De arts-patiŽnt-Google-relatie

18 september 2014

“Goedemorgen dokter, ik heb op basis van de beoordelingen op Zorgkaartnederland.nl voor uw afdeling gekozen en ik had in een interview gelezen dat u graag per email met uw patiŽnten communiceert. Dat komt goed uit, want ik werk 48 uur per week en ben veel onderweg, dus zo’n telefonisch consult loopt bij mij meestal in de soep. Heel onhandig hoor; ook de assistente van mijn huisarts heeft me wel eens verzocht tussen 11 uur ’s morgens en 3 uur ’s middags stand-by te zijn, omdat de huisarts kon bellen over zoiets futiels als de uitslag van mijn schildklierfunctie. Weet u wat ik in die 4 uur allemaal aan het doen ben? Ik kan toch niet continu naast mijn telefoon gaan zitten wachten tot die beste man belt, als hij Łberhaupt al belt. Hopeloos ouderwets allemaal. Anyway, waar ik dus voor kom is een sterilisatie, niet zo een waarbij je onder narcose moet, nee, mijn beste vriendinnetje heeft laatst haar eileiders laten pluggen met van die veertjes. Gewoon even tussendoor, in haar lunchpauze! Dat sprak me meteen enorm aan. Ik ben inmiddels 42, heb een schat van een man maar 2 draken van pubers dus no way dat daar nog een kleintje bijkomt. Sowieso, alleen de gedachte al om weer terug te moeten naar die luiers doet me wankelen op mijn benen. Zou wat zijn zeg, begint eindelijk dat glazen plafond in mijn carriŤre wat barsten te vertonen, zou ik weer 3 stappen teruggeworpen worden. Dat gaan we dus niet doen dokter. Enfin, u liep al wat uit dus inmiddels heb ik nog een minuut of 7 voor u om een en ander aan noodzakelijk kwaad te regelen dus zeg het maar: wat moeten we nog doen?”

Nog even bijkomend van dit wat ongebruikelijke begin van een consult leg ik patiŽnte uit hoe de procedure in elkaar steekt en de mogelijke complicaties die erbij kunnen optreden, bespreek ik pro forma de alternatieven, stel wat aanvullende gezondheidsvragen en doe een gynaecologisch onderzoek om geen onverwachte afwijkingen te missen. Vervolgens meld ik dat een sterilisatie voor de vrouw niet in het basispakket zit, maar dat er aanvullende verzekeringen zijn die dit wel tot een bepaald bedrag vergoeden. Ik adviseer haar met haar zorgverzekeraar te overleggen en noem de prijs van de behandeling in ons ziekenhuis. PatiŽnte vraagt of ze me per email op de hoogte kan houden van de uitkomst. Uiteraard kan ik niet meer terug en geef ik haar mijn emailadres.

Drie dagen later verschijnt er een email van haar. “Beste dokter, nogmaals dank voor uw alleraardigste ontvangst en prima bejegening. Ik heb u een online beoordeling gegeven maar het volgende is het geval: in het ziekenhuis X is de procedure €180 goedkoper. Wilt u alstublieft mijn gegevens naar hen toesturen en vragen of ze mij willen inplannen voor de procedure? Zeg er dan meteen even bij dat ik het liefst de 2e helft van week 39 wil, ergens aan het eind van de middag. Alvast bedankt!”

Deze enigszins gechargeerde en geanonimiseerde casus schetst de transitie naar een nieuwe tijd, waarin de patiŽnt niet alleen mondiger maar ook grondiger wordt. Het internet zorgt voor patiŽnt empowerment in optima forma. Bent u er al klaar voor?

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Kind te zijn

De schoolarts die je af en toe onderzocht en die zei dat je op je hand moest blazen en dan tot je verbazing je broek naar beneden trok om te controleren of je ballen wel ingedaald waren. Lange tijd wist ik niet anders dan dat over de jeugdzorg en ik ging ervan uit dat het altijd zo was gebleven. De jeugdzorg breidde zich echter geruisloos uit, nestelde zich ... Meer

Kinderen in gevaar door fake fietsers,
fluisterbrommers en
yuppen-cantaís.

Kunnen onze kinderen nog wel veilig op de fiets naar school? Ben benieuwd naar ķw ervaringen maar ik voel me niet meer safe op de hoofdstedelijke fietspaden. De geringste uitwijking of onoplettendheid en je hebt een luid scheldende e-biker in je nek. …ven anticiperend in de rem knijpen of voor mijn part een bescheiden belletje, het is er niet meer bij. Liefs... Meer

Reageer |  reacties

Ze werden geslagen en ik deed niets

Eigenlijk heb ik het wel geweten. Als Mark me zijn verhaal vertelt, kan ik niet anders dan bedenken dat ik het eigenlijk wel heb geweten. Niet alles natuurlijk, maar toch. Ik had iets moeten doen. Mark is net zo oud als mijn oudste zoon, nu twintig. Zijn broertje is twee jaar jonger en daarmee net zo oud als mijn dochter. Ik ken ze alle twee al vanaf hun geb... Meer

Reageer |  reacties