dr. T.J. (Thea) Heeren

Thea Heeren (1955) is sinds 1985 psychiater. In 2005 werd ze lid van de raad van bestuur van Symfora, en in 2009, na de fusie met Meerkanten, lid van de raad van bestuur van de nieuwe organisatie GGz Centraal (voorzitter vanaf april 2012) . Voordat ze de overstap maakte naar een bestuurlijke functie was ze 13 jaar (1993-2006) bijzonder hoogleraar Ouderenpsychiatrie in het UMC Utrecht en in ongeveer dezelfde periode directeur van de divisie Ouderen van Altrecht. Ze koos al tijdens haar opleiding voor de subspecialisatie Ouderenpsychiatrie (avant la lettre) met cursussen in Engeland. Ze zette dit voort met een promotieonderzoek naar de prevalentie van psychiatrische stoornissen bij 85-plussers in de Leidse bevolking. Ze was lid van diverse adviescommissies op het gebied van gezondheidszorg voor ouderen en gedurende 6 jaar lid van de Raad voor Gezondheidsonderzoek (2001-2007). Op dit moment maakt zij deel uit van de Beraadsgroep Maatschappelijke Gezondheidszorg van de Gezondheidsraad, is zij lid van de Stuurgroep Nationaal Programma Ouderenzorg en lid van de Raad van Toezicht van het Erasmus MC (sinds 2011 vicevoorzitter). Sinds 2006 is zij bestuurslid van de NVvP (sinds 2011 vicevoorzitter). Ze is redacteur van diverse boeken op het gebied van ouderenpsychiatrie en geriatrie en was 11 jaar lid van de redactieraad van het Tijdschrift voor Psychiatrie (1992-2003).

Thea Heeren is getrouwd en heeft twee kinderen.

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Waar oneindigheid ontstaat

Het was iets in die fonkelende ogen van je. Iets waardoor ik het meteen wist. Jij was degene met wie ik oud wilde worden. Al snel werd ik verliefd op elk klein detail van je. Op je houterige geur, op de kuiltjes in je wangen als je lachte. Op onze gesprekken, tot midden in de nacht. Je vertelde me hoe je baalde van al het onrecht in de wereld, dat je een nie... Meer

Reageer |  reacties

Verzuip maar in die soep!

Hij vertelde hoe hij naar zijn auto had lopen zoeken. Hij wist zeker dat hij hem hier had geparkeerd. Hij liep een rondje door de parkeergarage, en toen nog een, allengs ongeruster. Hij was al zeker twintig minuten aan het zoeken – het parkeerkaartje was allang niet meer geldig – toen hij de hulp inriep van de parkeerwachter. De jongen straalde de rust uit v... Meer

Reageer |  reacties

Schurende steentjes

Hij zit er weer. Ik zie alleen zijn achterhoofd met grijs, dik haar. Elke dag rond het middaguur zit hij in z'n eentje op het bankje dat uitkijkt over de vijver die middenin het industrieterrein ligt. Ik bekijk hem vanachter licht getint glas, zeshoog in een kantorencomplex. Ik wiebel op mijn hakken. Hij zit daar om zijn dag te breken en ik ren de hele dag m... Meer

Reageer |  reacties