Over gevaarlijke tbs'ers

6 april 2017

In het Haarlems dagblad wordt elke dag een stelling geplaatst waarop kan worden gestemd. De stelling op 28 maart jongstleden luidde: ‘de maatschappij zou niet als proeftuin voor gevaarlijke gekken gebruikt mogen worden. Houd de tbs’er van de straat’. 98% van de mensen stemden met deze stelling in. Eťn persoon zei erover: ‘stemmingmakerij! Gevaarlijke tbs’ers worden niet op onbegeleid verlof gestuurd’.

Deze stelling werd geplaatst omdat een tbs’er, die na zijn werk niet was teruggekeerd naar de kliniek ervan werd verdacht twee mensen te hebben vermoord. Zoals bij ieder incident waarbij een tbs’er is betrokken ontstond er veel ophef, en buitelden de media over elkaar heen.

Ter verduidelijking: de tbs-maatregel is bedoeld om ernstige recidive te voorkomen, de samenleving veiliger te maken, ťn de tbs’er terug in de samenleving zijn leven te laten oppakken. Anders gezegd ons stelsel is er op gericht mensen na hun straf en/of behandeling terug te laten keren in de samenleving en hen een kans te geven een nieuw leven op te bouwen. Dat lukt steeds beter, maar uiteraard niet altijd. Het gaat weleens mis. Uit wetenschappelijk onderzoek is bewezen dat het aantal recidives onder (ex)tbs’ers veel lager is dan onder ex-gedetineerden. Vreemd genoeg maakt dit wetenschappelijke gegeven niets uit voor wat ‘de burger=98%’ voelt, wanneer er een incident is waarbij een tbs’er betrokken is. Een tbs’er zal niet gemakkelijk een troetelfenomeen worden zoals Holleeder vreemd genoeg wel was. Het is opmerkelijk dat wetenschappelijke onderzoek in dit soort kwesties geen invloed heeft op wat de mensen erover denken. Dat hebben we ook kunnen zien bij het Brexit-referendum in het Engeland en het OekraÔne- referendum bij ons. De feiten: over hoeveel immigranten komen er nu werkelijk het Verenigd Koninkrijk binnen en hoeveel kost dat (het valt allemaal wel mee) doen er niet toe. De mensen laten zich niet leiden door de waarheid, maar door wat zij waar vinden, en dat hoeft zoveel is wel duidelijk de waarheid helemaal niet te zijn. Zij stemmen onderbuik.

Er worden in Nederland geen gevaarlijke tbs’ers losgelaten in de samenleving. In tegendeel: de tbs’er wordt stap voor stap voorbereid om in de samenleving terug te keren en doet daar gemiddeld 8.7 jaar over. Iedere stap wordt zorgvuldig voorbereid en door het ministerie van justitie en veiligheid getoetst. Die stapjes worden heel zorgvuldig gezet en ja het is de bedoeling dat de tbs’ers weer in de maatschappij hun plek vinden: dus ook de behandelde man die veroordeeld werd vanwege pedofilie, of de vrouw die op een gruwelijke manier haar vader vermoordde. Het zijn mensen die een tweede kans verdienen. De meesten van hen slagen erin, alhoewel zij hinder en last ondervinden van hun medemensen die vergeten zijn dat zij zelf -mocht dat nodig zijn- ook graag een tweede kans zouden krijgen. Ons systeem is helaas hypocriet. Wij gunnen de tbs’ers, en de meeste psychiatrische patiŽnten hun tweede kans niet. Politici moeten hier iets in veranderen. Zij moeten borg staan voor de waarden die wij zeggen te belijden, maar helaas gedragen politici zich zoals die 98% van de burgers en durven zij niet het voortouw te nemen en er voor te zorgen, dat er geen tweederangs burgers bestaan. 

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Geef mij tijd

Het is september en de vrijwilligers van het Koningin Wilhelmina Fonds voor de kankerbestrijding (KWF) komen langs met de collectebus. Het kan niemand ontgaan zijn. Radio- en televisiespotjes dringen zich aan je op. En waar je maar kijkt maken spandoeken en affiches ons erop attent. GEEF MIJ TIJD. Daarbij wordt meestal ook een portret getoond van iemand met kanker. Ik had zelf ook op zoín foto gekund, maar ik heb nu al vijftien jaar die op hol geslagen cellen en vind eigenlijk dat me sinds de diagnose al verrassend veel tijd is gegund. Daar klaag ik dus niet over. Langzaam aan beweeg ik me naar het moment dat de kanker me de baas is, maar zo ver is het nog niet. Wel heeft de behandeling van de kanker mijn leven danig ontwricht. Niet alleen dat van mij. Mijn vrouw moest op haar vijftigste ook wennen aan een heel andere man in huis. Elke keer dat ik langs een KWF affiche kom denk ik: GEEF MIJ KWALITEITTIJD.
Meer

Reageer |  reacties

Een zondebok aanwijzen helpt niet

In het boek ĎVeiligheid in de ggz. Leren van incidenten en calamiteitení dat psychiater Alette Kleinsman en calamiteitenonderzoeker Nico Kaptein onlangs publiceerden, komen drie lessen steeds weer terug. Een: het helpt niet om Ė in het geval van een ernstig incident of calamiteit Ė een zondebok te zoeken, want fouten worden gemaakt als sluitstuk van een proces waaraan allerlei professionals een bijdrage leveren. Twee: zorg voor een open cultuur waarin iedereen zich vrij voelt om elkaar aan te spreken. En drie: zorg ervoor dat iedereen zich verantwoordelijk voelt voor veiligheid.
Meer

Reageer |  reacties

Duizend bloemen, een paar teveel

Hoogleraar Jim van Os sprak recent in NRC Handelsblad zijn zorg uit over de achteruitgang van de psychiatrie in Nederland. Het toenemend aantal gevallen van euthanasie bij mensen met ernstige psychische aandoeningen is daar volgens hem een symptoom van. De verwaarlozing kost mensenlevens. Hij bepleit een focus op persoonlijk herstel. Marian Draaisma van zorginstelling Pluryn klaagde in dezelfde week in het AD over een verschuiving van werkzaamheden van de jeugdpsychiatrie naar de jeugdzorg. Dit verklaart volgens haar waarom het aantal suÔcides bij de betrokken jongeren nog nooit zo hoog is geweest. Ook hier gaat het om vragen over leven en dood. De oplossing ligt hier in de handen van gemeenten. En GGZ-instelling Emergis in Zeeland dreigde eind augustus met een behandelstop voor de rest van dit jaar. De zorgverzekeraar heeft te weinig zorg ingekocht.
Meer

Reageer |  reacties

Nascholingstrajecten