De Holenman

21 februari 2019

‘De Holenman’ van Amsterdam-Noord werd hij door het politiebureau Waddenweg genoemd. Op aanvraag van de GG&GD bezocht ik hem in een bosje tussen twee uitvalswegen van de snelweg. Volgens de politie woonde hij er al een jaar of drie. Hij was niemand tot last geweest, maar men had ontdekt dat de Holenman er in voorgaande jaren tientallen kuilen had gegraven. Eťn van de wijkagenten was tijdens een inspectie van het talud in een van de afgedekte gaten gevallen.

Bij het betreden van het bos stuitte ik op een bouwsel, opgetrokken uit zwart landbouwplastic. Een mooie, gewelfde, van takken gevlochten tunnel, waar je slechts in gebukte houding doorheen kon lopen, gaf toegang tot ‘the compound’. Uit het dak stak een schoorsteenpijp, gemaakt van op elkaar gestapelde emmers Remia fritessaus.

Ik maakte mijn aanwezigheid op luide toon kenbaar, zoals het een geoefend Outreach Worker betaamt. De bewoner was niet thuis.
In het bouwwerk hing een penetrante rooklucht. Het onderkomen was volgestouwd met allerlei straatvuil, rottend fruit, lege pakken yoghurt. Er stonden talloze open gevouwen parasols tegen elkaar, waar overheen het landbouwplastic was gespannen. Hier woonde een moderne Robinson Crusoe, onder de rook van Amsterdam.

Bij het verlaten van de wildernis liep ik de man tegen het lijf. Hij zag zwart van het roet en zijn grijze haren stonden recht overeind. Hij ontstak in woede. ‘Ik weet door wie je gestuurd bent! Krenknagel, poetsgluiper, wenskrocht! Maak dat je wegkomt! Je hoort bij de vijand, fascist!’.
Ik deed nog een schamele poging met hem in gesprek te komen. ‘Ik ga mijn messen halen!’, brulde hij en hij stoof woest het woud in. Ik koos het hazenpad.

Tot enige rede heb ik hem nooit kunnen bewegen. Het Stadsdeelkantoor had laten weten dat er een einde moest komen aan deze alternatieve woonvorm. De man had door het uitgraven van het talud de uitvalswegen ondergraven. Het asfalt was daardoor gaan golven en bij een heftige regenbui zou het asfalt weldra gaan breken. Hij werd vanwege het gevaar dat hij veroorzaakt had gedwongen in een psychiatrische kliniek opgenomen. Het lukte mij niet een alternatief te bedenken.

Bij mijn bezoeken zag ik een aimabele, lieve man. Hij was geen schim meer van de man die ik eerder ontmoette. Door het medicijngebruik waren zijn vechtlust en survival-instincten vervangen voor totale apathie.

Soms belde de kliniek met de mededeling dat de patiŽnt was weggelopen. Dan fietste ik naar Noord, want ik wist dat zijn talud lonkte en zorgde ervoor dat hij weer werd opgenomen.

Ik zie weer veel mensen doelloos op straat rondlopen en kommervol verblijven. Natuurlijk bied ik regelmatig mijn diensten aan, maar een kliklijn of de politie bellen, nee, daar kun je mij nooit meer op betrappen. We geven nu huizen, geld en liefde weg. Dat helpt.

Tijdens een van mijn laatste bezoeken aan de kliniek keek hij mij doordringend aan en lispelde mij de volgende empathische woorden toe: ‘Ik reken het je niet aan Rokus’.

Ik heb er nachtenlang van wakker gelegen. Uit schaamte en wroeging.

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Hoe fout is lastig?

Wat is mijn grootste fout? Mijn grootste fout gaat in meervoud. Zoals de keer dat ik een spiraalbed wilde doorzagen en een reeks tanden verloor. Of dat ik veel te jong trouwde, al maakte ik dat wel weer goed door een paar jaar later weer van haar te scheiden. En niet te vergeten dat ik ongeveer zeven jaar manager was bij een RIAGG. Maar de allergrootste fout... Meer

Reageer |  reacties

Struikelen en opstaan

Ik moet eerlijk bekennen dat ik moeite had met het thema voor deze column. ĎMijn grootste fout',- ik raakte niet geÔnspireerd, ik Ďvoelde m niet'. Het is niet dat ik geen fouten maak, ik kan alleen niet goed kiezen of, en zo ja welke van mijn fouten ik een medaille zou willen toekennen. Is het het moment dat ik als eerstejaars studente journalistiek besloot ... Meer

Reageer |  reacties

Na de achtbaan van de transitie nu de focus op verbinden

De trein van de transitie binnen de GGZ is tot stilstand gekomen. Ook bij Reinier van Arkel. Minder specialistische zorg in de kliniek, meer ambulante zorg dicht bij de cliŽnt. Medewerkers en hun expertise zijn verspreid over buitenpoli's en wijkteams. Nu het stof is opgewaaid, is de vraag: hoe verder? GZ-psycholoog Laurien Willems-Passtoors is bij Reinier v... Meer

Reageer |  reacties