De gehoorzame psychiater

30 oktober 2014

Recent begon een pas afgestudeerde collega-psychiater als jonge klare bij een grote GGZ instelling. Toen hij zijn agenda bekeek bleek dat voor de eerste drie maanden zijn agenda al vol stond met afspraken met patiŽnten. “Tsja, er was wat achterstallig onderhoud”, luidde het commentaar van zijn manager. Wat doe je dan als jonge klare? 

Psychiaters hebben beperkte controle over hun eigen agenda. Ook is er vaak te weinig tijd om een patiŽnt goed te onderzoeken en daarover te reflecteren, ondanks dat je manager verlangt dat je een substantieel deel van je tijd aan direct patiŽntencontact besteedt. Dan heb ik het nog niet over de toenemende administratieve lasten en regeldruk, zaken waar patiŽnten niet direct mee geholpen zijn. 

Kortom: de autonomie van de psychiater - met al zijn kennis en ervaring - staat onder druk. Hoe heeft het zover kunnen komen? Hebben we ons de kaas van het brood laten eten? Het moet toch mogelijk zijn om je vak uit te oefenen op een manier die in overeenstemming is met je eigen en professionele opvattingen? Je kunt je uiteraard schikken naar de veranderende eisen van deze tijd. Toch hoop ik stiekem dat er ruimte is voor ongehoorzaamheid. Ruimte om te zeggen wat er vanuit professioneel en medisch oogpunt zou moeten veranderen, zonder dat je cynisch wordt of jezelf in een onmogelijke positie zet. 

Ik werd gewezen op een leuk initiatief van de Engelse National Health Service (NHS), de "Health care radicals” (aanrader!). Hoe zorg je voor verandering van binnenuit, of, op zijn Engels gezegd, “how to rock the boat but stay in it”. 

Ik ben daarom blij dat ik 21 november met collega psychiater Joeri Tijdink hierover kan spreken op het D!SCURA congres. Niet omdat wij direct het antwoord hebben, maar wel omdat wij van u willen horen hoe u daar over denkt – en wat u er aan wil doen. Ontevredenheid is niet slecht, maar kan juist richting geven! 

Steek uw mening hierover niet onder stoelen of banken, laat het ons weten, of in een reactie op deze column op www.discura.nl , of persoonlijk aan

En mijn collega met de volle agenda? Hij liet een deel van zijn agenda toch leegmaken en hield daarmee ruimte voor zichzelf en zijn patiŽnten. 

Christiaan Vinkers

Tijdens het aanstaande congres ‘de toekomst van de psychiatrie’ gaat de schrijver van deze column, Christiaan Vinkers, psychiater en onderzoeker, samen met zijn collega Joeri Tijdink, beiden vertegenwoordiger van de Jonge Psychiater, met de aanwezigen in discussie over hun visie op de toekomst van de psychiatrie. Deze column is daarom een aanzet en een uitnodiging om in gesprek te raken. 

Lees op D!SCURA ook het interview met De Jonge Psychiaters www.dejongepsychiater.nl , twitter; @jongepsychiater 

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Kind te zijn

De schoolarts die je af en toe onderzocht en die zei dat je op je hand moest blazen en dan tot je verbazing je broek naar beneden trok om te controleren of je ballen wel ingedaald waren. Lange tijd wist ik niet anders dan dat over de jeugdzorg en ik ging ervan uit dat het altijd zo was gebleven. De jeugdzorg breidde zich echter geruisloos uit, nestelde zich ... Meer

Kinderen in gevaar door fake fietsers,
fluisterbrommers en
yuppen-cantaís.

Kunnen onze kinderen nog wel veilig op de fiets naar school? Ben benieuwd naar ķw ervaringen maar ik voel me niet meer safe op de hoofdstedelijke fietspaden. De geringste uitwijking of onoplettendheid en je hebt een luid scheldende e-biker in je nek. …ven anticiperend in de rem knijpen of voor mijn part een bescheiden belletje, het is er niet meer bij. Liefs... Meer

Reageer |  reacties

Ze werden geslagen en ik deed niets

Eigenlijk heb ik het wel geweten. Als Mark me zijn verhaal vertelt, kan ik niet anders dan bedenken dat ik het eigenlijk wel heb geweten. Niet alles natuurlijk, maar toch. Ik had iets moeten doen. Mark is net zo oud als mijn oudste zoon, nu twintig. Zijn broertje is twee jaar jonger en daarmee net zo oud als mijn dochter. Ik ken ze alle twee al vanaf hun geb... Meer

Reageer |  reacties