De kracht van aandacht

3 september 2015

De manier waarop de psychiatrie in sommige plaatsen in ItaliŽ zoals Trieste en Arezzo wordt uitgevoerd geldt voor veel Nederlandse psychiaters (en hun patiŽnten) als lichtend voorbeeld. Vooral voor de psychiaters die zich bezig houden met ‘Herstel’. Herstel is een uniek en ten diepste persoonlijk proces waarin iemand zijn houding, waarden, gevoelens, doelen, vaardigheden en rollen verandert. Herstel is een manier om een bevredigend, hoopvol leven te leiden, met een zinvolle bijdrage aan de gemeenschap, ondanks de beperkingen van de aandoening. Herstel heeft te maken met het ontstaan van een nieuwe betekenis en zin in het leven, terwijl men over de rampzalige gevolgen van een psychiatrische aandoening heen groeit (William Anthony, 1993). 

De herstelbeweging heeft in Nederland meer en meer vorm gekregen waardoor het voor steeds meer mensen met psychiatrische ziektes/beperkingen mogelijk is zich een plaats in de samenleving te verwerven (vaak moet je helaas zeggen: bevechten). Het begin van het herstel van mensen met psychiatrische stoornissen is dat zij zelf bepalen welke betekenis zij verlenen aan hun problemen, en welke energie zij weten te putten uit die betekenisgeving. Meedoen aan het herstel van je eigen problemen vraagt om een andere rol voor de mens met zijn aandoeningen en ook voor zijn behandelende psychiater. Die rollen zijn evenwichtiger, ieder van de twee heeft zijn eigen ervaringen en beschikt over zijn eigen competenties en kennis. Voor het gemak ga ik toch maar uit van een tweerelatie ook al schijnt er een regiebehandelaar aan te komen en zijn er zoals bij FACT verschillende behandelaren actief. 

Ik ben in Trieste geweest en was onder de indruk van de beweging die daar al jaren gaande is. Je merkte aan alles dat er een andere wind waaide en de gemeenschap zinderde van energie en kracht. Deze veranderingen vragen zoals gezegd iets anders van de psychiatrische patiŽnt met zijn eigenaardigheden en van zijn psychiater met diens eigenaardigheden. Zij moeten zich voor elkaar openstellen en gebruik maken van elkaars kracht en op het juiste moment ervaring en expertise inbrengen op een respectvolle manier. Dat valt nog niet mee. De arts moet die andere rol aan durven en kunnen verdragen dat de relatie evenwichtiger is, dat kennis en macht er minder toedoen. Maar bovenal moet hij beschikbaar zijn voor zijn patiŽnt en echte aandacht hebben om aan die relatie invulling te kunnen geven. 

Ik kom regelmatig in Preggio, een klein dorp in bergen van UmbriŽ, niet ver van het lago di Trasimeno, en ontmoet daar al jaren een psychotisch vrouw, die de hele dag in de bijkeuken van het restaurant van haar dochters ligt, aan een metabool syndroom lijdt, wisselend geagiteerd en agressief en dan weer regressief is, maar naar wie de psychiater uit de grote stad verderop slechts een keer per jaar omkijkt. Voor de rest verlopen de veel wisselende medicatieadviezen via de telefoon. Ik ontmoette zelden een patiŽnte die zo zeer was ontmoedigd en gehospitaliseerd en zo weinig betekenis kon geven aan haar problemen die al heel lang duren. De situatie van deze vrouw doet natuurlijk niets af aan het mooie wat er gebeurt in Trieste en Arezzo, maar maakt duidelijk dat de herstelbeweging niet alleen een ideologie maar vooral mensenwerk is. Zonder aandacht is er geen herstel. 

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Kind te zijn

De schoolarts die je af en toe onderzocht en die zei dat je op je hand moest blazen en dan tot je verbazing je broek naar beneden trok om te controleren of je ballen wel ingedaald waren. Lange tijd wist ik niet anders dan dat over de jeugdzorg en ik ging ervan uit dat het altijd zo was gebleven. De jeugdzorg breidde zich echter geruisloos uit, nestelde zich ... Meer

Kinderen in gevaar door fake fietsers,
fluisterbrommers en
yuppen-cantaís.

Kunnen onze kinderen nog wel veilig op de fiets naar school? Ben benieuwd naar ķw ervaringen maar ik voel me niet meer safe op de hoofdstedelijke fietspaden. De geringste uitwijking of onoplettendheid en je hebt een luid scheldende e-biker in je nek. …ven anticiperend in de rem knijpen of voor mijn part een bescheiden belletje, het is er niet meer bij. Liefs... Meer

Reageer |  reacties

Ze werden geslagen en ik deed niets

Eigenlijk heb ik het wel geweten. Als Mark me zijn verhaal vertelt, kan ik niet anders dan bedenken dat ik het eigenlijk wel heb geweten. Niet alles natuurlijk, maar toch. Ik had iets moeten doen. Mark is net zo oud als mijn oudste zoon, nu twintig. Zijn broertje is twee jaar jonger en daarmee net zo oud als mijn dochter. Ik ken ze alle twee al vanaf hun geb... Meer

Reageer |  reacties