Gesubsidieerde leugens

27 augustus 2014

Het is 2034. Een groot scherm licht op in mijn woonkamer. Het is mijn virtuele ‘health assistant’ Lucy, via bluetooth verbonden met de chip in mijn bovenarm. Ze zegt dat mijn buikomtrek al drie maanden te hoog is. Daarom gaat mijn zorgverzekering binnenkort met 5 procent omhoog naar 1683 euro per maand. Ik protesteer, maar Lucy onderbreekt me met de opmerking dat stress zojuist mijn cortisolspiegel heeft doen stijgen met 32,3 procent. Ze adviseert me vroeg te gaan slapen.

Science fiction? Natuurlijk! Toch is dit fantasieverhaaltje niet zo ver weg als het misschien lijkt. Al bijna twintig jaar lang laten overheid en zorgverzekeraars proefballonnetjes op om de zorgpremies voor mensen met ‘ongezond gedrag’ te verhogen.

Het begon ongeveer in 1997, toen het RIVM in de Volksgezondheid Toekomst Verkenningen de rol van de overheid aankaartte bij het stimuleren van gezond gedrag. Begin 2001 stelde toenmalig minister Borst voor rokers zelf te laten betalen voor cholesterolverlagende medicijnen. In 2002 kwam er een nationale commissie tegen overgewicht. Het RVZ publiceerde de achtergrondstudie ‘Gezondheid en gedrag: debatten en achtergrondstudies’. Hoogleraar ethiek prof. dr. Govert den Hartogh stelt hierin: ‘Je kunt de kosten van je eigen gedrag niet afwentelen op anderen. Als je door eigen schuld, roken, longkanker krijgt, zijn de gevolgen daarvan aan jezelf te wijten. Het is redelijk als je daarvan de kosten ook zelf draagt.’ 

Spijtig voor de RVZ en de zorgverzekeraars is dat het maar niet wil lukken om te bewijzen dat preventie en gezondheidsbevordering harde euro’s oplevert. Onderzoek toont steeds opnieuw uit dat de hoogste ziektekosten zich vooral aandienen in de latere en laatste levensjaren. Sterker: langer leven zou wel eens duurder kunnen uitpakken. Gezond is niet altijd goedkoop, en ongezond niet altijd duur. Zo kosten sportblessures de samenleving jaarlijks 1,3 miljard euro.

Het CPB becijferde dat gezondheidswinst zonder levensverlenging financieel gunstig uitpakt. Wie kosten wil besparen, moet dus de rokers en dikkerds met rust laten. Effectiever is het terugdringen van chronische, niet-fatale aandoeningen, zoals psychische aandoeningen. Met 19,6 miljard euro vormen die ook de grootste kostenpost in de zorg. 

Als je geen harde cijfers hebt, kun je nog ťťn ding doen in de politiek: maatschappelijk draagvlak proberen te creŽren. De termen solidariteit en eigen verantwoordelijkheid werden ingezet om Nederland een collectief schuldgevoel aan te praten. 

Maar kijk! We willen nu zelf dat in het basispakket wordt gesneden. Ziektekosten ‘door eigen schuld’ kunnen wel uit basispakket. Daar kun je mee aankomen bij het ministerie van VWS: de burger wil het zelf en nu is het nog wetenschappelijk bewezen ook. Missie geslaagd.

De media namen het persbericht van Nivel kritiekloos over, zonder het hele rapport te lezen. Als ze dat wel hadden gedaan, hadden ze kunnen lezen dat het ‘wetenschappelijke onderzoek’ niets meer is dan een enquÍte onder 2800 mensen van gemiddeld 64 jaar. Dat het is opgezet met VGZ als ‘subsidiŽnt en samenwerkingspartner’. En dat de betrokken hoogleraar, prof. dr. Emile Curfs, een leerstoel heeft die betaald blijkt te zijn door zorgverzekeraar Univť-VGZ-IZA-Trias (UVIT).

Een niet-representatieve, dik gesponsorde enquÍte als betrouwbare wetenschap presenteren: je moet maar durven. Zorginstituut Nederland gaat dit misleidende prutswerkje mogelijk zelfs meenemen in zijn jaarlijkse advies over de inhoud van het basispakket aan de minister van VWS. We zitten als muizen in de val.
Er zijn drie soorten leugens: leugens, grove leugens, en statistieken.* Ik zou daar nog een vierde aan willen toevoegen: gesubsidieerde leugens.

*De uitspraak ‘There are three kinds of lies: lies, damned lies and statistics’ werd populair gemaakt door de Amerikaanse schrijver Mark Twain, die deze op zijn beurt toeschreef aan de Britse staatsman Benjamin Disraeli.  

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Snor

Het enige geluid dat ik hoor is het getik van de klok. Zo nu en dan springt er een vogeltje uit tevoorschijn, dat een paar keer hard roept. Gelukkig hoef ik daar niets meer mee.Ooit was ik een echt feestbeest, kon ik nachten doorhalen met mijn buurtgenoten. Maar de laatste tijd hoefde ik niet meer zo nodig. Overbodig voelde ik me. Ik was leeg, waar ik ooit v... Meer

Reageer |  reacties

Mensen helpen die Ďde droad effe kwiet biní

Mediant Geestelijke Gezondheidszorg in Twente opende in 2015 de Helmer-Es, een nieuwe High Intensive Care (HIC). Teampsychiater Marije Vermaas voelt zich hier als een vis in het water. Er is ťťn probleem: ze is de enige psychiater op de afdeling, er moet nodig een collega bij. Maar dat is lastig. Veel collega's zien Twente als een uithoek. Ze gooit graag een... Meer

Reageer |  reacties

Deze cliŽnt zit nog steeds in mijn hoofd

AriŽtte van Reekum, psychiater en lid raad van bestuur van GGZ Breburg in Brabant, heeft een open inborst. Niet te beroerd om een fout toe te geven. Toch zit ze soms in een spagaat: een organisatie heeft een structuur en cultuur nodig om open te zijn over fouten en ervan te leren. Maar na een uitzending van Zembla is ze naar de buitenwereld voorzichtiger. ĎH... Meer

Reageer |  reacties