De gehoorzame psychiater

30 oktober 2014

Recent begon een pas afgestudeerde collega-psychiater als jonge klare bij een grote GGZ instelling. Toen hij zijn agenda bekeek bleek dat voor de eerste drie maanden zijn agenda al vol stond met afspraken met patiŽnten. “Tsja, er was wat achterstallig onderhoud”, luidde het commentaar van zijn manager. Wat doe je dan als jonge klare? 

Psychiaters hebben beperkte controle over hun eigen agenda. Ook is er vaak te weinig tijd om een patiŽnt goed te onderzoeken en daarover te reflecteren, ondanks dat je manager verlangt dat je een substantieel deel van je tijd aan direct patiŽntencontact besteedt. Dan heb ik het nog niet over de toenemende administratieve lasten en regeldruk, zaken waar patiŽnten niet direct mee geholpen zijn. 

Kortom: de autonomie van de psychiater - met al zijn kennis en ervaring - staat onder druk. Hoe heeft het zover kunnen komen? Hebben we ons de kaas van het brood laten eten? Het moet toch mogelijk zijn om je vak uit te oefenen op een manier die in overeenstemming is met je eigen en professionele opvattingen? Je kunt je uiteraard schikken naar de veranderende eisen van deze tijd. Toch hoop ik stiekem dat er ruimte is voor ongehoorzaamheid. Ruimte om te zeggen wat er vanuit professioneel en medisch oogpunt zou moeten veranderen, zonder dat je cynisch wordt of jezelf in een onmogelijke positie zet. 

Ik werd gewezen op een leuk initiatief van de Engelse National Health Service (NHS), de "Health care radicals” (aanrader!). Hoe zorg je voor verandering van binnenuit, of, op zijn Engels gezegd, “how to rock the boat but stay in it”. 

Ik ben daarom blij dat ik 21 november met collega psychiater Joeri Tijdink hierover kan spreken op het D!SCURA congres. Niet omdat wij direct het antwoord hebben, maar wel omdat wij van u willen horen hoe u daar over denkt – en wat u er aan wil doen. Ontevredenheid is niet slecht, maar kan juist richting geven! 

Steek uw mening hierover niet onder stoelen of banken, laat het ons weten, of in een reactie op deze column op www.discura.nl , of persoonlijk aan

En mijn collega met de volle agenda? Hij liet een deel van zijn agenda toch leegmaken en hield daarmee ruimte voor zichzelf en zijn patiŽnten. 

Christiaan Vinkers

Tijdens het aanstaande congres ‘de toekomst van de psychiatrie’ gaat de schrijver van deze column, Christiaan Vinkers, psychiater en onderzoeker, samen met zijn collega Joeri Tijdink, beiden vertegenwoordiger van de Jonge Psychiater, met de aanwezigen in discussie over hun visie op de toekomst van de psychiatrie. Deze column is daarom een aanzet en een uitnodiging om in gesprek te raken. 

Lees op D!SCURA ook het interview met De Jonge Psychiaters www.dejongepsychiater.nl , twitter; @jongepsychiater 

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Een zondebok aanwijzen helpt niet

In het boek ĎVeiligheid in de ggz. Leren van incidenten en calamiteitení dat psychiater Alette Kleinsman en calamiteitenonderzoeker Nico Kaptein onlangs publiceerden, komen drie lessen steeds weer terug. Een: het helpt niet om Ė in het geval van een ernstig incident of calamiteit Ė een zondebok te zoeken, want fouten worden gemaakt als sluitstuk van een proces waaraan allerlei professionals een bijdrage leveren. Twee: zorg voor een open cultuur waarin iedereen zich vrij voelt om elkaar aan te spreken. En drie: zorg ervoor dat iedereen zich verantwoordelijk voelt voor veiligheid.
Meer

Reageer |  reacties

Duizend bloemen, een paar teveel

Hoogleraar Jim van Os sprak recent in NRC Handelsblad zijn zorg uit over de achteruitgang van de psychiatrie in Nederland. Het toenemend aantal gevallen van euthanasie bij mensen met ernstige psychische aandoeningen is daar volgens hem een symptoom van. De verwaarlozing kost mensenlevens. Hij bepleit een focus op persoonlijk herstel. Marian Draaisma van zorginstelling Pluryn klaagde in dezelfde week in het AD over een verschuiving van werkzaamheden van de jeugdpsychiatrie naar de jeugdzorg. Dit verklaart volgens haar waarom het aantal suÔcides bij de betrokken jongeren nog nooit zo hoog is geweest. Ook hier gaat het om vragen over leven en dood. De oplossing ligt hier in de handen van gemeenten. En GGZ-instelling Emergis in Zeeland dreigde eind augustus met een behandelstop voor de rest van dit jaar. De zorgverzekeraar heeft te weinig zorg ingekocht.
Meer

Reageer |  reacties

FACT-werk en specialistische zorg in ťťn team

ĎBinnen GGZ Noord-Holland-Noord hebben we drie programmaís geschreven die de komende drie jaar hun beslag moeten krijgení, vertelt Marijke van Putten, lid van de raad van bestuur. ĎVoorheen werkten we via twee sporen: de FACT-teams en diagnostisch gerichte specialistische teams. Deze voegen we samen tot geÔntegreerde teams die wijk- en herstelgericht zijn. Teams met ervaringsdeskundigen en IPS-medewerkers die mensen begeleiden naar werk, maar ook met specialistische behandelkennis.í
Meer

Reageer |  reacties

Nascholingstrajecten