Regelgekte

1 november 2018

Ooit, toen ik nog hoofd was van een aantal teams die zich bezighielden met hulpverlening aan dak- en thuisloze cliŽnten met complexe problematiek, hamerde ik er bij teamleden op om toch vooral de DBC-codes waaronder zij hun werkzaamheden weg konden schrijven, uit hun hoofd te leren. Zo kregen we het voor elkaar om een dag lang met een cliŽnt boodschappen te doen, een kop koffie te drinken, naar het Rijksmuseum te gaan, samen te lunchen en als klap op de vuurpijl Artis met een bezoek te vereren. En dat terwijl de zorgverzekeraar slechts 45 minuten per week vergoedde. We schreven die dag gewoon onder vijf verschillende codes weg. Daarbij overschreden mijn bemoeizorgers wekelijks ruimschoots de broodnodige 29 contacten (we werkten gewoon harder dan ieder ander), waardoor ik maandelijks opgetogen bij de directeur kon aanschuiven. Want we hadden weer overproductie en dus winst gemaakt. Dat die zogenaamde winst naar verlieslijdende teams overgeheveld werden vonden we tof. Het wisselgeld was dat we non-conformistische hulpverlening konden praktiseren en elke mogelijke regel gelegitimeerd konden ombuigen. Het was belangrijk dat een teamlid enig besef ontwikkelde over hoe hij zijn salaris terug kon verdienen. Wij bedachten daarnaast krankzinnige en out-of-the-box-interventies om mensen te verleiden tot contact. Elke audit van de zorgverzekeraar werd met glans afgesloten, want we beschreven die contacten ook nog eens op een gloedvolle wijze en prettig leesbare manier. Na een studiereis naar New York met vijf teamleden, introduceerden wij ‘de- hulpverlener-van-de-maand-prijs’ in het team. Die prijs viel ten deel aan de welzijnswerker die de meeste cliŽntcontacten had gescoord. Jules Tielens, de teampsychiater en ondergetekende werden vanzelfsprekend beschuldigd van Amerikanisme, tot ik ten prooi gevallen was aan de Singapore Influenza en vergeten was drie namen op het bord te vermelden. Er werd ons vriendelijk verzocht dat alsnog te doen. Ook verlangden we dat de behaalde diploma’s en certificaten van het team in ons kantoor aan de muur werden gehangen. Amerikanen zijn trots op hun achievements en meten dat graag breed uit. Wat veel belangrijker is dat wij onze cliŽnten op deze manier lieten zien dat we ervoor geleerd hadden. Ze waren bij ons in goede handen.
In ruim 20 jaar GGZ heb ik zes reorganisaties meegemaakt, vier verschillende CEO’s zien komen en gaan en zeker drie verschillende vormen van registratiedwang en drang de revue zien passeren. Wij schiepen er genoegen in die systemen te hacken en de hiaten in die regelgeving te ontdekken. Dat was een sport op zich.
Er zijn mensen die geloven dat we in een virtual reality leven en dat wat we voor onze neus zien afspelen, een altered state moet zijn. Ik hoop van ganser harte dat die zienswijze op een waan berust. Ik heb geen hekel aan regels. In het geheel niet. Het is de kunst die regels zodanig om te buigen dat ze voor jou gaan werken. Woodstock en de Perestrojka hadden we bij het gebrek aan regelgekte mooi op onze buik kunnen schrijven. Ik had het niet willen missen. Het zijn mensen die regels opstellen en van regels een gedrocht weten te maken dat mensen in ernstige mate benadeelt. De geschiedenis heeft ons ruimschoots bedeeld met regelgeving waar we ons diep voor moeten schamen. Evenwel, daar hebben regels niets mee uitstaande. Mensen wel.


Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Trajectum is ůůk GGZ-zorg,
ůůk forensische psychiatrie

Het beeld bestaat dat Trajectum staat voor Ďgehandicaptenzorg'. Dat beeld wil bestuurslid Evert Jan van Maren bijstellen. ĎWe richten ons op mensen met een licht verstandelijke beperking, maar altijd in combinatie met GGZ-behandeling en forensische zorg. Het werken op dit snijvlak maakt werken bij Trajectum zo interessant, juist ook voor mensen uit de GGZ.'V... Meer

Reageer |  reacties

Het trieste bestaan van het inactieve
geslachtsorgaan

Hoe ik in deze situatie terecht ben gekomen, weet ik niet precies. Volgens mij had het niet zozeer te maken met goesting, dan wel met eenzaamheid. In het deurgat kijken twee gezichten in mijn richting: een bleekbroos meisje onder invloed en een wellicht niet zo oude, maar afgeleefde pooier.ĎHoe heet jij?' vraag ik aan het meisje. Ze antwoordt niet.ĎJe hebt e... Meer

Reageer |  reacties

Navel als troostputje

Ik besteed alleen aandacht aan mijn navel als ik eenzaam ben. Het kuiltje in mijn buikheuvel is een relict uit de mooiste tijd van mijn leven. Mijn navelvorm heet een innie; een ovale of ronde holte. Er zijn ook mensen met een outie, een bolletje of een knoopje. Mijn innie vult zich soms met navelpluis, het mooiste woord voor viezigheid dat ik ken. De binnen... Meer

Reageer |  reacties