Kamervragen naar de bekende weg

19 november 2015

Pia Dijkstra (lid van D66) heeft eind oktober aan de Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport vragen gesteld over het bericht dat een GGZ-instelling geweigerd heeft nog langer VGZ-klanten te behandelen toen het plafond van het met de zorgverzekeraar afgesproken budget was bereikt. Haar vragen hebben allemaal betrekking op zaken die de zorgaanbieders betreffen, zoals ‘vind u het terecht dat een patiŽnt aan het einde van het jaar niet meer terechtkan bij de arts van zijn voorkeur?’ of wordt nog wel voldaan aan de zorgplicht als een patiŽnt niet bij een door de verzekeraar gecontracteerde aanbieder terechtkan? En mag een zorgaanbieder weigeren om patiŽnten te behandelen, indien er sprake is van een contractueel overeengekomen doorleverplicht met de zorgverzekeraar? Geen van de vragen heeft betrekking op het gegeven dat de zorgverzekeraar de instelling onvoldoende budget geeft om zijn patiŽnten het hele jaar door te blijven behandelen. Deze vragen zijn exemplarisch voor de verbazing die politici steeds overvalt als zij de gevolgen van hun beleid zien (maar zij zich kennelijk niet willen realiseren dat zij zelf dat beleid hebben gemaakt). Zo is het bijzonder dat Wilders zo fulmineert tegen de stroom vluchtelingen, omdat hij zelf heeft bijgedragen aan een beleid dat dat mogelijk maakte (nou ja zo bijzonder is het niet, want het gekrakeel levert hem veel kiezers op). 

Politici hebben van alles bedacht om het budget van de gezondheidszorg te beheersen. Een van de pijlers waarop het beleid is gebaseerd, is de marktwerking en daarmee samenhangend de onderhandelingen over het volume en de prijs van de behandelingen. Een andere pijler is dat de zorgverzekeraars willen bepalen welke diagnoses wel en niet mogen worden gesteld, en ook wie de mensen mogen behandelen die een diagnose hebben gekregen die de zorgverzekeraar welgevallig is. En tot slot is het natuurlijk van groot belang dat er door de zorgaanbieders zeer gedetailleerd verantwoording wordt afgelegd (alle zorgaanbieders kunnen de verleiding om de boel op te lichten immers niet weerstaan). Zo deed een zorgverzekeraar laatst een grote ontdekking: er was in een DBC vijf minuten overlap tussen de ene behandelaar en de andere behandelaar. Deze misstand werd direct keihard aangepakt en de hele DBC werd niet betaald. Knap staaltje beheersing van de kosten. De schatting is dat de hele rimram aan bureaucratische maatregelen om de kosten in de zorg te beheersen meer dan drie miljard euro bedraagt. Voor dat bedrag kunnen heel wat patiŽnten van VGZ behandeld worden als VGZ dat geld tenminste aan de zorg zou willen besteden. 

Om terug te komen op de verbazing van mevrouw Dijkstra. Haar vragen moeten door de minister met ja worden beantwoord. Ja het is terecht dat een patiŽnt aan het einde van het jaar niet meer terecht kan bij een zorgverzekeraar als het budget op is. Ik vermoed dat geen garagehouder bereid zou zijn zomerbanden gratis te vervangen voor winterbanden als het budget winterbanden dat hem door Profile Tyre Insurance ter beschikking is gesteld, op is. En ja de zorgverzekeraar heeft de verplichting te regelen dat de patiŽnt terecht kan bij de arts van zijn keuze. Dat is werkelijk niet ingewikkeld.

Alle zorgaanbieders worden inmiddels tureluurs van al die maatregelen die bedoeld zijn om de kosten te verminderen, en hun patiŽnten lijden er onder. Alleen de zorgverzekeraars lachen in hun vuistje want zij bouwden grote reserves op. Niemand weet wat ze daarmee doen (behalve in heel mooie kantoren werken). En de politici zullen zich blijven verbazen over de nadelige gevolgen van hun beleid. Zij kunnen helaas niet beter. 

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Staat de patiŽnt wel centraal?

Enige tijd geleden sprak ik een vrijgevestigd klinisch psychologe over haar ervaringen binnen de geestelijke gezondheidszorg. Zij vertelde over een depressieve patiŽnte die zij wilde verwijzen naar de crisisdienst van de regionale GGZ-instelling. Zij vertelde dat zij deze patiŽnte niet kon/mocht doorverwijzen, dat de huisarts dat moest doen, maar dat die op vakantie was en zijn waarnemer de patiŽnte eerst wilde zien voordat hij zou kunnen doorverwijzen, dat deze waarnemer deze patiŽnte niet wilde doorverwijzen, omdat hij het met de diagnose niet eens was, dat de psychologe de patiŽnte toen presenteerde aan een bevriende psychiater, die patiŽnte vervolgens terstond verwees naar de crisisdienst, die de patiŽnte tijdelijk in behandeling nam, en om het af te sluiten niet met de klinisch psychologe, de behandelaar overlegde maar met de bevriende psychiater, die de patiŽnte na ťťn gesprek had doorverwezen, en haar nauwelijks kende.
Meer

Reageer |  reacties

Millennials missen een ontwikkeld backoffice

De Facebookgeneratie ofwel de millennials (geboren tussen 1980 en 2000) overbevolken onze GGZ. In tien jaar tijds nam bij deze generatie het slikken van antidepressiva met 40% toe. 72.000 zitten er vanwege arbeidsongeschiktheid thuis; in grote meerderheid gaat het om psychische themaís. In de GGZ trakteren wij ze op een etikettenepidemie: dyslexie, ADHD, ADD, hoogbegaafdheid, PTSS, autisme, Asperger, NLD, dyscalculie, borderline.
Meer

Reageer |  reacties

Voorkůmen is beter dan genezen

Denkt u eens na over het volgende rijtje: een jurist, een kantoorbeambte cq boekhouder, een rechtsgeleerde, een leraar, een voormalig metaalarbeider en vakbondsbestuurder, een arts, een jurist, een scheikundige, een voormalig secretaresse, een politicoloog en jurist, een TV-producer, een arts, een econoom, een historicus annex internationale betrekkingen-expert, een socioloog en een politicoloog. Weet u al waar ik op doel? Dat is de achtergrond van de ministers die de afgelopen 40 jaren Volksgezondheid in hun portefeuille hebben gehad.
Meer

Reageer |  reacties

Nascholingstrajecten