Het 10-minutengesprek

18 mei 2017

Recent mochten mijn vrouw en ik weer eens op audiŽntie komen bij de basisschooldocente van ons zoontje. In de onderwerpregel van het emailbericht werd meteen aan verwachtingsmanagement gedaan: “10-minutengesprek.” Omdat de juf ruim een kwartier uitliep, was er in de hal een mini-wachtkamertje ontstaan waarin gemopperd werd door ťťn van de ouderparen. “Ik begrijp het niet, mensen weten toch dat ze maar 10 minuten hebben? Hoe kan ze dan nu al uitlopen, er waren maar 5 ouders vůůr ons.” Om een en ander in perspectief te zetten probeerde ik nog in te brengen dat ik al tevreden ben als mijn spreekuur aan het einde van de dag niet langer dan half uur uitloopt, maar ik vond geen gewillig oor. Eenmaal binnen liepen we in precies 10 minuten de goede en verbeterpunten van onze kleuter door, waarna het rinkelen van de eierwekker een einde maakte aan het gesprek.

Een Google-search naar de term “10-minutengesprek” levert ruim 32.000 resultaten op. De eerste 100 daarvan staan bol van tips om van beide kanten goed voorbereid het gesprek aan te gaan; in het onderwijs welteverstaan. Na toevoeging van wat medische termen komt er ook een aantal sites met tips om je gesprek met de huisarts beter voor te bereiden. Deze voert gemiddeld bijna 9.000 van deze 10-minutengesprekken per jaar (bron: https://www.lhv.nl/uw-beroep/over-de-huisarts/kerncijfers-huisartsenzorg). Met 8812 huisartsen voeren zij per jaar dus zo’n 70 miljoen 10-minutengesprekken! En dan te bedenken dat de huisartsen hiermee in Nederland 94% van de zorg in de eigen praktijk afhandelen tegen nog geen 4% van het totale zorgbudget, wat neerkomt op 2,7 miljard euro. Zeer recent werd bekend dat in het nieuwe zorgakkoord voor 2018 maximaal 75 miljoen euro beschikbaar is voor verschuiving van zorg naar de eerstelijns-praktijken. Uitgaande van de € 9,23 (!) voor een 10-minutengesprek bij de huisarts betekent dit in het beste (of zo u wilt ergste) geval ruim 8 miljoen extra consulten op het toch al overvolle bord van de huisarts. Zeer terecht dat de huisartsen aan de noodbel trekken; eerder onderzoek van MOVIR liet al zien dat ruim 70% van de huisartsen signalen van overspannenheid bij zichzelf geconstateerd hadden. De titel die Nieuwsuur recent gebruikte om dit aan de kaak stellen (“Help, de dokter verzuipt!”) liet weinig aan de verbeelding over. Bij diverse huisartsen is het kookwekkertje inmiddels al gesignaleerd in de spreekkamer.

Zo’n 20 jaar geleden zal de huisarts nog wel uitgekomen zijn met 10 minuten; patiŽnten waren in het algemeen minder mondig, de prevalentie van stress-gerelateerde klachten was lager, de griep werd gewoon thuis uitgeziekt en tegen het advies van de dokter in gaan was al helemaal not done. Met de opkomst van dr. Google, de toenemende mondigheid van de patiŽnt die waar wil voor zijn premiegeld, het sluiten van veel verpleeg- en verzorgingstehuizen en de gestegen administratieve lasten is gebleken dat die 10 minuten veelal niet meer voldoende zijn. Om het systeem van de huisarts als poortwachter niet in elkaar te laten vallen, moet er tijd (en dus geld) bij. De zorgverzekeraars lijken de eerst-aangewezenen om dit geld beschikbaar te stellen, aangezien pilot-studies al lieten zien dat meer tijd voor de patiŽnt zorgt voor minder verwijzingen naar het ziekenhuis. Op deze manier kunnen de kookwekkertjes terug de doos in, houden we de huisarts vitaal en worden bovendien de patiŽnten efficiŽnter geholpen. Want optimale zorg blijft een kwestie van geven en nemen: aandacht geven en de tijd nemen. 

Bertho Nieboer is op Twitter te volgen via @DokterBertho 

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Solidariteit, we doen net alsof.

Onlangs wandelde ik met een vriend een paar dagen door Berlijn (een heerlijke stad, maar daar wil ik het nu niet over hebben). Er wordt hard gewerkt om de stad steeds mooier te krijgen. Overal waar we waren, werd er aan de huizen gewerkt, en vaak was de stoep overkapt om de voetgangers te beschermen tegen vallend puin. Ik ben bijgelovig (ik schoor me ook noo... Meer

Onderling verbonden pilaren

Ik ben oud genoeg om me te herinneren hoe ik midden jaren '80 een foldertje van de verboden vakbond Solidarno?? in handen kreeg. Dat was in een propvolle stadsbus in Wroc?aw in West-Polen. Een paar jaar later was ik er weer. Toen ging ik met mijn gastvrouw mee naar de stembus. Voor het eerst in haar toch al zestigjarige leven zou haar stem er toe doen. Op da... Meer

Reageer |  reacties

Over betrokkenheid en solidariteit

Plaats van handeling: het terras van een Nijmeegs cafť dat vaker in de prijzen viel vanwege de uitgebreide collectie bieren op fust en fles. Het is een van die zwoele avonden in de meimaand die ons na afloop van het werk uitgeput, uitgedroogd en super dorstig (dus enigszins zwak en weinig standvastig) niet direct naar huis maar even naar de kroeg dirigeert. ... Meer

Reageer |  reacties