Eigen bijdrage voor second opinion? Een slecht idee

16 mei 2013

Vorige week deed de Orde van Medisch Specialisten (OMS) het voorstel om voortaan eigen bijdragen in rekening te brengen bij patiŽnten die zich tot hulpverleners wenden voor een second opinion. Daarmee kwam de artsenorganisatie tegemoet aan de oproep van minister Schippers (VWS) aan ‘het veld’ om mee te denken over manieren om de almaar stijgende zorgkosten te beteugelen.

De Minister moet bezuinigen op de collectief gefinancierde curatieve zorg. Uit ergernis over het gebrek aan enthousiasme van patiŽntenorganisaties, zorgaanbieders en -verzekeraars voor de ideeŽn van het College voor zorgverzekeringen (CVZ), kregen deze partijen in februari dit jaar van de bewindsvrouw een half jaar de tijd om mee te denken over de vraag wat er uit het basispakket gehaald zou moeten worden. De OMS reageerde welwillend op deze oproep. In het tv-programma Altijd Wat zei OMS-voorzitter Frank de Grave te willen dat patiŽnten voortaan zelf meebetalen aan een second opinion. ‘Deze maatregel geeft een extra drempel en het maakt het wel wat eerlijker dat die kosten niet door ons allemaal betaald hoeven worden’.

Een heel slecht voorstel.

Het recht op een second opinion is een oeroud patiŽnten recht, nauw verweven met het mensenrecht op toegang tot gezondheidszorg. Voor het vragen van het oordeel of het advies van een andere deskundige dan de eigen hulpverlener heeft een patiŽnt van niemand toestemming nodig. Zo’n vraag kan verschillend gemotiveerd zijn. De patiŽnt kan ernstige twijfels hebben over de juistheid van een diagnose. De gevolgen van een voorgestelde behandeling kunnen ingrijpend zijn. Hij kan meer informatie willen hebben over de stand van de medische wetenschap. De patiŽnt kan bevestiging zoeken. Of hij wil zich tot een ander wenden omdat de eigen hulpverlener te weinig tijd uittrekt voor het verstrekken van voor hem relevante informatie. In het huidige vergoedingensysteem is voor een second opinion slechts een verwijzing nodig. Van patiŽnten wordt geen eigen bijdrage gevraagd.

De OMS-voorzitter zegt zich geruggesteund te weten door onderzoek. Blijkens een enquÍte die Altijd Wat met het blad Arts en Auto hield onder 468 artsen, deelt twee derde van de artsen zijn mening. Ik betwijfel of dergelijk onderzoek een goede onderbouwing van het voorstel is. Artsen die naar eer en geweten handelen, zullen immers altijd de diagnoses stellen die in hun ogen de juiste zijn. Dat zij nut en noodzaak van het advies of het oordeel van een andere deskundige niet altijd zien, laat zich raden. En niets menselijks is artsen vreemd. Zal dan geen enkele hulpverlener de uitgesproken wens om een tweede mening opvatten als twijfel aan de eigen deskundigheid, als gebrek aan vertrouwen? En zullen er dan echt geen collega’s zijn die om precies die reden aarzelingen hebben bij het geven van second opinions?

Geneeskunde is mensenwerk en mensen maken fouten. De second opinion is een van de weinige middelen waarover patiŽnten beschikken om zelf de best mogelijke besluiten te kunnen nemen met betrekking tot zorg en gezondheid. Het opwerpen van een drempel zal mensen er zonder twijfel van weerhouden dit middel te gebruiken. De schade die daarvan onmiskenbaar het gevolg zal zijn, zal door patiŽnten gedragen worden. Niet door artsen.

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Staat de patiŽnt wel centraal?

Enige tijd geleden sprak ik een vrijgevestigd klinisch psychologe over haar ervaringen binnen de geestelijke gezondheidszorg. Zij vertelde over een depressieve patiŽnte die zij wilde verwijzen naar de crisisdienst van de regionale GGZ-instelling. Zij vertelde dat zij deze patiŽnte niet kon/mocht doorverwijzen, dat de huisarts dat moest doen, maar dat die op vakantie was en zijn waarnemer de patiŽnte eerst wilde zien voordat hij zou kunnen doorverwijzen, dat deze waarnemer deze patiŽnte niet wilde doorverwijzen, omdat hij het met de diagnose niet eens was, dat de psychologe de patiŽnte toen presenteerde aan een bevriende psychiater, die patiŽnte vervolgens terstond verwees naar de crisisdienst, die de patiŽnte tijdelijk in behandeling nam, en om het af te sluiten niet met de klinisch psychologe, de behandelaar overlegde maar met de bevriende psychiater, die de patiŽnte na ťťn gesprek had doorverwezen, en haar nauwelijks kende.
Meer

Reageer |  reacties

Millennials missen een ontwikkeld backoffice

De Facebookgeneratie ofwel de millennials (geboren tussen 1980 en 2000) overbevolken onze GGZ. In tien jaar tijds nam bij deze generatie het slikken van antidepressiva met 40% toe. 72.000 zitten er vanwege arbeidsongeschiktheid thuis; in grote meerderheid gaat het om psychische themaís. In de GGZ trakteren wij ze op een etikettenepidemie: dyslexie, ADHD, ADD, hoogbegaafdheid, PTSS, autisme, Asperger, NLD, dyscalculie, borderline.
Meer

Reageer |  reacties

Voorkůmen is beter dan genezen

Denkt u eens na over het volgende rijtje: een jurist, een kantoorbeambte cq boekhouder, een rechtsgeleerde, een leraar, een voormalig metaalarbeider en vakbondsbestuurder, een arts, een jurist, een scheikundige, een voormalig secretaresse, een politicoloog en jurist, een TV-producer, een arts, een econoom, een historicus annex internationale betrekkingen-expert, een socioloog en een politicoloog. Weet u al waar ik op doel? Dat is de achtergrond van de ministers die de afgelopen 40 jaren Volksgezondheid in hun portefeuille hebben gehad.
Meer

Reageer |  reacties

Nascholingstrajecten