"JA!"

6 september 2012

Mijn vriend en ik vroegen ons een paar maanden geleden af waarheen we op vakantie zouden gaan. We werden het maar niet eens. De hele wereld kwam voorbij. Totdat ik me voornam hem te laten uitpraten en te vragen wat hij precies wilde. Binnen een kwartier waren we eruit. 'Ja, goed idee!'

Een belangrijk onderdeel van een training assertiviteit is leren nee zeggen. Hoe doe je dat zonder je schuldig te voelen en zonder dat de ander zich afgewezen voelt? In mijn carriŤre als psychiater houdt me juist ja zeggen steeds meer bezig. Want hoe vaak ben je geneigd voluit ja te zeggen en dus geen ja, maar....?

Ik merk dat ja zeggen tegen collega's een heel positief effect heeft. Een collega belt me omdat hij een cliŽnt in de kliniek wil opnemen. 'Natuurlijk, prima, als jij dat voor je cliŽnt een goed idee vind, ga ik daar natuurlijk in mee.' 'Wat is er voor nodig om de opname succesvol te laten zijn? 'Waar zou ik rekening mee moeten houden?' 'Tips?' En, niet onbelangrijk, ik word er heel vrolijk en energiek van als ik ja kan zeggen.

Ja zeggen doe je niet zomaar. En terecht. Ja zeggen betekent dat je eerst uitgebreid en zorgvuldig onderzoekt waartegen je ja gaat zeggen. Het houdt in dat je de tijd neemt voor de ander, voor je collega, om heel goed te luisteren naar haar of zijn vraag. Wat zou ik voor je kunnen betekenen? Welke stap zou je willen zetten? Wat heb je van mij nodig? Het klinkt misschien raar, maar luisteren is een kunst. We leren ons leven lang om onze mening te verwoorden, om te debatteren, om een presentatie te houden. We leren niet om onbevooroordeeld te luisteren, om ons mond te houden en na te denken hoe we die ander zoveel mogelijk kunnen faciliteren te zeggen wat hij of zij zou willen.

Geldt dat ook voor hulpverleners, voor psychiaters en psychologen? Professionals die opgeleid zijn een goed gesprek te voeren. Ik denk het wel. Hoe vaak veronderstellen we al bij voorbaat dat onze collega het niet bij het rechte eind heeft? Of zeggen we iets in de trant van 'typisch collega de Wit. Hij belt me altijd tegen vijf uur met een moeilijke vraag. Hij lost zijn problemen zelf maar op.'

Het mooie van de 'ja interventie' is dat je er heel gemakkelijk mee kan oefenen. Gewoon ja zeggen en kijken wat er gebeurt. En als je helemaal vastloopt kun je altijd nog zeggen, 'maar.....' Dat zal niemand opvallen, want dat deed je daarvoor ook.

Joost Jan Stolker

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Geen personalised medicine zonder personomics

Het is de nieuwe heilige graal: personalised medicine. De leek die erover hoort, denkt al snel dat het walhalla binnen handbereik is. Nog even, en de dokter kan een behandeling geven die helemaal op jouzelf is toegesneden. Zou het?

Big data Het heet natuurlijk niet voor niets personalised medicine, en niet gepersonaliseerde zorg; al is de Nederlandse Federatie van Universitair Medische Centra NFU niet zo stellig in dit onderscheid. De toelichting op dit begrip begint de NFU met de zinnen: ĎPrecies de juiste zorg voor elke individuele patiŽnt, met een minimum aan bijwerkingen, tegen minimale kosten, zo dicht mogelijk bij huis. (...) Daarvoor is een revolutie nodig, zowel in kennisverwerving als in de organisatie van de zorg.í
Meer

Reageer |  reacties

Staat de patiŽnt wel centraal?

Enige tijd geleden sprak ik een vrijgevestigd klinisch psychologe over haar ervaringen binnen de geestelijke gezondheidszorg. Zij vertelde over een depressieve patiŽnte die zij wilde verwijzen naar de crisisdienst van de regionale GGZ-instelling. Zij vertelde dat zij deze patiŽnte niet kon/mocht doorverwijzen, dat de huisarts dat moest doen, maar dat die op vakantie was en zijn waarnemer de patiŽnte eerst wilde zien voordat hij zou kunnen doorverwijzen, dat deze waarnemer deze patiŽnte niet wilde doorverwijzen, omdat hij het met de diagnose niet eens was, dat de psychologe de patiŽnte toen presenteerde aan een bevriende psychiater, die patiŽnte vervolgens terstond verwees naar de crisisdienst, die de patiŽnte tijdelijk in behandeling nam, en om het af te sluiten niet met de klinisch psychologe, de behandelaar overlegde maar met de bevriende psychiater, die de patiŽnte na ťťn gesprek had doorverwezen, en haar nauwelijks kende.
Meer

Reageer |  reacties

Millennials missen een ontwikkeld backoffice

De Facebookgeneratie ofwel de millennials (geboren tussen 1980 en 2000) overbevolken onze GGZ. In tien jaar tijds nam bij deze generatie het slikken van antidepressiva met 40% toe. 72.000 zitten er vanwege arbeidsongeschiktheid thuis; in grote meerderheid gaat het om psychische themaís. In de GGZ trakteren wij ze op een etikettenepidemie: dyslexie, ADHD, ADD, hoogbegaafdheid, PTSS, autisme, Asperger, NLD, dyscalculie, borderline.
Meer

Reageer |  reacties

Nascholingstrajecten