De IGZ blaft veel maar bijt niet altijd op het goede moment!

5 juli 2012

De Nationale ombudsman heeft in enkele recente klachtzaken de professionaliteit van het onderzoek door de IGZ kritisch beoordeeld, ook als het gaat om het indienen van een klacht bij het tuchtcollege. Tegelijkertijd zijn kabinet en Tweede Kamer geneigd om steeds meer nieuwe taken en bevoegdheden aan de IGZ toe te kennen.

De vraag is of het, alvorens nieuwe taken en bevoegdheden aan de IGZ te geven, niet beter is eerst na te gaan hoe de Inspectie bestaande bevoegdheden hanteert. Hoe verhoudt de groeiende taakverbreding zich tot het feit dat de IGZ blijkbaar niet in staat is om tijdig het onderzoek van grote calamiteiten af te doen? Aanleiding voor die vraag is ook de afhandeling van de zaak Jelmer, die in 2011 ruim in de publiciteit is gekomen omdat de IGZ daarin voor het eerst een eerder uitgebracht inspectierapport terugnam omdat dit onvoldoende werd gedragen door de feiten. In een persbericht hierover meldde de Inspecteur-Generaal dat er medio 2011 nog “zo’n 25 langlopende calamiteiten onderzoeken” bij de IGZ in behandeling waren die nog niet zijn afgerond.

Hoe is een dergelijke achterstand te rijmen met het feit dat de IGZ bij het formuleren van haar ambities de patiŽntveiligheid als ‘topprioriteit’ bestempelt en in dat kader de wettelijke meldings¨plicht van instellingen krachtig onderstreept? De vraag kan worden gesteld of het bij een dergelijke achterstand in de afdoening van calamiteitenmeldingen wel opportuun is om de IGZ met nieuwe taken te belasten die ver van haar kerntaak zijn verwijderd.

Een andere vraag is hoe de IGZ omgaat met de bevoegdheid om klachten in te dienen bij het tuchtcollege voor de gezondheidszorg en het College voor Medisch Toezicht (CMT)? In het jaarverslag 2010 beklaagt de voorzitter van het Centraal Tuchtcollege zich erover dat de IGZ weinig klachten aanhangig maakt.

Ook van andere zijde klinkt soms duidelijke kritiek op het feit dat de IGZ geen gebruik maakt van de bevoegdheid een klacht aanhangig te maken. Beide onderzoekscommissies in de zaak van de neuroloog Jansen Steur (Medisch Spectrum Twente) concludeerden dat de IGZ een ‘afwachtende houding’ had aangenomen. Als gevolg van dit ‘stilzitten’ van de IGZ is, aldus de kritiek, ook geen procedure bij het CMT aanhangig gemaakt.

 Lees het gehele artikel "De IGZ van stille kracht naar publieke waakhond" 

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Geef mij tijd

Het is september en de vrijwilligers van het Koningin Wilhelmina Fonds voor de kankerbestrijding (KWF) komen langs met de collectebus. Het kan niemand ontgaan zijn. Radio- en televisiespotjes dringen zich aan je op. En waar je maar kijkt maken spandoeken en affiches ons erop attent. GEEF MIJ TIJD. Daarbij wordt meestal ook een portret getoond van iemand met kanker. Ik had zelf ook op zoín foto gekund, maar ik heb nu al vijftien jaar die op hol geslagen cellen en vind eigenlijk dat me sinds de diagnose al verrassend veel tijd is gegund. Daar klaag ik dus niet over. Langzaam aan beweeg ik me naar het moment dat de kanker me de baas is, maar zo ver is het nog niet. Wel heeft de behandeling van de kanker mijn leven danig ontwricht. Niet alleen dat van mij. Mijn vrouw moest op haar vijftigste ook wennen aan een heel andere man in huis. Elke keer dat ik langs een KWF affiche kom denk ik: GEEF MIJ KWALITEITTIJD.
Meer

Reageer |  reacties

Een zondebok aanwijzen helpt niet

In het boek ĎVeiligheid in de ggz. Leren van incidenten en calamiteitení dat psychiater Alette Kleinsman en calamiteitenonderzoeker Nico Kaptein onlangs publiceerden, komen drie lessen steeds weer terug. Een: het helpt niet om Ė in het geval van een ernstig incident of calamiteit Ė een zondebok te zoeken, want fouten worden gemaakt als sluitstuk van een proces waaraan allerlei professionals een bijdrage leveren. Twee: zorg voor een open cultuur waarin iedereen zich vrij voelt om elkaar aan te spreken. En drie: zorg ervoor dat iedereen zich verantwoordelijk voelt voor veiligheid.
Meer

Reageer |  reacties

Duizend bloemen, een paar teveel

Hoogleraar Jim van Os sprak recent in NRC Handelsblad zijn zorg uit over de achteruitgang van de psychiatrie in Nederland. Het toenemend aantal gevallen van euthanasie bij mensen met ernstige psychische aandoeningen is daar volgens hem een symptoom van. De verwaarlozing kost mensenlevens. Hij bepleit een focus op persoonlijk herstel. Marian Draaisma van zorginstelling Pluryn klaagde in dezelfde week in het AD over een verschuiving van werkzaamheden van de jeugdpsychiatrie naar de jeugdzorg. Dit verklaart volgens haar waarom het aantal suÔcides bij de betrokken jongeren nog nooit zo hoog is geweest. Ook hier gaat het om vragen over leven en dood. De oplossing ligt hier in de handen van gemeenten. En GGZ-instelling Emergis in Zeeland dreigde eind augustus met een behandelstop voor de rest van dit jaar. De zorgverzekeraar heeft te weinig zorg ingekocht.
Meer

Reageer |  reacties

Nascholingstrajecten