"De gezondheidszorg gaat ten onder aan achterdocht!"

20 april 2009

Zo af en toe schiet de angstige gedachte door mijn hoofd, dat wij aan de vooravond staan van een tijdperk waarin een psychiater alleen nog maar opschrijft wat hij zou hebben kunnen doen voor een patiŽnt als hem de tijd vergund was die patiŽnt te spreken te krijgen en te behandelen. Sinds de overheid heeft aangekondigd zich terug te trekken en daarmee het veld, zoals het zo mooi heet, de verantwoordelijkheid heeft gegeven voor het uitvoeren van de zorg worden wij overstelpt door regels en wetten, hebben wij te maken met de steeds stringentere eisen van de inspectie en met prestatie-indicatoren, met HKZ-certificering en wij registeren wat we doen in DBC’s.

Het is de bedoeling dat de werker in de GGZ verantwoording aflegt over wat hij doet, dat hij een goede indruk maakt en de overheid en haar burgers duidelijk maakt wat er in de spreekkamer gebeurt, zodat er lijstjes kunnen worden geproduceerd over de beste ziekenhuizen.

Voor de GGZ is het nog niet zover maar het komt er aan. Alles moet transparant worden, want ons werk wordt door de overheid gewantrouwd en beschouwd als het product van een blackbox. Maar als je afgaat op de ongebreidelde en de nog steeds toenemende vraag naar informatie wordt het zicht op ons werk mistiger en mistiger, want wat wij registeren is kennelijk niet genoeg om er achter te komen wat wij doen. En dat onze klanten in grote lijnen tevreden zijn doet er kennelijk niet toe.

Intussen lijden wij onder de dictatuur van deze transparantie die zo langzamerhand onder het mom van democratie DDR-achtige proporties begint aan te nemen. Big brother overheid is watching us. Het ontbreekt er nog maar aan dat we elkaar gaan aangeven wanneer een collega niet alles heeft afgevinkt dat geregistreerd moet worden. Niemand is er op tegen verantwoording af te leggen over wat hij doet. Dat is gezond en bovendien een maatschappelijke verplichting, maar het wordt te erg en gaat ten koste van de patiŽntenzorg. Er gaat namelijk een onnoemlijke hoeveelheid formatieplaatsen op aan de bureaucratisering van de zorg, en dat gaat echt ten koste van de handen aan het bed.

Het is mijn stellige overtuiging dat de overheid de GGZ gebruikt als proeftuin, om te bezuinigen en om vat te krijgen op de professionele autonomie, en op ons specialisme dat zich echter in wezen niet onderscheidt van de rest van geneeskunde, maar kennelijk angst in boezemt. En de geschiedenis leert ons dat dit soort angsten, de angst voor het onbekende en de angst voor onbekenden alleen bezworen kunnen worden door repressie en door de onbekenden uit te sluiten. Psychiaters verenigt u en schudt de ketenen af!

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Kind te zijn

De schoolarts die je af en toe onderzocht en die zei dat je op je hand moest blazen en dan tot je verbazing je broek naar beneden trok om te controleren of je ballen wel ingedaald waren. Lange tijd wist ik niet anders dan dat over de jeugdzorg en ik ging ervan uit dat het altijd zo was gebleven. De jeugdzorg breidde zich echter geruisloos uit, nestelde zich ... Meer

Kinderen in gevaar door fake fietsers,
fluisterbrommers en
yuppen-cantaís.

Kunnen onze kinderen nog wel veilig op de fiets naar school? Ben benieuwd naar ķw ervaringen maar ik voel me niet meer safe op de hoofdstedelijke fietspaden. De geringste uitwijking of onoplettendheid en je hebt een luid scheldende e-biker in je nek. …ven anticiperend in de rem knijpen of voor mijn part een bescheiden belletje, het is er niet meer bij. Liefs... Meer

Reageer |  reacties

Ze werden geslagen en ik deed niets

Eigenlijk heb ik het wel geweten. Als Mark me zijn verhaal vertelt, kan ik niet anders dan bedenken dat ik het eigenlijk wel heb geweten. Niet alles natuurlijk, maar toch. Ik had iets moeten doen. Mark is net zo oud als mijn oudste zoon, nu twintig. Zijn broertje is twee jaar jonger en daarmee net zo oud als mijn dochter. Ik ken ze alle twee al vanaf hun geb... Meer

Reageer |  reacties