Dr. Bart Bemelmans (1962)

Bart Bemelmans studeerde Geneeskunde aan de Katholieke Universiteit Nijmegen. Hij promoveerde aan diezelfde universiteit in 1992. Van 1998 t/m 2004 werkte hij als uroloog in het UMC St. Radboud. Op 1 december 2004 werd hij benoemd als gewoon hoogleraar aan de Vrije Universiteit van Amsterdam met als leeropdracht ‘algemene urologie’. Als uroloog maakte hij zowel in het UMC St. Radboud als aan het VU Medisch Centrum deel uit van vele bestuurlijke organen, raden, commissies, opleidings- en scholingsactiviteiten. Als hoogleraar/afdelingshoofd was hij integraal verantwoordelijk voor de afdeling urologie waaronder de patiŽntenzorg, de opleiding van jonge artsen en medisch specialisten en het wetenschappelijk onderzoek. In 2008 verlegde hij als lid van de Raad van Bestuur van de MCA/Gemini Groep de focus van praktische patiŽntenzorg naar ziekenhuisbestuur. Van 2010 tot 2013 was hij lid van de Raad van Bestuur van het SJG Weert. 

Sinds 2013 is hij voorzitter Raad van Bestuur bij het Canisius-Wilhelmina Ziekenhuis Nijmegen. En sinds 2016 is hij ook lid bestuur bij de NVZ (Nederlandse Vereniging van Ziekenhuizen).

 

Opinie door Bart Bemelmans:

'Mijn strategie is simpel: samenwerken'

19 januari 2017

Interview met dr. Bart Bemelmans, voorzitter Raad van Bestuur bij het CWZ Nijmegen.
Lees meer >>

Reageer |  reacties

Het F-woord in de zorg

2 mei 2012

Het F-woord zit in het hoofd van grote ego's, samenwerken zit in het hart van echte professionals!
Lees meer >>

Reageer |  reacties

Professionele autonomie is passť!

27 november 2011

In een recent themanummer van Medisch Contact en Zorgvisie werd uitvoerig stilgestaan bij wie nou eigenlijk echt verantwoordelijk is voor de kwaliteit van zorg binnen een ziekenhuis: de medisch specialist of de bestuurder.
Lees meer >>

Reageer |  reacties

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Geef mij tijd

Het is september en de vrijwilligers van het Koningin Wilhelmina Fonds voor de kankerbestrijding (KWF) komen langs met de collectebus. Het kan niemand ontgaan zijn. Radio- en televisiespotjes dringen zich aan je op. En waar je maar kijkt maken spandoeken en affiches ons erop attent. GEEF MIJ TIJD. Daarbij wordt meestal ook een portret getoond van iemand met kanker. Ik had zelf ook op zo’n foto gekund, maar ik heb nu al vijftien jaar die op hol geslagen cellen en vind eigenlijk dat me sinds de diagnose al verrassend veel tijd is gegund. Daar klaag ik dus niet over. Langzaam aan beweeg ik me naar het moment dat de kanker me de baas is, maar zo ver is het nog niet. Wel heeft de behandeling van de kanker mijn leven danig ontwricht. Niet alleen dat van mij. Mijn vrouw moest op haar vijftigste ook wennen aan een heel andere man in huis. Elke keer dat ik langs een KWF affiche kom denk ik: GEEF MIJ KWALITEITTIJD.
Meer

Reageer |  reacties

Een zondebok aanwijzen helpt niet

In het boek ‘Veiligheid in de ggz. Leren van incidenten en calamiteiten’ dat psychiater Alette Kleinsman en calamiteitenonderzoeker Nico Kaptein onlangs publiceerden, komen drie lessen steeds weer terug. Een: het helpt niet om – in het geval van een ernstig incident of calamiteit – een zondebok te zoeken, want fouten worden gemaakt als sluitstuk van een proces waaraan allerlei professionals een bijdrage leveren. Twee: zorg voor een open cultuur waarin iedereen zich vrij voelt om elkaar aan te spreken. En drie: zorg ervoor dat iedereen zich verantwoordelijk voelt voor veiligheid.
Meer

Reageer |  reacties

Duizend bloemen, een paar teveel

Hoogleraar Jim van Os sprak recent in NRC Handelsblad zijn zorg uit over de achteruitgang van de psychiatrie in Nederland. Het toenemend aantal gevallen van euthanasie bij mensen met ernstige psychische aandoeningen is daar volgens hem een symptoom van. De verwaarlozing kost mensenlevens. Hij bepleit een focus op persoonlijk herstel. Marian Draaisma van zorginstelling Pluryn klaagde in dezelfde week in het AD over een verschuiving van werkzaamheden van de jeugdpsychiatrie naar de jeugdzorg. Dit verklaart volgens haar waarom het aantal suÔcides bij de betrokken jongeren nog nooit zo hoog is geweest. Ook hier gaat het om vragen over leven en dood. De oplossing ligt hier in de handen van gemeenten. En GGZ-instelling Emergis in Zeeland dreigde eind augustus met een behandelstop voor de rest van dit jaar. De zorgverzekeraar heeft te weinig zorg ingekocht.
Meer

Reageer |  reacties

Nascholingstrajecten