychiatrie in Nederland. Het toenemend aantal gevallen van euthanasie bij mensen met ernstige psychische aandoeningen is daar volgens hem een symptoom van. De verwaarlozing kost mensenlevens. Hij bepleit een focus op persoonlijk herstel. Marian Draaisma van zorginstelling Pluryn klaagde in dezelfde week in het AD over een verschuiving van werkzaamheden van de jeugdpsychiatrie naar de jeugdzorg. Dit verklaart volgens haar waarom het aantal suÔcides bij de betrokken jongeren nog nooit zo hoog is geweest. Ook hier gaat het om vragen over leven en dood. De oplossing ligt hier in de handen van gemeenten. En GGZ-instelling Emergis in Zeeland dreigde eind augustus met een behandelstop voor de rest van dit jaar. De zorgverzekeraar heeft te weinig zorg ingekocht.
Meer

Reageer |  reacties

FACT-werk en specialistische zorg in ťťn team

ĎBinnen GGZ Noord-Holland-Noord hebben we drie programmaís geschreven die de komende drie jaar hun beslag moeten krijgení, vertelt Marijke van Putten, lid van de raad van bestuur. ĎVoorheen werkten we via twee sporen: de FACT-teams en diagnostisch gerichte specialistische teams. Deze voegen we samen tot geÔntegreerde teams die wijk- en herstelgericht zijn. Teams met ervaringsdeskundigen en IPS-medewerkers die mensen begeleiden naar werk, maar ook met specialistische behandelkennis.í
Meer

Reageer |  reacties

Nascholingstrajecten