dr. T.J. (Thea) Heeren

Thea Heeren (1955) is sinds 1985 psychiater. In 2005 werd ze lid van de raad van bestuur van Symfora, en in 2009, na de fusie met Meerkanten, lid van de raad van bestuur van de nieuwe organisatie GGz Centraal (voorzitter vanaf april 2012) . Voordat ze de overstap maakte naar een bestuurlijke functie was ze 13 jaar (1993-2006) bijzonder hoogleraar Ouderenpsychiatrie in het UMC Utrecht en in ongeveer dezelfde periode directeur van de divisie Ouderen van Altrecht. Ze koos al tijdens haar opleiding voor de subspecialisatie Ouderenpsychiatrie (avant la lettre) met cursussen in Engeland. Ze zette dit voort met een promotieonderzoek naar de prevalentie van psychiatrische stoornissen bij 85-plussers in de Leidse bevolking. Ze was lid van diverse adviescommissies op het gebied van gezondheidszorg voor ouderen en gedurende 6 jaar lid van de Raad voor Gezondheidsonderzoek (2001-2007). Op dit moment maakt zij deel uit van de Beraadsgroep Maatschappelijke Gezondheidszorg van de Gezondheidsraad, is zij lid van de Stuurgroep Nationaal Programma Ouderenzorg en lid van de Raad van Toezicht van het Erasmus MC (sinds 2011 vicevoorzitter). Sinds 2006 is zij bestuurslid van de NVvP (sinds 2011 vicevoorzitter). Ze is redacteur van diverse boeken op het gebied van ouderenpsychiatrie en geriatrie en was 11 jaar lid van de redactieraad van het Tijdschrift voor Psychiatrie (1992-2003).

Thea Heeren is getrouwd en heeft twee kinderen.

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Geef mij tijd

Het is september en de vrijwilligers van het Koningin Wilhelmina Fonds voor de kankerbestrijding (KWF) komen langs met de collectebus. Het kan niemand ontgaan zijn. Radio- en televisiespotjes dringen zich aan je op. En waar je maar kijkt maken spandoeken en affiches ons erop attent. GEEF MIJ TIJD. Daarbij wordt meestal ook een portret getoond van iemand met kanker. Ik had zelf ook op zo’n foto gekund, maar ik heb nu al vijftien jaar die op hol geslagen cellen en vind eigenlijk dat me sinds de diagnose al verrassend veel tijd is gegund. Daar klaag ik dus niet over. Langzaam aan beweeg ik me naar het moment dat de kanker me de baas is, maar zo ver is het nog niet. Wel heeft de behandeling van de kanker mijn leven danig ontwricht. Niet alleen dat van mij. Mijn vrouw moest op haar vijftigste ook wennen aan een heel andere man in huis. Elke keer dat ik langs een KWF affiche kom denk ik: GEEF MIJ KWALITEITTIJD.
Meer

Reageer |  reacties

Een zondebok aanwijzen helpt niet

In het boek ‘Veiligheid in de ggz. Leren van incidenten en calamiteiten’ dat psychiater Alette Kleinsman en calamiteitenonderzoeker Nico Kaptein onlangs publiceerden, komen drie lessen steeds weer terug. Een: het helpt niet om – in het geval van een ernstig incident of calamiteit – een zondebok te zoeken, want fouten worden gemaakt als sluitstuk van een proces waaraan allerlei professionals een bijdrage leveren. Twee: zorg voor een open cultuur waarin iedereen zich vrij voelt om elkaar aan te spreken. En drie: zorg ervoor dat iedereen zich verantwoordelijk voelt voor veiligheid.
Meer

Reageer |  reacties

Duizend bloemen, een paar teveel

Hoogleraar Jim van Os sprak recent in NRC Handelsblad zijn zorg uit over de achteruitgang van de psychiatrie in Nederland. Het toenemend aantal gevallen van euthanasie bij mensen met ernstige psychische aandoeningen is daar volgens hem een symptoom van. De verwaarlozing kost mensenlevens. Hij bepleit een focus op persoonlijk herstel. Marian Draaisma van zorginstelling Pluryn klaagde in dezelfde week in het AD over een verschuiving van werkzaamheden van de jeugdpsychiatrie naar de jeugdzorg. Dit verklaart volgens haar waarom het aantal suÔcides bij de betrokken jongeren nog nooit zo hoog is geweest. Ook hier gaat het om vragen over leven en dood. De oplossing ligt hier in de handen van gemeenten. En GGZ-instelling Emergis in Zeeland dreigde eind augustus met een behandelstop voor de rest van dit jaar. De zorgverzekeraar heeft te weinig zorg ingekocht.
Meer

Reageer |  reacties

Nascholingstrajecten